เสื้อเก่า

25/8/2013 นานๆ ทีจะได้มีเวลาอยู่บ้าน เต็มๆ
คุณหมอที่รัก จึงได้ดำเนินการขนเสื้อผ้าเก่าในกรุ ออกมาทำ 5ส
ซึ่งกระบวนการนี้ ก็เป็นไปตามกฏ “1 ปี” (ขอตั้งชื่อเองอ่ะนะ)
“ของอะไรก็ตาม ที่เก็บขึ้นพ้นจากมือ (เข้ากรุ) แล้วตลอดเวลา 1 ปีจากนั้น ไม่ได้เดือดร้อนต้องกลับไปรื้อค้นเอาออกมา หรือถึงขั้นว่าลืมไปแล้วว่าเคยมีด้วย ของเหล่านั้นสามารถกำจัดทิ้งได้เลย”

จริงๆ ก็ไม่ใช่แค่ปีเดียว กรุที่คุณหมอรื้อออกมารอบนี้น่าจะอายุอานามสัก 3ปีเป็นอย่างน้อย
ก็นับเป็นกิจกรรมส่งเสริมความรักได้ เพราะช่วยให้เรานั่งจามเป็นคู่ นั่งจามพร้อมกัน กลายเป็นลมหายใจของเราพ้องกันในชั่วขณะนั้น เกือบๆ จะกลายเป็นปรากฎการณ์ Resonance โชคดีที่ไม่ไปตรงกับความถี่ธรรมชาติของอะไรเข้า
(ไม่สงวนสิทธิ์ที่ใครจะเอาไปใช้ครับ แต่ผมแนะนำว่าให้ ให้เตรียมยาแก้แพ้หรือยาพ่นจมูกไว้เผื่อฉุกเฉินด้วย จะดีมาก)

ก็ตามนั้นครับ เสื้อผ้าเกือบ 98-99% เอาไปบริจาคได้เลย
ที่จะเอามาบันทึกไว้ตรงนี้คือ เรื่องของความรู้สึกนึกคิด ที่เกิดขึ้นระหว่างที่เสื้อเก่า-กางเกงเก่า มันได้กลับมาสัมผัสผิวของเราอีกครั้ง ผ่านมือเราอีกครั้ง บางตัวก็หนักถึงขั้นหยิบขึ้นมาลองกันเลยทีเดียว

“ความทรงจำ” ครับ แปลก! มันคล้ายเรากำลังนั่งดูรูปถ่ายในอดีตกันอยู่
ตัวนี้เราซื้อที่นั่นที่นี่ เก็บเงินกันอย่างงั้น ไปซื้อเพราะอย่างงี้
ตัวนี้เราได้มาจากคนๆ นั่น เค้าให้มาเพราะอะไร
อุ๊ย! ตัวนี้ซื้อสยาม ไปกะแกงค์ หรือไปกะสาว สมัยเค้าฮิตเสื้อแขนยาวลายสก็อต (สมชายครับ -_-“)
อ้า! เราใส่ตัวนี้ไปงานนั้น ใส่ตัวนี้ไปเดทครั้งแรก
อะแฮ่มๆ ตัวนี้เราใส่ตอนขอเทอเป็นแควน เอิ้กๆ
เราใส่เสื้อตัวนี้กับยีนส์ตัวนั้นตอนพาแฟนไปเที่ยวครั้งแรก ไปกวดวิชาที่นี่ ไปนั่งรอเธอเลิกเรียน
ตัวนี้ใส่ตอนไปซื้อเพจเจอร์ แล้วก็อีตัวนี้ตอนไปเดินมาบุญครองกับแฟนเพื่อซื้ออะไรบางอย่างมาแต่งอีเพจเจอร์เครื่องนั้นแหละ 555
ใส่ตัวนี้ไปฉลองรับปริญญา และ… ใส่กางเกงขายาวตัวนั้นไปสมัครงาน
แล้วสุดท้าย เราสองคนก็ตัดสินใจเก็บตัวพวกนี้เข้ากรุเพราะต้องเคลียร์พื้นที่สำหรับชุดคลุมท้อง แล้วต่อมาก็เก็บชุดคลุมท้องเข้ากรุเพราะต้องมีพื้นที่ให้เสื้อผ้าของลูกๆ …

Memory Flow ครับ ความทรงจำไหลบ่าต่อเนื่อง ถาโถมอยู่อย่างงั้น จนกระทั่งเราตัดสินใจวางมันลงบนกองที่จะเอาไปบริจาค
ไม่มีใครไม่ใจหายหรอกครับ!
แต่! ความสุขบางทีมันก็ต้องเริ่มต้นจากการตัดสินใจที่จะตัดอะไรบางอย่างออกจากชีวิตไป เพื่อไม่ให้ตัวเราบ้าหอบฟางจนเดินแฮกกัน

ที่เราตัดใจบริจาคไม่ลงจริงๆ และเป็นความเห็นพ้องของทั้งคู่ซะด้วย (ความเห็นพ้องนี้ นานๆ มีสักทีก็ดีเหมือนกัน เหนื่อยน้อยลงเยอะเลย >_<*) คือเสื้อผ้าลูกตอนเล็กๆ ครับ จริงๆ โอกาสจะเอามาใช้อีกน้อยมากๆๆๆๆ แต่… ขอเก็บเหอะ
มีชุดหนึ่ง ถึงขั้นว่าเป็นชุดของแม่ตอนเด็กมาก่อน อาม่าของแม่เย็บให้ คราวนี้แม่ก็เอามาให้ลูกใส่ ตอนนี้ลูกทั้งสองก็โตขึ้นใส่ไม่ได้แล้ว และเราก็เข็ดจะไม่มีคนที่สามแล้ว (อั๊ยย่ะ!) อ้าวแล้วไง? ทิ้งไม่ได้บริจาคไม่ได้ครับ มันต้องอยู่ครอบครัวเราต่อไป เก็บไว้ให้ลูกของลูก มันไม่ใช่แคชุดเด็กครับ แต่มันคือความรักของปู่ย่าตายายที่ส่งผ่านถึงลูกถึงหลานและถึงลูกของหลาน

ก่อนจบนี้ก็ขอพูดถึงเสื้ออีก 3ตัวที่ทิ้งไม่ได้ บริจากไม่ลงอีก แม้ว่าจะไม่ใช้เสื้อผ้าของลูก

20130825-233325.jpg
เสื้อ 3ตัวนี้ครับ

ไล่ตามเวลา ตัวแรกคือเสื้อกีฬาสีสมัยม.ต้น สีน้ำเงิน size 4L (สมัยนี้ก็น่าจะ XL เนอะ) เป็นช่วงชีวิตที่สนุกครับ ยังงงๆ อยู่เลยว่า สอบ Entrance คือไร (วะ) เล่นสนุกกับเพื่อน เฮฮามากมาย
ตัวที่สองคือเสื้อช้อป ตอน Freshy ก็โดนพูดกรอกหูตลอดว่าห้ามใส่นอกห้องช้อปนะ ยังแอบคิดว่าจะได้ใส่สักกี่มากน้อย (วะ)
ไม่คิดเลยว่าตอนปี 4 ถ้าไม่ได้เสื้อตัวนี้เข้าลงไม้ลงมือในช้อปเครื่องกล ก็คงไม่จบ
ส่วนตัวสุดท้ายก็ตอนเรียน MBA ครับ ไม่น่าเชื่อ และคิดไม่ถึงเลยว่า เราจะได้อะไรๆ จากการเรียนครั้งนี้มากมาย ได้เพื่อนรัก และยังได้วิชาชีพที่ให้เรายืนได้ทุกวันนี้ (เพราะครูทั้งนั้นแหละครับ)

20130825-234348.jpg

20130825-234413.jpg

20130825-234431.jpg
โอย! เรื่องราวเยอะมากครับ เขียนไปเรื่อยๆ จาก Blog มันจะกลายเป็นนิยายไป

ลองกลับไปลองเปิดกรุเสื้อเก่าๆ ของเราดูนะครับ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s