กว่าจะรัก // XYZ

แต่ก่อนนั้น ฉันยังแปลกใจ ที่เห็นใครร่ำลาจากกัน ด้วยการร้องไห้

แต่บัดนี้ เมื่อเราต้องไป ก็ถึงวันที่ฉันเข้าใจว่าเพราะอะไร

เมื่อเราต้องไป พบเพื่อนใหม่ ซึ่งอาจไม่มีใครเข้าใจ เราเหมือนเพื่อนคนเดิม

กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร

อยากจะคิด ต้องจากกัน เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้น เรายังอยู่เคียงข้างกัน ดั่งวันวาน

ก่อนจากกัน ฉันมาบอกลา ด้วยน้ำตาที่มันเอ่อล้นอยู่เต็มหัวใจ

อยากบอกเธอ บอกเธอด้วยใจ ว่ารักเราจะมีให้กันอย่างนี้เรื่อยไป

แล้วเราจะมาพบกันใหม่ จะกลับมาร่วมทุกข์สุขกัน ให้เหมือนวันวาน

กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร

กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร

กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร

อยากจะคิด ต้องจากกัน เป็นแค่ฝัน แต่ความจริงนั้น เรายังอยู่เคียงข้างกัน อย่างวันวาน

image

Advertisements

เริ่มต้น เดินทาง และยังไม่ถึง

image

เมื่อแรกฝึกหัดเดินทาง เตรียมของ เตรียมการ วางแผน พกของแบกเป้รุงรัง
มีทุกอย่างพร้อม แต่หนัก เดินลําบาก หมดแรงและต้องพักบ่อยครั้ง ระหว่างทาง
กลายเป็นอุปสรรค เดินทางได้้ช้า และพาลหมดกำลังใจเอาได้

เมื่อเรียนรู้เดินทาง ไม่แบกอะไรเลย ตัวเบา เดินสบายกว่า อาจต้องแก้ปัญหามากว่าบ้าง แต่สนุกกว่ามาก คล่องตัวกว่า

เมื่อแรกเดินทาง มีความตั้งใจในจุดหมาย มีจุดหมายเป็นที่ตั้ง ถึงกับเร่งเดินทาง มองแค่จุดเริ่มต้นที่จากมา และเล็งสายตาไปยังจุดหมายที่ตั้งใจ พลันลืมระหว่างทาง

ระหว่างทางคือความสุข ระหว่างทางคือที่สุด ความสุขจึงหล่นหายระหว่างการเดินทาง

ณ วันนี้ ถามว่าครั้งนี้จะเดินทางไปไหน อาจไม่มีคําตอบครับ ไม่มี
อาจเป็นที่ตรงนั้น อาจเป็นที่ตรงโน้น อาจเป็นที่ตรงนี้ อาจเป็นที่ที่ไม่ต้องเดินทางก็ไปถึง แต่มันก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าระหว่างทางเลย
ชีวิตคือการสะสม การสะสมคือเดินทาง ความสุขอยู่ระหว่างทาง ความสุขจึงอยู่ระหว่างการใช้ชีวิต แต่ความสุขไม่ได้อยู่ที่การสะสม ถ้าการสะสมนั้นสะสมแล้วต้องแบก แบกเป็นภาระในการเดินทาง

วางลง ไม่แบก ไม่รุงรัง ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีศักดินา ไม่นำพาภาระไร้สาระติดตัว
เตรียมตัวบ้างแบบบางๆ แต่เตรียมใจแบบหนาๆ ขาดบ้างกลับเป็นเรื่องดี แก้ปัญหาบ้างเป็นเรื่องสนุก เดินทางต่อไป

อยากแปลกใจ ที่ไม่นำพาผลประโยชน์หรือตำแหน่งที่เคยมี เหล่านี้ล้วนเป็นภาระ วางลง ตัวเบาสบาย เดินทางต่อตัวเบาๆ
อยากแปลกใจ ที่ไม่เลือกสบาย จบสรุปกับความมั่นคงในปัจจุบัน ในเส้นเวลายาวๆ ทุกอย่างล้วนไม่มั่นคง มั่นคงที่แท้จริงล้วนไม่มี ความสบายที่แท้จริงไม่มี เส้นทางการเดินทางยังคงมีอยู่ อยู่ตรงนั้นมาตลอด เห็นหรือไม่เห็น ก็อยู่ตรงนั้น
ยกขึ้นสวมหัวได้ ก็ถอดออกวางลงได้ ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ของเรา

เมื่อเป็นการเดินทาง จึงมีการพบเจอ มีการแยก จากกัน
อดึตจะเป็นอย่างไร หลงลืม จดจําใคร ในชีวิตที่ผ่านมา …

อนาคตจะเป็นอย่างไร เป้าหมายคืออะไร จะพบ เจอใครได้อีก …

ยังไม่มีเป้าหมาย หรือยังไม่ถึงจุดหมาย เราก็ยังเดินไป เรายังคงสะสมผู้คน สะสมวัน สะสมช่วงเวลา สะสมความคิด แม้บางครั้งตกหล่นความทรงจําไปบ้าง
ความสุขอยู่ตรงนี้ วันนี้ ระหว่างวัน ระหว่างการเดินทาง หลังจากที่วางลงและออกเดินทางต่อ

แบกให้น้อย สุขระหว่างวัน จดจําความสุขในอดีต ไม่กังวลกับอนาคต เรายังเดินทางร่วมกันอยู่
ไม่ถือมั่นกับตำแหน่งหรือผลประโยชน์ปัจจุบัน เพราะมันหนัก และเป็นอุปสรรคระหว่างทาง

สุขระหว่างทางดีกว่าครับ

วิชาลำบาก (เจาะใจ/ สรกล อดุลยานนท์/ 13-3-2014)

จากรายการเจาะใจ
image

เมื่อต้องผ่านความลำบากจนเป็นปกติ จะได้คุณสมบัติเหล่านี้ติดตัว
วิชานี้ไม่สามารถหาอ่านได้ที่ไหน ต้องผ่านความลำบากด้วยตัวเอง และวิชานี้ไม่สามารถเรียนรู้ได้แค่ระยะเวลาสั้นๆ

คุณสมบัติของบุคลากรที่สอบผ่านวิชาลำบาก
1. อดทน
2. แก้ปัญหาได้ดี – เพราะชีวิตอยู่กับปัญหา มีปัญหาเป็นเพื่อน
3. ฉลาด – มีชีวิตผ่านความลำบากมาถึงจุดนี้ได้เทียบกับคนที่ไม่ลำบาก แสดงว่าต้องมีความคิดเพราะชีวิตมีต้นทุนสูงกว่าคนอื่น
4. อยู่กับความเป็นจริง – ข้อแม้/ข้ออ้าง ในชีวิตจะเหลือน้อยมาก
5. พร้อมเผชิญปัญหา – ปัญหาเป็นสิ่งที่เจออยู่และในชีวิตทุกๆ วัน

——————————
“ลูกลำบาก ไม่ใช่ว่าพ่อแม่ไม่รักลูก” สัญญา คุณากร

In the line

image

In the line,
we walk,
we walk for a while,
a while likes eternity,
I just follow s’one,
s’one follows me,
s’one tries to beat others to move forward,
s’one tries to beat others to be the better position,
but we all are in the line,
the better position s’one expects also is in the line,
we all walk in the line,
yesterday, today, and maybe tomorrow.

OK, I step out, out of the line.
Will you?

คนที่คุณมองไม่เห็น

เคยมองดูคนกวาดขยะทำงานมั้ยครับ

ต้องขอบคุณ คุณสมบัติติดตัวบางประการคือการชั่งสังเกต กับการที่เป็นคนนอนน้อย
จึงมักทำให้เรามองเห็นบุคคลในบางอาชีพ ที่ผมขอตั้งสมมุติฐานซึ่งๆ หน้าว่า คนส่วนใหญ่มักจะมองข้ามไป
เวลาเช้ามืดตึ๊ดตื๋อ หรือเวลาดึกจนเลยความพลุกพล่าน มักเป็นเวลางานของบุคคลในอาชีพเหล่านี้
คนกวาดถนน เทศบาลเก็บขยะ แม่บ้าน หรือแม้แต่คุณคนรักษาความปลอดภัย

จริงๆ แล้ว มันก็ไม่น่าจะเป็นความตั้งใจของมนุษย์สังคมส่วนใหญ่ ที่จะมองข้ามเขาเหล่านี้ไป
แต่มันน่าจะเป็นเพราะ งานที่ไม่น่าสนใจ และเป็นงานที่คนส่วนใหญ่ไม่เลือกทำ สมองของเราจึงคล้ายถูกโปรแกรมให้เพิกเฉยเพื่อจะได้สงวนทรัพยากรสมองไปเลือกข้อมูลอื่นๆ ที่เราความสำคัญมากกว่า

จริงๆ จะเคยมองดู เคยสังเกตเห็น อยากดู หรือเฉยๆ หรือมองข้ามไปเลย ก็ยังอาจไม่ได้เป็นสาระเท่าไรนัก
ประเด็นคือ เรามีสิทธิ์ที่จะดูแคลนคนในอาชีพเหล่านี้มั้ย ว่างานของเรา ความรู้ความสามารถของเรา ดีกว่าเค้า เรามีรายได้ต่อชั่วโมงดีกว่าเค้า เป็นต้น

ถ้าได้เริ่มสังเกตแล้ว ลองสังเกตให้มากขึ้นนะครับ
วันหยุดยาว ลองวีคเอนด์ ปีใหม่ สงกรานต์ ดูคล้ายๆ ถนนจะดูสกปรกขึ้น ขยะกองรุงรังมากกว่าปกติ บางครั้งก็กองสุมจนเน่าเหม็น
ก็น่าจะเป็นเพราะคนเหล่านี้หยุดยาวในวันหยุดราชการ

ทำไมขยะที่ขนออกมาจากแต่ละบ้าน กองอยู่ที่จุดที่ขยะบนที่สาธารณะ มันกองสกปรก เริ่มเหม็นเน่า
เพราะเป็นวันหยุดของรถเก็บขยะ

ทำไมวันนี้ถนนสกปรก ใบไม้ร่วงเต็ม
เพราะคนกวาดขยะหยุดไป

ทำไมวันนี้ห้องน้ำใน office สกปรก น้ำร้อนชงชากาแฟก็ไม่มี
แม่บ้านประจำ office ชั้นเรา เค้าลาวันนี้ไง

อยู่ดีๆ งานมันเสร็จเองไม่ได้หรอกครับ ขยะสลายตัวเองไม่ได้ ถนนสะอาดเองไม่ได้ ห้องน้ำก็สะอาดเองไม่ได้ น้ำร้อนชงกาแฟก็ร้อนเองขึ้นมาเฉยๆ ไม่ได้
เป็นธรรมชาติของคนรึป่าวครับ ที่เวลามี ก็มักไม่เห็นคุณค่า เวลาไม่มีนี่สิ ถึงตระหนักว่าจะเดือดร้อน

เวลาที่มีคนคอยทำงานอะไรสักชิ้นที่เป็นงานที่เราไม่อยากทำ แต่มีคนเข้ามาทำให้เรา เราก็ไม่ต้องไปทำเอง
เราควรทำอะไรครับ…เราควรขอบคุณ
เอาจริงๆ ก็ไม่ได้ต้องขนาดนั้น แม้ว่าเราบางทีก็ลืมๆ ไปว่ามีเค้าเหล่านี้อยู่ หรือมองข้ามไป เค้าก็คงไม่ได้อะไรสักเท่าไหร่
แต่การไปดูแคลน ดูถูกเค้า มันไม่ถูกเลยจริงๆ ใช่มั้ยครับ

มีเรื่องหนึ่งที่อยากเล่าให้ฟังนะครับ
สมัยเป็นวิศวกรหน้าใหม่อยู่ประจำโรงงานไกลเมืองหลวง ไม่มีปัญญาไปกร่างอะไรกะใครเค้า
เมื่อต้องเอาตัวให้รอด เลยพาลได้นิสัยอันนึงติดตัวคือการขอบคุณ
ขอบคุณคุณแม่บ้านที่มาทำความสะอาดให้ ขอบคุณคุณยามที่เปิดประตูให้ ขอบคุณคนขับรถบริษัททุกครั้งที่เราต้องใช้บริการเค้า
ยิ่งขอบคุณเค้ายิ่งดีกับเราครับ หลายครั้งที่รอดมาได้เพราะคนที่เราขอบคุณเค้ากลับมาช่วยเราไว้อีก ตั้งแต่เป็นเด็กจบใหม่จนมาเป็นนายแบงค์ ก็เลยติดตัวมาตลอด ขอบคุณคนที่คุณมองไม่เห็นครับ อย่าไปดูแคลนเค้าเลยครับ เพราะวันที่คุณไม่มีเค้า… คุณจะเดือดร้อนครับ!

มือคนเรามีนิ้วที่ยาวสั้นไม่เท่ากัน โป้ง กลาง นาง ชี้ ซึ่งมีค่าทั้งนั้น
แตกต่างแต่การใช้ที่ไม่ค่อยจะเหมือนกัน
แต่ต่างเป็นนิ้วที่มีหน้าที่สำคัญ มันต่างกันแค่สั้นยาว

20140427-000959.jpg