ก่อนประวัติศาสตร์

คำนำของผู้เขียน (mostly cloudy) เริ่มต้นด้วยประโยคว่า “เรากำลังอยู่ในช่วงรอยต่อของยุคสมัย วิชาประวัติศาสตร์จะจดจำเบื้องหลังของเราในฐานะยุคก่อนอินเตอร์เน็ต…”

ฟังดูคล้ายยุคก่อนประวัติศาสตร์ยังไงชอบกล

อ่านแล้วนึกถึงบทสนทนาที่เคยนั่งคุยกับเพื่อนสนิทเมื่อสิบกว่าปีก่อน ว่าคน Generation เราดูคล้ายโชคดี ที่ได้มีชีวิตอยู่ทั้งชีวิตอนาล็อกและชีวิตดิจิตอล
เราเคยทำรายงานส่งด้วยเครื่องพิมพ์ดีด – word ราชวิถี – CU Writer – MS Office
เราฟังเพลงจากแผ่นเสียง – เทปคาสเซ็ต – CD – MP3 – Vampire – iTune

นึกแล้ว คล้ายการเดินทางข้ามขอบเขตอะไรบางอย่าง
หลังจากข้ามแดนนั้นมาแล้ว สิ่งของบางสิ่ง หรือแม้แต่ กฎเกณฑ์บางอย่างจะไม่มีตัวตนอีกต่อไป

เด็กสมัยนี้ ทำรายงานจะไม่ถามทางว่าต้องนั่งรถเมล์สายอะไรจะไปหอสมุดแห่งชาติอีกต่อไป แต่พวกเขาจะถามหาร้านกาแฟเก๋ๆ ที่มีทั้ง wifi และเต้าเสียบปลั้กไฟ
โทรเลขสูญพันธุ์ไปตลอดกาล (ก่อนการมาถึงของ Social Network เสียอีกกระมัง)

แล้วอาชีพที่เราทำอยู่เล่า?
บางทีเมื่อต้องข้ามเขตแดนอีกครั้ง เราก็ไม่อาจนำติดตัวข้ามแดนไปได้อีก! ในเมื่อดิจิตอลเองก็กำลังถูกคลอบคลุมด้วยกลุ่มเมฆเช่นกัน

(QCC ก็เคย popular มาก่อนจะถูกกลืนด้วย 6Sigma และพอมายุคเสื่อมของ Blackbelt 6Sigma ต้องรวมร่างกับ Lean เพื่อมีตัวตนอยู่ใน Supply Chain Management และ ReEngineering เองก็ต้องเปลี่ยนชื่อแซ่เป็น Transformation แต่… แต่ทั้งหมดนี้ ล้วนถูกนิยามภายใต้เขตแดนนี้ เมื่อเข้าสู่เขตแดนใหม่ มั่นใจอย่างไรว่าจะยังคงมีตัวตนอยู่?)

รถไฟกับไปรษณีย์

แน่นอน การเดินทางด้วยรถไฟ คงไม่สบายเท่าการขับรถมาเอง และคงไม่รวดเร็วทันใจเท่านั่งเครื่องบิน
แต่การเดินทางด้วยรถไฟกับครอบครัว เป็นเรื่องเป็นราวของการใช้เวลากับครอบครัว และดื่มด่ำไปกับเส้นทาง และทุกๆ สถานีที่รถไฟจอด ชมวิวและสำรวจแม่ค้าที่เดินขึ้นมาขายของบนตู้รถไฟ
ไม่ Luxury แต่ Limited Resources ในพื้นที่จำกัดๆ และใช้เวลา
เปรียบกับการสื่อสารที่ถอยจากการใช้ไลน์พิมพ์ text+sticker ส่งให้กัน กลับมานั่งเขียนจดหมายติดแสตมป์ส่งไปรษณีย์ รอวันที่จะส่งไปถึงผู้รับมันคงไม่ได้ไปถึงที่หมายโดยเร็ว มันต้องรอคอย ต้องใช้เวลา บางทีถึงกลับจินตนาการถึงปลายทาง แต่มันทำให้เราได้ Focus ช่วงเวลาระหว่างทาง
เราก็ไม่อาจหาการเดินทางแบบใดๆ ที่จะได้บรรยากาศแบบนี้ได้อีก

image

ภูเรือ

Highlight ของการนอนเต้นท์บนภูเรือ ไม่ใช่อากาศเย็น
แต่เป็นการลุกออกมานอกเต้นท์เวลาห้าทุ่ม มองขึ้นไปบนฟ้า แล้วเห็นดวงดาวนับไม่ถ้วน อยู่เหนือทึ่ๆ เรานอนอยู่
ภาพมหัศจรรย์นี้ไม่สามารถบันทึกได้ด้วยกล้องไอโฟนหรือโน้ตได้ (ลองแล้ว) ได้แต่ต้องบันทึกไว้ในความทรงจำผ่านสายตาของเราเองเท่านั้น
ในคืนที่ไม่ถูกรบกวนด้วยแสงไฟฟ้าหรือแม้แต่จากแสงจากสมาร์ทโฟน

image