ความเหงา การเดินทาง และการตอบจดหมาย

ห้องสมุดมีปาฏิหาริย์ พาเอาความเหงามาพบเจอกัน

จากคนละมุม จากคนละชั้น (หนังสือ)
หนังสือสองเล่ม คนเขียนสามคน คนอ่านหนึ่งคน กับหว่องคาร์ไว มีความเหงามาเชื่อมโยง

ฮ่องกงสำเร็จรูป คือบันทึกการท่องเที่ยวตามลำพัง เราชอบการเขียนของเต๋อ (นวพล) จากที่เคยอ่านหนังสือของเขามาบ้าง
เราอ่านหนังสือ คล้ายกำลังนั่งดูหนังที่เขากำกับ

หนังสือเริ่มต้นจากประโยคทำนองว่า “มึงจะไปทำหอกอะไร” กะ “ฮ่องกงแม่งไม่มีเ..ยอะไรเลยครับพี่” แต่เต๋อก็พาเราไปเที่ยวฮ่องกงอยู่ดี 555 ไปแบบของเขา แล้วเต๋อพาเราเที่ยว พาเราตามรอยฉากในหนังของหว่องคาร์ไวในฮ่องกง

image

บันทึกเล่าการเดินทางในสถานที่วุ่นวาย ในเมืองที่เป็นป่าของตึก ป่าคอนกรีต
เราบุกป่าคอนกรีตตามหาสถานที่ในหนัง
เหมือนการเที่ยวเล่น แวะกินติ่มซำ เกี้ยวกุ้ง และโจ้กฮ่องกง กินอยู่เพลินๆ แล้วพลันจู่โจมเราด้วยความเหงา ความเหงาของเมืองผ่านการเล่า เต๋อเล่าด้วยภาษาของคนที่มีประสบการณ์ร่วมกันในยุคปี’80 (ยุคของเกมส์แฟมิคอม และหนังฮ่องกงก่อนส่งคืนเกาะ)

หนังสือตัดเอาฉากจากในหนัง ‘In the Mood of Love’ หรือ ‘Chungking Express’ ของหว่องคาร์ไว เข้ามาในบันทึกการเดินทาง

ที่พีคมากคือ การที่กลับไปในสถานที่ ของฉากที่ตัวละครหนึ่ง มองลงมาจากหน้าต่างโรงแรมหนี่ง เพื่อแอบเฝ้ามองการเดินจากไปของอย่างเงียบๆ ของอีกตัวละครหนึ่ง และการตามหาร้านสะดวกซื้อในฮ่องกง ที่นายตำรวจในหนังเข้าไปหาซื้อสับปะรดกระป๋อง ที่จะหมดอายุในวันที่ 1 May 1994 เพื่อให้มันหมดอายุไปในวันเดียวกันกับความรักของเขา
มันเหงาเซอร์เรียลดีแท้
(ยิ่งถ้าก่อนหน้า ได้อ่านสมองไหวในฮ่องกงมาก่อนด้วย อาจถึงขั้น หมายเอาไปเลยว่า ฮ่องกงคืองเมืองเหงา เมืองหนึ่งของโลก)
สำหรับคนอยากเหงา ให้มาเที่ยวกับหนังสือเล่มนี้

ตัดภาพกลับมา
จากการเที่ยวตามลำพัง มาพบกับการโต้ตอบจดหมายระหว่างพิมปายกับนิ้วกลม
ระยะทางอันห่างใกล้ เชื่อมกันด้วยจดหมาย

น่าแปลกใจทีการโต้ตอบจดหมายระหว่างนักเขียนสองคน พลันมีการปรากฏตัวของหว่องคาร์ไวด้วย! 
นกไร้ขาของหว่านไจ๋ที่ต้องบินไปเรื่อยๆ พลันบินผ่านบนตัวอักษรของนิ้วกลม แล้วลมใต้ปีกมันพาความเหงามาด้วย

image

การแอบอ่านจดหมายที่เขียนตอบกันไปมา ดูจะเป็นเรื่องส่วนตัวที่ไม่น่าอ่านเท่าไหร่ ถ้ามันธรรมดา แต่ไม่ใช่สำหรับการโต้ตอบระหว่างพิมปายกับนิ้วกลม เช่นเดียวกับระหว่างนิกกับพิม เช่นเดียวกับระหว่างยาขอบกับคนรัก
เราชอบและเฝ้าแอบอ่านจดหมายของเขา

เขาชอบคำว่าความสัมพันธ์แต่ไม่ชอบคำว่าผูกพัน เธอก็ตอบเขาว่าเธอชอบคำว่าชั่วฟ้าดินสลาย

เขาเขียนถึงเธอด้วยความอบอุ่นและจริงจัง ในขณะที่เธอตอบจดหมายเขาด้วยความเหงา!

เราตกหลุมรักตัวอักษรของพิมปายทันที มันเหงา จับหัวใจ เธอพาเราเลยหว่องคาร์ไวไปหามุราคามิ!
แล้วเค้าก็ให้ฉายาเธอว่า หญิงสาวนัยน์ตามุราคามิ ความคมคายของตัวหนังสือของเขามิอาจบาดความเหงาของเธอได้เลย
ผลคือ เราเผลอต้องหยิบอ่านหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านซ้ำ  ทนอ่านแค่รอบเดียวไม่ได้

เอากับความบังเอิญสิ ในห้องสมุด คนละมุม คนละชั้น
หนังสือสองเล่ม คนเขียนสามคน
หนึ่งคนไปเที่ยว สองคนโต้ตอบจดหมาย
ทั้งหมดกลับเชื่อมโยงกัน ด้วยความเหงา…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s