วินาทีนี้

วินาทีต่อวินาที
จากกลางคืนถึงกลางวัน จากกลางวันกลับคืนสู่กลางคืน
จากจวงจื่อถึงชิโยโนะ จากโทลเลถึงโอโช
ระหว่าง #โตมร กับ #นิ้วกลม
การผลัดกันเขียนถึงปราชญ์ทั้งหลาย พาเราไปสำรวจบาปของการคิด และบุญของการรู้สึกตัว

image

หน้าที่การงานมนุษย์เงินเดือนที่มุ่งอยู่ที่ผล พาเราเสพติดการหมกมุ่นอยู่กับผลลัพธ์ ยึดถืออยู่กับผล โดยอาจไม่คำนึงถึงวิธีที่จะได้มา
หนังสือฉุดลากเรากลับมาพิจารณากระบวนการมุ่งทำเหตุให้ถูกแต่วางเฉยในผล
จัดเป็นแนวทางพุทธใช่หรือไม่? 
แล้ว #นิ้วกลม ก็นำคำของเขมานันทะมาบอกเราว่า “บางคำถามไม่ได้ร้องการคำตอบ”

การผลัดกันเขียนคนละบทสองบท คล้ายการผลัดกันรุกผลัดกันรับของตัวหนังสือ โดยตั้งใจหรือไม่ เราไม่รู้หรอก แต่นี้คือความไพเราะ
หนังสือเล่มนี้ไพเราะ และถ้าเราอ่านมันในความเงียบ มันจะเป็นความเงียบที่ไพเราะ
ทั้งหมดล้วนเกิดจากความละไมในตัวหนังสือของนักเขียนทั้งสอง ที่เขียนต่อกันบทต่อบทด้วยภาษาของแต่ละคน

จัดเป็นหนังสือที่อ่านยากเล่มหนึ่ง
อ่านแล้วต้องไตร่ตรองกันบรรทัดต่อบรรทัด
แต่แล้วก็พลันฉุกคิดได้ว่า ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ยิ่งไม่พบวินาทีนั้น วินาทีที่เป็นอิสระ
ครั้นเมื่อลดการคิด แล้วเติมช่องว่างของการคิดนั้นด้วยการรับรู้ การอ่านก็เริ่มลื่นไหล

หนังสือเล่มนี้ดีครับ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s