หนึ่งเช้า

​เช้านี้… 

แทนที่เราจะออกวิ่งไปรอบๆ 

เพื่อถนอมร่างกายไว้บ้าง 


เราจึงเลือกนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนี่งในสวน ข้างๆ สระน้ำ 

ถอดเท้าออกจากที่รองของมัน วางลงบนหญ้า 

โดนมดกัดไป สอง-สามตัว 

แผลที่มีอยู่ เริ่มเจ็บ 

แสงแดงค่อยๆ ลอดผ่านใบไม้ ทิ่มแทงแยงตา ทีละน้อยๆ 

อากาศเคลื่อนตัวพาความชื้นที่เหลืออยู่จากฝนตกเมื่อคืน มาสัมผัส กระตุ้นไข้ต่ำๆ ในร่างกายที่ยังตกค้างอยู่บ้าง กระตุ้นน้ำในโพรงจมูกบ้าง 

เราเริ่มต้นอ่านอะไรๆ จากที่วางการอ่านทิ้งไว้ตั้งแต่ออกเดินทางมา เพื่อ warming up ร่างกายช้าๆ 

มีหลากสิ่งอย่างเหลือเกิน ที่เราควรจะต้องกังวลถึง ในสิ่งที่จะตามมา 

ไม่มีคำตัดสินดอก ว่าสิ่งที่ผ่านไป ถูกหรือผิด ดีหรือไม่ 

เพียงการอ่านนั้น ปะติดปะต่อความคิดเรากลับมา อยู่กับสิ่งตรงหน้าอีกครั้ง 

ครั้นแล้ว วางการอ่านลง และลุกขึ้น เดินจากมา 

แล้ววันใหม่ก็เริ่มต้น 


#ชีวิตยังคงเปราะบาง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s