หาย!

​เราว่าเล่มนี้ สนุกกว่า “อย่าบอกใคร (Tell No One)” 

ฮาร์ลานโคเบน เล่นกลผ่านตัวหนังสือให้คนอ่านดูซึ่งๆ หน้าเลย  

เล่มนี้พีคที่สุด ถ้าวัดด้วยการหักมุมให้คนอ่านหลง 

“คุณเคยรู้สึกอย่างนี้บ้างไหม คือนั่งฟัง พยักพเยิด ใส่ใจอยู่ดีๆ ทุกสิ่งทุกอย่างฟังดูเป็นเหตุเป็นผล เป็นเรื่องเป็นราว จากนั้น คุณก็เห็นอะไรบางอย่าง ซึ่งเป็นเรื่องเล็กๆ แลดูไม่สลักสำคัญ เรื่องที่คุณเกือบมองข้ามไป และแล้วก็รู้สึกตกใจเป็นล้นพ้น เมื่อประจักษ์แก่ใจว่าเรื่องทั้งหมดฟังดูไม่ชอบมาพากลเป็นอย่างยิ่ง” 
เมื่อคุณอ่าน จะค่อยๆ ออกตัวในช่วงต้น จนเมื่อเครื่องร้อน (ผ่านไปประมาณ 20-30หน้าแรก) มันจะเหมือนคุณนั่งรถไฟเหาะตีลังกาไปจนจบ 

(ยังรู้จักรถไฟเหาะตีลังกากันใช่มะ?) 

และที่ดีงามคือมันพีคแล้วม้วนตัวตีลังกาจบลงอย่างสวยงาม 

นั่นคือเหตุที่คุณจะถูกหนังสือเล่มนี้ควบคุมให้คุณไม่สามารถวางมือจากการอ่านได้เลยจนกว่าจะจบเล่ม 
ขณะคุณอ่าน คุณอ่านใจตามวรรค หายใจตามบรรทัด แต่แล้วคุณจะแอบเว้นวรรคการหายใจระหว่างบรรทัด ด้วยความระแวง เพราะเรื่องราวมันหักมุมอยู่ตรงนั้น ทำให้คุณหายใจไม่ทั่วท้อง จนเมื่อคุณเริ่มคิดว่า คุณรับมือกับมันได้แล้ว มันก็หักมุมตรงนั้นเลยอีกที 

โห! สนุกมาก! 
นี่คือความสามารถพิเศษของโคเบนโดยแท้ 

เล่มนี้ แม้จะหลุดออกจากกรอบการฆ่ากันตายกลางป่า แต่ประเด็นความรักและครอบครัวยังคงเป็นแกนของเรื่อง 

เป็นนิยายสืบสวนโรแมนติก 
เราไว้ใจคนที่เรารักแค่ไหน 

จะอย่างไร ถ้าเราเจอว่า คนที่เรารักไม่ได้บอกความจริงกับเรา 

ถ้าเราไปรับรู้อดีตของคนที่เรารัก ว่าไม่เป็นอย่างที่เราคิด นั่นสำคัญหรือไม่ 

ความจริงที่โหดร้ายสวยงามกว่าคำหลอกลวงที่สวยงาม? 

คุณคิดอย่างไร?
โคเบนพยายามบอกอะไรบางอย่างกับเราผ่านตัวหนังสือของเขา 

#Halan_Coban 

#Gone_for_Good

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s