ความคิด และอารมณ์ 

​หนึ่งเล่มบทความ กับหนึ่งเล่มบทกวี ของ นิ้วกลม Roundfinger 

คู่ฉบับที่พิมพ์ออกมาไล่เลี่ยกัน มีความเป็นปกธีมเดียวกัน 

เรียงเป็น “หากความเข้าใจมีอยู่ ก็ ปล่อยให้ความเศร้าเคลื่อนผ่าน” 

   1. ร้อยแก้วเรื่องความเข้าใจ เป็นงานเขียนกระตุ้นต่อมฉลาดในการอยู่ร่วมกัน 

และในการจะพาสังคมเราไปต่อจากหล่มความขัดแย้ง-ย้อนแย้งที่ติดอยู่ ในสภาวะครึ่งๆ กลางๆ ของสังคม ในภาวะกลับไม่ได้ไปไม่ถึง 

เราเข้าใจจริง เห็นใจจริง ใส่ใจจริง หรือแค่ดราม่า 

ดราม่าน้ำท่วม ดราม่าม็อบ ดราม่าข่าวข่มขืน ดราม่าตู้ATM ดราม่าพร้อมจะเพย์ ดราม่ารถชนจักรยาน ดราม่าเด็กปั้มท์ ดราม่าแป๊ะเจี๊ยะโรงเรียน ดราม่าแอดมิชชัน ดราม่ารับน้อง … 

ดราม่าผ่านมา…แล้วดราม่าก็ผ่านไป…รอดราม่าใหม่ๆ ผ่านเข้ามาอีก 

ดังที่ ก็มีนักเขียนอีกท่าน comment อยู่เนืองๆ ว่า วันนี้ก็ไม่มีเรื่องนั้นอยู่บนฟีดส์แล้ว พรุ่งนี้เรื่องนี้ก็หายไปจากหน้าไทม์ไลน์เราแล้ว 

บางครั้ง เราเข้าใจว่าเราเข้าใจ แต่ใช่มีความเข้าใจ เราไม่ได้เข้าใจ เพียงเราเข้าใจไปเองว่าเราเข้าใจ เท่านั้น 

หากถ้าความเข้าใจนั้นมีอยู่จริง เราจะเข้าใจว่าเรานั้นอาจจะยังไม่เข้าใจ ปัญหาของความเข้าใจของเรานี้ ที่แท้คือการด่วนสรุปไปเอง ว่าเราเข้าใจ 

เราด่วนตัดสินไปแล้ว 

หากจะมีความเข้าใจ ต้องเรียนรู้ที่จะฟัง ที่จะยอมรับ ที่จะเคารพ มิใช่เพียงแต่เสียง หรือเรื่องในฝั่งที่เราถูกจริต แต่เคารพความแตกต่างของความเห็น ความแตกต่างของความคิด ความแตกต่างของมุมมอง ไม่ด่วนสรุป ไม่ด่วนตัดสิน ไม่ใช่ที่ตั้งที่ตัวเรา เพราะ… 

อื่นๆ อีกมากมาย อาจจะจริง เราเห็นอยู่ แต่เผื่อใจไว้ ที่ยังไม่เห็น 

หนังสือรวบรวมบทความของนิ้วกลมที่พยายามจะชี้ให้เรามองออกไปให้เห็นอะไรๆ ไกลออกไปกว่าบริบทที่เราถูกกระแสข้อมูลดราม่าพัดไปพัดมาอยู่ 

ดีงามมิใช่น้อยเลย 

#หากความเข้าใจยังมีอยู่จริง 

 
   2. ร้อยกรองเพื่อปล่อยความเศร้า อันนี้เป็นบทกวีเพื่อดื่มด่ำกับความรัก ความรักที่ #นิ้วกลม บอกเราว่า เราไม่สามารถทำความรู้จักความรักได้เพียงลำพัง 

หากเล่มแรก (หากความเข้าใจฯ) คือความคิด หนังสือเล่มสองนี้ (ปล่อยให้ความเศร้าฯ) คืออารมณ์ 

คนที่เคยรู้จักอารมณ์ของความเศร้าที่มากับความรัก อ่านแล้วจะอินกับบทกวีเหล่านี้ไม่น้อย 

บทกวีของนิ้วกลม เป็นตัวอย่างที่ดีของการใช้ตัวอักษรจำนวนพอดีคำ เข้าไปปลดปล่อยอารมณ์ของคนอ่านออกมา อารมณ์ที่บางครั้งเราเองเคยพยายามที่จะลืมๆ มันไป 

แน่นอนการอ่านบทกวีแบบนี้ ขึ้นกับรสนิยมของคนอ่าน เราจึงไม่อาจบอกว่ามันจะไพเราะกับคนอ่านแต่ละคน 

อาจไพเราะ หรือไม่ไพเราะ แต่ถ้าเราให้เวลากับมันพอ มันจะทำให้เราสัมผัสถึงอารมณ์ของเรา 

แม้บางทีอารมณ์นั้นจะเศร้า แต่เราจะรู้สึกได้ว่ามันเคลื่อนผ่านเราไป 

และหลังจากมันผ่านไป มันมีอะไรๆ เหลืออยู่บ้าง 

อยากแนะนำว่า กลับไปดู #แฟนเดย์ อีกรอบแล้วกลับมาอ่านหนังสือเล่มนี้ต่อ จะดื่มด่ำกับอารมณ์ได้ท่วมท้นดีทีเดียว แล้วเราก็ #ปล่อยให้ความเศร้าเคลื่อนผ่านเราไป 
   

   ทั้งสองเล่มนี้ไม่ใช่แนวป้อป อ่านแล้ว อาจชอบก็ได้ อาจไม่ชอบก็ได้ 

หากแต่เราเข้าใจ และสุดท้าย ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์อะไรๆ มันก็จะเคลื่อนผ่าน แล้วดวงตาเราจะสว่างขึ้น 
#อ่านจบจึงบันทึกไว้ #มิใช่นักรีวิว

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s