EOY2016 Trip – บันทึกการเอาตัวรอดในลาว

สะบายดี ขอบใจหลายที่ติดตาม 

ลองอ่านดู ตัวพิมพ์ชุดนี้อาจเรียงตัวไว้ไม่สลวยเท่าไร เน้นเก็บไว้อ่านเอาสนุก อาจมีประโยชน์บ้างตามอัธยาศัย 

1. เริ่มจากการเดินทางไปไหนมาไหนก่อน ใน #เวียงจันทน์ ตัวเมืองค่อนข้างใหญ่ แต่ก็อยู่ในวิสัยที่จะเดินถึงกันได้ในระดับแค่เมื่อยขาลาก แต่ถ้าเจอแดดของประเทศนี้เข้าไป อาจถึงกับระทมอกไหม้หลังไหม้ แดดจัดมาก เดินเช้าก่อนแดดมา work กว่า ถ้าแดดมาแล้วอาจต้องพึ่งสามล้อเครื่อง ซึ่งถ้าเราจะเรียกรถ ซึ่งจริงๆ กลับกันคือรถจะเรียกเราตลอดทางมากกว่า เดินคนเดียวก็ไม่เคยเหงา ตุ้กๆ จะทักเราตลอดเกือบทุกๆ 5 นาที (ถ้าจะเดินไม่นั่งรถก็หมั่นบอกปฏิเสธไป) แต่ถ้าจะเรียกสามล้อ ต้องเตรียมใจต่อราคาเลย เพราะตุ้กๆ จะบอกเราก่อนเลยว่าที่ๆ เราจะไปมันไกลขอค่าน้ำมันแสนนึง (กีบ) ซึ่งเท่ากับสี่ร้อยนะครับ ในระยะทางที่เราเดินถึงได้ แล้วคิดจะถามเป็นราคาบาท อย่าถามเลยดีกว่าเพราะราคาบาทจะแพงกว่าราคากีบเสมอ (ท่องไว้เลย) Step เทพของการเรียกรถสามล้อคือ ถามราคาปุ้ป ส่ายหน้าแล้วบอกไปเลยว่าแพง ถ้ายังไม่ยอมลด ให้บอกว่าไม่ไป แล้วเดินออกมาทันที 90% จะรีบเดินตามมาลดราคาให้ ถ้าเราทำเป็นไม่สนใจ อาจถึงกับวิ่งตามมา หรือตะโกนลดราคาไล่หลังมาเลย ได้ราคาที่ถูกใจแล้วค่อยไป ถ้าแนะนำคือ ถ้าเจอสามล้อคนไหนถูกใจให้ขอเบอร์มือถือไว้ แล้วใช้บริการเขาตลอดที่อยู่เวียงจันทน์ หรือเหมาเอาเลยทั้งวันจะ Work กว่ามาเซ็งกับการต่อราคานั่งสามล้อเป็นแสน สำหรับที่ #หลวงพระบาง เดินเอาอย่างเดียวครับ ถ้าอยู่ในเมือง เดินๆๆ สะบายดีสะบายใจ ที่สุด ถึงโรงแรมแล้วค่อยนวดยาเอา เรายังไม่เห็นความจำเป็นของการนั่งสามล้อ เว้นแต่จะออกไปนอกเมืองหลวงพระบาง

2. การใช้เงิน ใช้เป็นเงินกีบอย่างเดียว ราคาเป็นบาท ราคาเป็นเหรียญ USD จะแพงกว่า แลกเงินกีบใช้วันต่อวัน ถ้ากีบเหลือกลับบ้าน ก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรอีก นอกจากเก็บไว้เป็นที่ระลึก ส่วน Exchange Booth ก็มีกระจายอยู่ทั่วเมือง สะดวกทั้ง Bank และ Non-Bank แลกได้แบบไม่ต้องโชว์ Passport ไม่มี KYC ฮะ เดิน Survey ดู Rate ก่อน เจอว่า Booth ของ Non-Bank ให้ราคาดีกว่า ส่วนเงินบาทก็มีติดไว้ บางทีก็จำเป็น แต่ให้แลกเป็นแบงค์ร้อยบาทไว้ให้หมด ถ้าจ่ายเป็นแบงค์ห้าร้อยหรือแบงค์พัน เขาจะทอนเงินมาให้เป็นเงินกีบ ซึ่งเราเวียนหัวมาก หายเวียนหัวอีกทีก็จะรู้ว่ามันคิดราคาบวกๆ เข้าไปอีก จ่ายแพงเข้าไปอีก ส่วนบัตรเครดิตก็ไม่ค่อยรับในร้านทั่วไป ต้องเป็นร้านดีๆ ถึงจะมีหัวรูด และเกือบทุกร้านจะคิดราคากลับเป็นเหรียญ USD แล้ว charge 3% นั่นคือโดนบวกเข้าไปอีกสองเด้ง รูดปื้ด ราคาเพิ่มขึ้นอีกเป็นร้อยบาท นี่คือลองมาแล้วเพราอยากรู้ล้วนๆ เสียค่า Taking Course ไปตามระเบียบ 

3. ว่าด้วยเรื่องของธนาคาร เราว่าลาวเป็นประเทศที่มีธนาคารเยอะมาก ทั้งธนาคารของลาวเองและธนาคารของไทย ในเวียงจันทน์แถวๆ ประตูชัยจะพบธนาคารไทยเรียงตัวกันทั้ง CIMB Thai, ไทยพาณิชย์, กสิกร, และแบงค์กรุงเทพ ธุรกรรมหลักๆ ของเค้าคือ ฝากเงิน ชำระเงิน แล้วก็แลกเงินนี่แหละ ยิ่งการแลกเปลี่ยนเงินนี่คือคึกคักเลย แม้ว่าจะเป็นคนลาวเอง น่าจะเป็นเพราะบ้านเมืองเค้าใช้เงินทั้งสามสกุล พร้อมๆ ดังนั่นนี่น่าจะเป็นลักษณะเฉพาะของธุรกรรมทางการเงินของที่นี่ ตู้ ATM ก็มีอยู่เยอะมากในตัวเมือง ว่ากันว่ากดตังค์ที เสียค่าธรรมเนียมการถอน 100บาท เลยยังไม่ได้ลอง (เก็บตังค์ไว้จ่ายค่ารูดบัตรเครดิตข้อก่อนหน้า) แต่ยังไม่เห็นธนาคารไหนสาขาไหนมี Self-Service Kiosk รับฝากธนบัตร หรือเครื่อง Update Passbook ลูกค้าถือ Book นั่งรอในสาขากันตรึม ธนาคารในเวียงจันทน์เป็น Case Study ที่ดี เค้าใช้ห้องๆ เดียวพื้นที่แค่ Shop เล็กๆ Shop เดียว หรือห้องแถวชั้นล่างห้องเดียวให้บริการลูกค้าได้ ไม่ต้องมีพื้นที่มาก ลูกค้าก็นั่งกันเต็มพื้นที่ บางทีก็ล้นสาขาออกมา แต่ก็ให้บริการธนาคารได้ เทียบกับของไทยแล้วต้องบอกว่าสาขาที่นี่เล็กมากจริง สาขาไหนที่ลูกค้าล้นๆ ก็มีระบบบัตรคิวอันนี้ก็เหมือนธนาคารบ้านเรา และก็ที่มีเสน่ห์มากคือการเจรจาพาทีระหว่างลูกค้ากะ Teller อันนี้ดูลูกทุ่งและเข้าถึงมากๆ 555 คือมาเที่ยวนะแต่ยังอุตส่าห์มาส่องธนาคารเค้าอีก นิสัยตามอาชีพนี่แก้ไม่หาย ขอเติมอีกนิด บางธนาคารใหญ่ๆ ก็มี eBanking ด้วย แต่ไม่แน่ใจเรื่อง Usage เหมือนกันไม่กล้าเข้าไปถามขนาดนั้น แล้วก็มี  Non-Bank  ที่รับฝากเงินทั่วไปจากประชาชนด้วย (อันนี้ก็ไม่ได้ไปส่อง  Interest Rate แค่นี้ยามก็เริ่มมองหน้าแระ) 

4. ตัวหนังสือลาวคล้ายของไทยมาก ถ้าพยายามแกะกันจริงๆ เราสามารถอ่านหนั้ั้งสือของเค้าได้ อย่ากระนั้นเลย สอยกลับมา 2-3 เล่ม ส่วนภาษาพูด ก็ฟัง-พูดกันรู้เรื่อง แต่ถ้าไม่ชัวร์จริงๆ ถามย้ำไปดีกว่า ในเวียงจันทน์และหลวงพระบาง มีคนเวียดนามเข้ามาอาศัย ทำงานให้บริการอยู่บ้าง ถ้าเจอให้สื่อสารภาษาอังกฤษไปเลยไม่งั้นจะมึนกันไปใหญ่

5. ส่งไปรษณีย์ ถ้าในไทยส่ง Postcard ไปต่างประเทศติดแสตมป์ 15บาท ถ้าอยู่ในมาเลเซีย ส่ง Postcard ไปต่างประเทศติดแสตมป์ 0.50MYR แต่ถ้าเราอยู่ในลาว แล้วจะส่ง Postcard ไปต่างประเทศติดแสตมป์ 8,000กีบ ถ้าเทียบตามนี้ส่งที่ลาวแพงสุด ส่งที่มาเลย์ถูกสุด ส่วน Postcard ทั้งที่เวียงจันทน์และที่หลวงพระบางขายอยู่ที่ราคาใบละ 2,000กีบ ฮะ สำหรับ Postcard ทั้วๆ ไป ข้อสังเกตคือในที่ทำการไปรษณีย์ไทยกับที่ทำการไปรษณีย์มาเลย์ คนจะเยอะ มีคนรอคิวทำรายการยาวเลย แต่ที่เวียงจันทน์กับหลวงพระบาง ที่ทำการไปรษณีย์เค้าเงียบแฮะ ทั้งๆ ที่ในเมืองเวียงจันทน์น่าจะมีอยู่ที่ทำการฯ อยู่ที่เดียวคือที่ตลาดเช้า ที่ในเมืองหลวงพระบางก็เช่นกันคืออยู่ใกล้ๆ ตลาดเช้า ถามใครๆ เค้าก็บอกให้มาที่นี่ แต่พอมาที่นี่กลับเงียบเลย ส่วนตู้ไปรษณีย์ที่หลวงพระบางนี่ เราต้องขอบันทึกไว้นิดนึงเลย คือ เห็นตั้งกระจายๆ อยู่ริมถนนหลัก แต่พอถามคนพื้นที่ เค้าก็บอกว่าอยากไปหยอดจดหมายลงตู้นั้นนะ อ้าวเฮ้ย! เพราะไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่จะมาเปิดตู้เมื่อไหร่ (ที่ตู้ไปรษณีย์ก็ไม่มีเขียนเวลาไขตู้ไว้จริงด้วยแฮะ ทั้งๆ ที่ตู้ที่เวียงจันทน์มีระบุเวลานะ) คนเค้าแนะนำว่าให้เอาไปฝากร้านที่ขายไปรษณียบัตรให้นักท่องเที่ยวแทน ที่ร้านนั้นจะมีเจ้าหน้าที่ไปรับทุกวัน อ้าว คือไรอ่ะ … สุดท้ายเลยตัดสินใจเอาไปหย่อนในช่องหย่อนจดหมายที่ที่ทำการไปรษณีย์เลย ก็ลองดูฟะ ส่วนตัวแล้วเรารู้สึกไปเองว่าการส่งไปรษณีย์ถือเป็น Infrastructure ที่สำคัญของเมืองนะ แม้ว่าเราจะมี iPhone, Sumsung, หรือ DHL ใช้ก็เหอะ มาดู Case Study ที่ไทยเลย เราส่งแหนมเนืองได้ด้้วยนาจา 

6. บริการซักผ้า เคล็ดอย่างหนึ่งที่ช่วยให้เราลดน้ำหนักกระเป๋าได้คือการลดปริมาณเสื้อผ้าที่ติดมา พาลูกมาเสื้อผ้าลูกอาจมีตามจำนวนวัน แต่ของพ่อต้องน้อยกว่าครึ่งหนึ่งเป็นอย่างน้อย ที่ทำได้คือเราสามารถซักระหว่างทางได้ หาบริการซักผ้าซึ่งเราซักเอาสะอาดอยู่แล้ว ไม่ต้องรีด … ที่เวียงจันทน์และที่หลวงพระบาง เค้ารับซักให้โดยชั่งเป็น kg ฮะ ถ้าที่เวียงจันทน์ก็คิดกิโลละหมื่นกีบ (40บาท) ที่หลวงพระบางราคา Double เป็นโลละสองหมื่น ส่งซักวันนี้พรุ่งนี้ได้สบายแฮ 

7. ว่าด้วย SIM โทรศัพท์ 3G เห็นๆ มีอยู่ 3 ค่าย แต่ตอนที่ลงรถทัวร์ ซื้อ SIM ที่สถานี คนขายเค้าแนะนำให้ซื้อของ Unitel ราคา SIM อันละ 100บาท มี Net พอใช้ได้ประมาณ 2 วัน แต่ตอนเปิด SIM มีความยุ่งยากนิดนึง ต้องให้ที่ร้านเค้า Register ให้ ถึงใช้ Net ได้ หลังจากนั้น บัตรเติมเงินก็หาซื้อได้ตามร้านสะดวกซื้อทั่วไปฮะ แต่ SIM จะหาซื้อยากหน่อย โดยเฉพาะในหลวงพระบาง ร้ายขาย SIM จะมากระจุกตัวอยู่ที่เดียวกันคือที่ Dara Market แม่ค้าเล่าว่าเพราะอีขั้นตอน Register นี่แหละ ทำให้ไม่สะดวก ร้านค้าทั่วๆ ไปเลยไม่ได้รับไปขาย แต่หมายเหตุคืออีตอน Register ก็ไม่ได้ต้องใช้ Passport หรือ ID อะไร ร้านที่ขาย SIM เค้าทำให้หมดเลย ไม่มี KYC ใดๆ อีกเช่นกัน สรุปคือ ถ้าใครอยากหลบเลี่ยงการทำ KYC คือไม่อยากแสดงตัวตน ลาวก็เป็นทางเลือกนะฮะ 

8. พิซซ่าเตาฟืนที่เวียงจันทน์นี่เราแนะนำเลย มีอยู่หลายร้านหาไม่ยาก ถาดหนึ่ง 60-80กีบ (แบ่งได้ 8 ชิ้น) ทำกันสดๆ เผากันเห็นๆ เผาจริงไม่เผาหลอก ใช้ดุ้นพื้นเผาเลย อร่อย เครื่องเต็ม ราคานี้ถูกกว่าเมืองไทยมาก แต่พอจากเวียงจันทน์มาที่หลวงพระบาง ก็จะเป็นครัวซองค์ มีทั้งมีไส้ไม่มีไส้ อร่อยไม่แพง 
ก็ยังมีอีกหลายสิ่ง แต่เอาแค่นี้ก่อนละกัน มันเริ่มยาวมากแล้วววว 

9. แวะมาเติมอีกข้อคือ ที่หลวงพระบางเนี่ย ถ้าทำ  iPhone 5S หายแล้ว จะไม่ได้คืนนะ จริงๆ นะ อันนี้ก็ลองแล้วกับตัวเองเหมือนกัน (T_T) 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s