จากยอดเขา…หนาวเหน็บ

เธอปีนภูเขาน้ำแข็งลูกหนึ่งขึ้นไป 

ภูเขาสูงตระหง่าน 

หนาว… โดดเดี่ยว… เหงา… 

และเธอ อยู่ที่สุดขอบของความอ่อนไหวของอารมณ์ที่มนุษย์จะมีได้ 

 

ไต่ขึ้นเรื่อยๆ   เรื่อยๆ   เรื่อยๆ 

 

เพื่อหาทางออกอะไรสักอย่าง ทันใดก็พลันพลัดไถลลงมาถึงที่ปากเหว 

ประคองตัวอย่างโอนเอนที่ขอบริมนั้น 

เพียงประคองอยู่ด้วยสติบางๆ พร้อมจะพลัดหล่นลงเหวนั่นไปทุกเมื่อ ด้วยเพียงลมหนาวพัดผลักเข้าให้เบาๆ 

สติบางๆ ที่กำกับนั่น เท่านั้น ที่ประคองตัวผ่านพ้น ปีนกลับขึ้นมาได้ จะว่าไปก็กึ่งโชคดี กึ่งใจสู้ 

 

ไม่ยอมแพ้ 

ในที่สุดเธอก็มาถึงยอดเขาอันหนาวเหน็บนั่น แล้วเธอก็เล่าให้เราฟัง จากมุมมองของคนที่มาถึงยอดเขาแล้ว 

เล่าให้ฟัง ว่าเธอปีนขึ้นมาถึงได้อย่างไร 

 

รางวัลนายอินทร์อะวอร์ดในสาขาสารคดียอดเยี่ยม ว่างเว้นมาถึง 3ปี ที่ไม่มีหนังสือเล่มไหนสามารถคว้ารางวัลนี้ไปได้ นี่คือหนังสือที่ทุบสถิติ 3ปีนั้น คว้าเอารางวัลสารคดียอดเยี่ยมไป 

มากกว่ารางวัลคือโอกาส โอกาสหนี่งที่เราจะได้อ่านหนังสือดีๆ ที่ให้ความเข้าใจกับเรา 

 

กระทั่งกับตัวเราเอง ยังเคยคิดว่า โรคซึมเศร้า เป็นเรื่องไกลตัว 

หาเป็นเช่นนั้นไม่! 

เมื่อผู้เขียนมีข้อมูลจากองค์การอนามัยโลกมาอ้างว่า คาดการณ์ว่าในอีก 3ปีข้างหน้าจากนี้ โรคซึมเศร้าจะเป็นปัญหาการเจ็บป่วยอันดับสองของประชากรโลก และอาจแซงขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในที่สุด 

 

ความเป็นจริงคือ เราก็เคยเข้าข่ายโรคจิตเวชนี้ เคราะห์ดีที่ยังมีบุญเก่าให้กินอยู่บ้าง จึงพ้นจากวาระโรคแห่งประชากรมนุษย์ได้ 

 

อีกด้านหนึ่งของโรค มาดูกันว่าใครที่เป็นโรคซึมเศร้าบ้าง 

เลโอนาร์โด ดาวินซี, แวนโก๊ะห์, โกแกง, บีโธเฟน, เคิร์ท โคเบน, เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์, ลีโอ ตอลสตอย, สตีเฟน คิง, เจเค โรว์ลิง, อับราฮัม ลินคอล์น, วินสตัน เชอร์ชิล, ฯลฯ 

“นักสร้างสรรค์ฯ มักมีความเข้มข้นของอารมณ์ต่างๆ มากกว่าคนทั่วไป เลยอ่อนไหวกับสิ่งที่มากระทบจิตใจได้ง่ายและรุนแรง…” 

 

สำหรับเรา ความยอดเยี่ยมของหนังสือเล่มนี้อยู่ตรงที่ มันมอบความเข้าใจและมอบปัญญาบางอย่างให้กับเรา 

ความเข้าใจเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ 

ความเข้าใจ ที่เป็นเส้นแบ่งระหว่าง ความสุข กับ ความสงบในหัวใจ 
ขอคารวะในการอธิบายด้วยวิธีการเขียนที่งดงามอย่างวรรณกรรม แต่กลับมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะบอกเส้นทางไต่จากปากเหวไปจนถึงยอดเขา 
ยิ่งสูงอาจจะยิ่งหนาวจริง แต่ถ้าเราสามารถขึ้นไปถึงบนยอดเขาได้พร้อมกัน ยอดเขานั้นก็พลันอบอุ่น เพราะเราได้แบ่งปันวิวสวยๆ บนยอดกับคนข้างๆ ด้วย 

และขอยืนดูให้สาแกใจว่า ขอบเหวข้างล่างนั่น ทำอะไรเราไม่ได้ ถ้าเราไม่ยินยอม

ทะเลฝากมา

การไม่ลงรอยกันระหว่างความคิดและอารมณ์ ทำให้เฉยชาต่อการลงมือเขียน เบื่อๆ อยากๆ เรื่อยมา กระทั่งได้รับของขวัญมาชิ้นหนึ่ง ของขวัญที่มาจากทะเล 

 

#Gift_from_the_Sea คล้ายๆ การผนึกเอาความคิดและประสบการณ์ทั้งชีวิตของผู้หญิงมหัศจรรย์คนหนึ่งอัดเป็นมวลแน่นบรรจุในกล่องของขวัญเล็กๆ ใบหนึ่ง ส่งมาให้เป็น #ของฝากจากทะเล จากแม่ให้แก่ลูกสาว จากย่าให้หลาน จากเพื่อนฝากให้เพื่อน และจากคนเขียนฝากให้คนอ่าน 

 

อาจสับสนได้จากข้อมูลบนปกในว่าพิมพ์ครั้งที่หนึ่ง ทั้งๆ ที่หนังสือเล่มนี้มีอายุ 60ปีแล้ว 

มันเป็นการพิมพ์ครั้งที่หนึ่งของฉบับครบรอบ 60ปี โดยสำนักพิมพ์ openbooks (เคยมีการพิมพ์ฉบับภาษาไทยมาก่อนแล้วโดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ) 

 

# ผู้หญิงมหัศจรรย์ เป็นนักบินหญิงคนแรกของสหรัฐ ร่วมเดินทางไปกับสามีเพื่อสำรวจเส้นทางบิน เป็นแม่ผู้ทุ่มเทให้ลูกๆ และสามี เป็นนักเขียนนักกวี เขียนบันทึกการเดินทางต่างๆ ทั้งยังเป็นเพื่อนแลกเปลี่ยนประสบการณ์การบินและการเขียนกับ อองตวน เดอ แซง-แต็กซูว์เปรี ผู้เขียนเรื่องเจ้าชายน้อย 

เธอเสียลูกคนแรกไปจากการโดนลักพาตัว-ฆาตกรรม เสียลูกคนที่เจ็ดไปด้วยการแท้งจากภาวะซึมเศร้า 

เพื่อรักษาความบาดเจ็บของจิตใจ เธอตัดสินใจเดินทางไปใช้ชีวิตตามลำพังเพียงคนเดียวบนเกาะแห่งหนึ่ง 

การอยู่กับตัวเองเพียงลำพังบนเกาะทำให้เกิดการตกผลึกความคิดจากประสบการณ์มหัศจรรย์ของเธอ 

จากนั้นความเป็นนักเขียนนักกวีของเธอก็เริ่มทำงาน ได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นหนังสือบันทึกผลึกความคิดที่เธอพบในระหว่างที่ใช้ชีวิตบนเกาะ 

 

บันทึกความคิดของนักเขียนหญิงชาวสหรัฐคนนี้มีความสอดคล้องกับแนวคิดของศาสนาพุทธไม่น้อยเลย 

 

เราไม่อาจอ่านหนังสือเล่มนี้ ด้วยความรีบเร่งได้ เพราะแต่ละบรรทัดนั้นบรรจุแน่นด้วยสารความคิด 

ถ้าคุณหาที่เงียบๆ นั่งลงอ่านมัน คุณอาจยังได้ยินเสียงคลื่นและกลิ่นทะเล 

นักเขียนหญิงมหัศจรรย์ของโลกจริงๆ จึงจะสามารถเขียนหนังสือพิเศษเล่มนี้ออกมาได้ 

 

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายในชีวิต และถูกเร่งความเร็วของความอยากได้และความรอไม่ได้เข้าไปอีก ด้วย internet 4G 

เราสามารถหาความสงบ จังหวะเบาสบายของเกลียวคลื่น ความคิดที่ละเอียดอ่อนมั่นคง ความจริงที่ไล่ความลวงอันเปราะบางออกไป จากตัวหนังสือของเธอในเล่มนี้ 

 

เธอเตือนเราว่า เรากำลังแสดงละครสัตว์อะไรกันในชีวิตทุกๆ วัน ทรงตัวเดินอยู่บนเส้นเชือก โดยมิให้ภาระทุกๆ อย่างที่ทูนหัวเอาไว้ร่วงหล่น เดินตัวตรงๆ เข้าไว้ ทรงตัวเข้าไว้ 

ทั้งๆ ที่ชีวิตไม่ได้ต้องการอะไรมากนัก และความเรียบง่ายนั้นสามารถนำอิสรภาพและความสงบมาให้ 

การปลดเปลื้อง… เรายังสามารถอยู่ได้ด้วยความน้อยแค่ไหนต่างหาก มิใช่ด้วยความมากเพียงใด 

 

ขอบคุณของที่เธอเอามาฝากจากทะเล ของฝากที่บอกเราว่า “ความกลัวทำให้เรายึดติดกับอดีตฯ และพยายามไขว่คว้าหาชั่วขณะต่อไปด้วยความละโมบฯ เมื่อหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก จะไม่มีที่เหลือสำหรับความกลัว ความสงสัย หรือความลังเล เมื่อปราศจากความกลัว เราจะเต้นรำได้ เมื่อผู้เต้นรักคู่เต้นของตนเสียจนลืมถามตนเองว่าจะได้รับความรักนั้นกลับคืนมาไหม” 

 

หนังสือเล่มนี้ ครบรอบ 60ปีแล้วครับ 

เราสมควรฉลองด้วยการอ่านซ้ำสักหกรอบ! 

ความทรงจำ ของการมีเวลาร่วมกัน

ความสุข กับ ความรัก มีจุดร่วมกันตรงที่ ความทรงจำ

 หรือที่ถูกคือ… การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

 

การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

บางครั้ง อยู่ด้วยกัน 

บางครั้ง อาจห่างกัน 

บางครั้ง ยิ้มหรือหัวเราะพร้อมกัน 

บางครั้ง ผิดใจกัน 

บางครั้ง ร่วมทางกัน 

บางครั้ง สวนทางกัน 

กระทั่ง บางครั้ง จากกันในที่สุด 

 

เราอาจมีวันพรุ่งนี้ เป็นวันเดียวกัน 

หรือเราอาจเพียงแค่ เคยมีวันเมื่อวาน หรือเมื่อวันก่อน เป็นวันเดียวกัน 

วันเดียวกันวันนั้น คือวันสำคัญ 

 

ใช่ความสำเร็จในชีวิตใดๆ ที่ยิ่งใหญ่ 

ใช่ชัยชนะที่ไขว่คว้ามาได้ ที่ยิ่งใหญ่ 

แท้จริงแล้วเพียงแค่วันธรรมดา… 

 

วันธรรมดา อาจเพียงแค่หนึ่งวัน 

อาจเป็นในวันเมื่อวาน 

อาจเป็นวันพรุ่งนี้

หรืออาจจะเป็น วันนี้ 

วันที่… เราใช้จ่ายเวลาร่วมกัน 

ดูเรียบง่ายที่สุด แต่ก็อาจซับซ้อนซึ่งที่สุด ในตัวมัน 

เป็นเพราะ… ด้วยการมีเวลาร่วมกัน นั่นจึงมีความทรงจำ! 
เป็นความมหัศจรรย์ 

ท่ามกลางจำนวนนับไม่ถ้วนของผู้คนบนโลกใบนี้ 

ท่ามกลางสถานที่เกือบจะอนันต์ที่เรารับรู้ว่ามีอยู่ 

ท่ามกลางเวลาที่เดินไปโดยอ้างอิงจากการเคลื่อนที่ของดวงดาวในจักรวาล 

ท่ามกลางความชัดเจนหรือพร่ามัว อันประกอบจากแสงและเงามากมาย 

… เรามาเจอกัน … เรามีความทรงจำ … ในเวลาที่ต่างมีอยู่จำกัด 
ทั้งหมดนี้จึงได้เตือนเราอย่างหนักแน่นว่า ไม่ว่าวันเวลาไหนที่เป็นของเรา หรือเคยเป็นของเรา วันเวลาเหล่านั้นจะเป็นความทรงจำ 

เป็นความรัก หรือ เป็นความสุข ในที่สุด 

จงได้ใช้ชีวิตในวันนั้นๆ วันที่เรามีร่วมกัน 

 

เราไม่ได้แค่สวนกัน แต่เรามีวันเวลาร่วมกัน เรามีความทรงจำร่วมกัน 

ความทรงจำนั้น เชื่อมโยงเราด้วยกันไว้ 

 

 

 

หนังสวยมาก โรแมนติกมาก จังหวะพอดีมาก นางเอกสวยมาก และกระตุ้นการทำงานของต่อมน้ำตามาก 

แต่ก็น้ำตานี่แหละ ที่เป็นสัญญาณบ่งบอกความเป็นมนุษย์ของหัวใจที่เต้นอยู่ 

 

อ่านหนังสือแล้วมีความสุข 

ได้มาดูหนังอีก ก็มีความสุข 

เพราะความสุขก็คือความทรงจำแบบหนึ่ง 

 

#พรุ่งนี้ผมจะเดตกับเธอคนเมื่อวาน