จากยอดเขา…หนาวเหน็บ

เธอปีนภูเขาน้ำแข็งลูกหนึ่งขึ้นไป 

ภูเขาสูงตระหง่าน 

หนาว… โดดเดี่ยว… เหงา… 

และเธอ อยู่ที่สุดขอบของความอ่อนไหวของอารมณ์ที่มนุษย์จะมีได้ 

 

ไต่ขึ้นเรื่อยๆ   เรื่อยๆ   เรื่อยๆ 

 

เพื่อหาทางออกอะไรสักอย่าง ทันใดก็พลันพลัดไถลลงมาถึงที่ปากเหว 

ประคองตัวอย่างโอนเอนที่ขอบริมนั้น 

เพียงประคองอยู่ด้วยสติบางๆ พร้อมจะพลัดหล่นลงเหวนั่นไปทุกเมื่อ ด้วยเพียงลมหนาวพัดผลักเข้าให้เบาๆ 

สติบางๆ ที่กำกับนั่น เท่านั้น ที่ประคองตัวผ่านพ้น ปีนกลับขึ้นมาได้ จะว่าไปก็กึ่งโชคดี กึ่งใจสู้ 

 

ไม่ยอมแพ้ 

ในที่สุดเธอก็มาถึงยอดเขาอันหนาวเหน็บนั่น แล้วเธอก็เล่าให้เราฟัง จากมุมมองของคนที่มาถึงยอดเขาแล้ว 

เล่าให้ฟัง ว่าเธอปีนขึ้นมาถึงได้อย่างไร 

 

รางวัลนายอินทร์อะวอร์ดในสาขาสารคดียอดเยี่ยม ว่างเว้นมาถึง 3ปี ที่ไม่มีหนังสือเล่มไหนสามารถคว้ารางวัลนี้ไปได้ นี่คือหนังสือที่ทุบสถิติ 3ปีนั้น คว้าเอารางวัลสารคดียอดเยี่ยมไป 

มากกว่ารางวัลคือโอกาส โอกาสหนี่งที่เราจะได้อ่านหนังสือดีๆ ที่ให้ความเข้าใจกับเรา 

 

กระทั่งกับตัวเราเอง ยังเคยคิดว่า โรคซึมเศร้า เป็นเรื่องไกลตัว 

หาเป็นเช่นนั้นไม่! 

เมื่อผู้เขียนมีข้อมูลจากองค์การอนามัยโลกมาอ้างว่า คาดการณ์ว่าในอีก 3ปีข้างหน้าจากนี้ โรคซึมเศร้าจะเป็นปัญหาการเจ็บป่วยอันดับสองของประชากรโลก และอาจแซงขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในที่สุด 

 

ความเป็นจริงคือ เราก็เคยเข้าข่ายโรคจิตเวชนี้ เคราะห์ดีที่ยังมีบุญเก่าให้กินอยู่บ้าง จึงพ้นจากวาระโรคแห่งประชากรมนุษย์ได้ 

 

อีกด้านหนึ่งของโรค มาดูกันว่าใครที่เป็นโรคซึมเศร้าบ้าง 

เลโอนาร์โด ดาวินซี, แวนโก๊ะห์, โกแกง, บีโธเฟน, เคิร์ท โคเบน, เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์, ลีโอ ตอลสตอย, สตีเฟน คิง, เจเค โรว์ลิง, อับราฮัม ลินคอล์น, วินสตัน เชอร์ชิล, ฯลฯ 

“นักสร้างสรรค์ฯ มักมีความเข้มข้นของอารมณ์ต่างๆ มากกว่าคนทั่วไป เลยอ่อนไหวกับสิ่งที่มากระทบจิตใจได้ง่ายและรุนแรง…” 

 

สำหรับเรา ความยอดเยี่ยมของหนังสือเล่มนี้อยู่ตรงที่ มันมอบความเข้าใจและมอบปัญญาบางอย่างให้กับเรา 

ความเข้าใจเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ 

ความเข้าใจ ที่เป็นเส้นแบ่งระหว่าง ความสุข กับ ความสงบในหัวใจ 
ขอคารวะในการอธิบายด้วยวิธีการเขียนที่งดงามอย่างวรรณกรรม แต่กลับมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะบอกเส้นทางไต่จากปากเหวไปจนถึงยอดเขา 
ยิ่งสูงอาจจะยิ่งหนาวจริง แต่ถ้าเราสามารถขึ้นไปถึงบนยอดเขาได้พร้อมกัน ยอดเขานั้นก็พลันอบอุ่น เพราะเราได้แบ่งปันวิวสวยๆ บนยอดกับคนข้างๆ ด้วย 

และขอยืนดูให้สาแกใจว่า ขอบเหวข้างล่างนั่น ทำอะไรเราไม่ได้ ถ้าเราไม่ยินยอม

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s