มีความเป็น ไส้เดือน

จะว่ากระไรได้… 
เป็นไส้เดือน ไส้เดือนที่ไม่มีตา ย้งเปรียบว่าหลงทางอย่างตาบอด และยังถึงกับตาบอดอยู่ในเขาวงกต 

การหลงทางของไส้เดือนนั้นจึงเป็นนิรันดร์ 

ก่อนการมาถึงของความเข้าใจ 

ยังมีหลุมอยู่ 

หลุมที่ถมเท่าใด ก็ไม่เต็ม ไม่เต็ม

กระทั่ง ถึงกับยอมเอาตัวเองหย่อนลงไปในหลุม เพื่อเติมเต็มความว่างเปล่านั้น 

แต่ก็ลืมที่จะประมาณไปก่อน ไม่สิ! เวิ้งว้างจนสุดประมาณเสียมากกว่า 

เพียงตัวเองที่เอาหย่อนลงไปในนั้น แค่เพิ่มเพียงกระผีกความรู้ขึ้นมาว่า หลุมนั้นมันเวิ้งว้างจนสุดตนประมาณ 

จมลง ดิ่ง ลึกลง เรื่อยๆ เรื่อยไป หาได้เจอความกระจ่างใดๆ เพิ่มเติมอีก มืดมิดลงไป 

ด้วยหลุมนี้ ความเข้าใจ จึงไม่เคยมาถึงได้เลย 

เป็นได้แค่ความโดดเดี่ยวมืดในจิตใจมนุษย์ 
มนุษย์ สิ่งมีชีวิตที่มีอารยธรรม มีโครงสร้างสังคม มีการเรียนรู้ทางสังคม มี Socialization 

แต่ เราต่างมีความปัจเจก ความปัจเจกที่ในที่สุดอาจนำมาซึ่งความรู้สึกแตกแยก ความแตกแยกที่ระแหงจนปราศจากความสามารถในการประสานรอยกลับได้โดยสิ้นเชิง หรือก็อาจประสานได้บ้างเพียงแค่หลอกๆ 

ยิ่งรับผลจากพิษบาดแผลของชีวิต พบกับบาดแผลที่เป็นฝันร้ายในฝันร้ายอีกที 

แม้เพียงตื่นขึ้นมาก็พบเพียงว่า ตื่นมาจากฝันร้ายหนึ่งเพื่อตื่นอยู่ในอีกฝันร้ายหนึ่งเท่านั้น หรือ ตื่นจากฝันหนึ่งมาพบกับฝันร้ายยิ่งกว่า 

พิษบาดแผลนี้ เป็นอาหารหล่อเลี้ยงความแตกแยกให้เติบโต

เติบโตจนมีอีกชื่อเรียกหนึ่ง ว่า ความเหงา ความเหงาที่เติมไม่เคยเต็ม 
มีบ้างบางคน ที่ก้าวข้ามพ้นผ่านหลุมนั้นมาได้ แม้ยังมีหลุมอยู่ แต่ใช่ว่าจะกระไรนัก เช่นนั้นก็แล้วๆ ไป 

แต่ส่วนคนที่ยังไม่ข้ามมา หรือกระทั่งเอาตัวหย่อนลงไปแล้วนั้น อาจสาหัสนัก 

หลงทางอยู่อย่างนั้น เฝ้ารอคอยความเข้าใจที่ไม่มีวันมาถึง 

… 
หนังสือเล่มนี้เป็นเช่นหนังสือเล่มที่มาทีหลัง #พุทธศักราชอัสดงของทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ แต่เรามาอ่านเล่มนี้หลังจากอ่านเล่มนั้น (ที่ออกมาทีหลัง) 

ช่างดาร์คดิ่งเช่นกันทั้งสองเล่ม ดาร์คจนอิ่ม 

หากแต่ทั้งสองเล่มก็มีความแตกต่าง คือ เล่มนี้เรียบง่ายกว่า 

ความเรียบง่ายของ #ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต นี้ขับให้ความดาร์คของเรื่องเปล่งประกาย 

เพียงนิยายรักสามเส้า หรือจะเรียกว่านิยายน้ำเน่าก็ดี เรียบง่ายถึงเพียงนั้น 

แต่ตัวละครในรักสามเส้าเหล่านั้น ล้วนหลงทางอยู่ในเขาวงกตที่พวกเขาขุดไว้ 

บ้างไม่เข้าใจ บ้างไม่ต้องการเข้าใจ 

และเพียงไม่เข้าใจ จึงหลุดออกมาไม่ได้ ติดอยู่ในความนิรันดร์ของความอ้างว้างนั้น 
คุณ #วีรพร_นิติประภา คือนักเขียนที่เป็นที่สุดของงานเขียนแนวนี้ ขอคารวะครับ 

เราดึงจังหวะการอ่านหนังสือเล่มนี้ มาให้อ่านในช่วงจังหวะเวลาที่ตรงพอดีกับช่วงที่อารมณ์ตัวอยู่ในช่วงวูบวาบ สำนวนและตัวอักษรของคุณ #วีรพร ชักจูงอารมณ์ของเราไปอย่างไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืนเลย ขมกลมกล่อมและเปล่าเปลี่ยวแท้ 
ไส้เดือนบางตัวเฝ้าขุดดินต่อไป บ้างบางตัวก็หยุดขุดเพราะพบหลุมที่ตัวขอเรียกว่าบ้าน บ้างสูญเสียความทรงจำไป บ้างก็อาฆาตแค้นหลุมที่ตัวขุดเอาไว้ 

ไส้เดือนบางตัวได้มีโอกาสปลดเปลื้องความมืดบอดด้วยความรัก บ้างปลดเปลี้องด้วยการร่วมรัก บ้างก็ปลดเปลื้องด้วยศิลปะหรือดนตรี 

แต่ตัวใดเล่าที่จะหลุดออกจากเขาวงกตนี้ ออกจากหลุมนี้ได้ทั้งๆ ที่ไม่มีตา ไม่ใช่แค่ตาบอด 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s