เดินข้างๆ เขา

หนังสือออกมาตั้งแต่ตอนประมาณปลายปี ’59

หนังสือหนาประมาณ 570 หน้านี้ มีพลังงานบางอย่าง 

 

หิมาลัย คือพื้นที่อันเป็นที่สุดแห่งหนึ่งของโลก 

จากที่เคยเป็นทะเล ก็ถูกดันขึ้นไปเป็นหลังคาของโลกกลมๆ ใบนี้ 

และยังคงขยับตัวสูงขึ้นๆ จากที่คุณหมอ #คุณากร บอกเล่าในหนังสือ คือสูงขึ้นปีละ 5mm 

‘เขา’ สูงขึ้น 1ซ.ม. ทุกๆ 20ปี 

 

เส้นทาง #อันนาปุรณะเซอร์กิต กับ คุณหมอ-เธอ-และ’เขา’ เป็นระยะทางเดินเท้าราว 300km เดินทางด้วยเท้าสองคนข้างๆ ‘เขา’ เดินกันสองคนเป็นเวลาสามสิบวัน 

เดินผ่านจุดสูงสุดของเส้นทางที่ช่องของ ‘เขา’ หรือ Mountain Pass เรียกขานว่า #โธรังลา หรือ #ThorungLa เป็นช่องของกำแพงน้ำแข็งหิมาลัยมหึมา ที่ต้องเดินผ่านด้วยเท้าที่ความสูง 5.4km จากระดับน้ำทะเล 

 

เดินทางบนเส้นทางหลังคาโลกนี้ ไปกับคุณหมอและเธอข้างๆ ‘เขา’ ด้วยตัวหนังสือบน 570หน้า 

 

คือบันทึกการเดินทาง (เท้า) ที่ดีงามมาก คุณหมอเป็นนักเขียนมือดีเลยทีเดียว เขียนเล่าเรื่องให้เราฟังแบบเป็นตัวเอง  

ตัวหนังสือของคุณหมอเล่าเรื่องให้เราฟัง ประหนึ่งเราร่วมเดินเท้าไปด้วย 

อ่านไปทำให้หัวใจเต้นแรงไปตามจังหวะการเดินเท้าในตัวหนังสือ 

ถึงกับรู้สึกหอบหายใจราวว่าออกซิเจนรอบๆ ตัวเบาบางลงระหว่างการอ่าน พร้อมๆ กับระดับความสูงที่เดินสูงขึ้นไปเรื่อยๆ 

ทั้งการเดินทางของคุณหมอและตัวหนังสือของคุณหมอ ทำหัวใจเราเต้นแรง 

รู้สึกหายใจลำบากและหนาวไปด้วยราวกับหนังสือดูดออกซิเจนและลดอุณหภูมิรอบๆ ตัวเราลง 

 

หนังสือพอมีภาพประกอบอยู่บ้างนะ แต่น้อยมากเมื่อเทียบกับการอยากเห็นด้วยตาตัวเองระหว่างอ่าน คล้ายว่าอยากให้เราจินตนาการถึงธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ด้วยตัวเองตามตัวหนังสือ ซึ่งตัวหนังสือของคุณหมอก็เปิดโอกาสดังนั้นให้ด้วยเช่นกัน 

ต่อมอิเมจิ้นทำงานหนักเลยทีเดียว ระหว่างอ่าน 

 

ที่ชอบที่สุดคือการเล่นกับภาษา โยงคำพ้องเสียงพ้องรูป มาขยายเล่าเรื่อง เล่าความคิดอ่านให้เราฟังแบบเพลินๆ แต่ถึงกับต้องเก็บกลับไปคิดต่ออีกที 

คารมคมคายทีเดียวเชียว  

เราติดใจ ชอบการเล่นคำในหนังสือเล่มนี้มาก 

ไม่ยกตัวอย่างนะ ให้กลับไปอ่านเอง จะได้เสพความคมคายนั้นอีก 

 

หนังสือพาเราเดินออกจากจุดเริ่มต้นของเส้นทาง ไต่ความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ออกห่างความสบายไปเรื่อยๆ ยากเข็ญขึ้นไปเรื่อยๆ หนาวขึ้นเรื่อยๆ 

ลากสังขารขึ้นไปสู่จุดสูงสุดด้วยกำลังของตัวเอง 

ยิ่งสูงยิ่งหนาว 

ยิ่งสูงยิ่งทุรกันดาร 

เพื่อไปถึงเป้าหมายที่จุดสูงสุดถึงกับต้องยอมแลกด้วยกำลังทั้งหมดที่มีมา 

อาจถึงกับลืมที่จะมีความสุข! 

 

การ ‘วางแผน’ คือความรอบคอบ 

การ ‘วาง’ แผน คือไม่ยึดติดกับกรอบของความรอบคอบ โอ้ว!  

การเดินทางสามสิบวันบนเส้นทางเท้าทุรกันดารนี้แฝงมาซึ่งสัจธรรมบางอย่างของการเดินทางชีวิต 

หนังสือมีพลังผลักดันให้คิด 

ความสุขอยู่ตรงไหนในการเดินทางชีวิต? จะมีความสุขเมื่อบรรลุเป้าหมายกระนั้นหรือ? เราหลงลืมคนที่เดินข้างๆ เราไปได้อย่างไร? ด่วนตัดสินหรือไม่? เสียดายรึป่าว? เราถูกกักขังด้วยความเคยชิน? ถูกกักขังด้วยความสะดวกสบาย? หรือถูกจองจำด้วยแผนที่เรากำหนดไว้เอง?  … 

ทั้งหมดนี้ เรามีคำตอบที่เป็นของเราเอง และเรามักได้คิดระหว่างการเดินทาง เรามักได้คิดในความไม่มีระหว่างการเดินทาง 

ระหว่างการเดินทางจึงต้องมีเวลาเผื่อไว้บ้าง เผื่อเวลาไว้เพื่อให้ได้คิด 

ระหว่างการเดินทาง ต้องเผื่อเวลาพัก ทั้งพักร่างกายและพักเพื่อให้ได้คิด 

การพักเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทาง 

 

เมื่อผ่านไปครึ่งเล่มหนังสือ การเดินทางก็มาถึงจุดสูงสุดของเส้นทางแล้ว 

ดังนั้น ครึ่งแรกคือการขึ้นไปสู่จุดสูงสุด 

และที่เหลืออีกครึ่ง คือการลงมาจากจุดสูงสุดนั้น 

การลงจากจุดสูงสุดที่เราขึ้นไป คืออีกครึ่งหนึ่งของการเดินทาง 

ขึ้นไปว่าลำบากแล้ว จะพาตัวเองกลับลงมายังไงนั้น ยิ่งลำบากกว่า 

คำถามว่าจากจุดสูงสุดนี้ไปแล้วเอาไงต่อ? กลับตอบยากกว่า ทำอย่างไรจึงจะไปถึงจุดสูงได้? เสียอีก! 

 

หนังสือดีนะครับ 

ในระหว่างที่อ่านพร้อมกันอยู่ 5-6เล่ม เล่มนี้เป็นเล่มที่เกือบจะหนาสุด แต่กลับเป็นเล่มที่ตัดสินใจอ่านให้จบก่อนเล่มอื่น เพราะมันดันเกิดอาการอ่านแล้ววางไม่ลง 

 

#เดินข้างเขา_หนาวข้างเธอ 

#คุณากร_วรวรรณธนะชัย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s