เดินทางเอง สรุปเอง

เมื่อแรกเริ่มฝึกหัดเดินทาง ที่คิดคือต้องเอาให้คุ้ม ทุกจุด check point ของจังหวัดนั้นๆ อำเภอนั้นๆ ต้องเก็บแต้มให้ครบ
เดี๋ยวจะหาว่าไม่ถึง
หนังสือนำเที่ยวบอกเล่าอะไรๆ ก็ต้องไปดูกับตา
สุดท้ายกลายเป็นทริปยัดเยียดแบบชะโงกทัวร์ แวะชะโงกแล้วไปต่อ
สิ่งที่ได้คือ เหนื่อยด้วย บริหารเวลาผิดพลาดด้วย ไม่สนุกด้วย 
กลายเป็นแผนแน่นเกินไป Rigid เกินไป พาลเป็นหงุดหงิดอารมณ์เสีย ทั้งตัวเราเองก็กลายเป็นไอ้ผีบ้าขับรถ

ที่ค้นพบเอง สรุปเองคือ
การเดินทางนั้นเราต้องให้มีเวลาพักผ่อนให้มากกว่าเวลาเดินทางไว้หน่อย
นอนเล่น นั่งเล่น ให้มากไว้สักหน่อย
ไปเฉพาะที่เราสนใจอยากไป ไปซ้ำๆ ก็ได้ ไม่ไปบ้างก็ได้ เสี่ยงๆ เอาระหว่างเดินทางก็ได้

เอาความสุขเป็นที่ตั้ง ความสุขมาก่อนแผนเสมอ
กระทั่ง แม้เราจ่ายเงินจองที่พักไปแล้ว แต่อยากเปลี่ยนไปนอนที่อื่น ถ้าไม่หนักหนานักก็ทิ้งเงินเปลี่ยนไปพักที่เราอยากพัก ทิ้งรีสอร์ตไปกางเต็นท์นอน
การใช้เวลาร่วมกันสำคัญกว่าแผนเที่ยวเสมอ

สุดท้ายเลยลงเอยที่ว่า เรามักคุยกันแค่วันต่อวัน บางทีแค่เลือกเอาเฉพาะหน้าก็พอ

เลยไม่สามารถตอบได้จริงๆ ว่าเที่ยวนี้ไปไหน
คือพวกเราแค่…ไปเที่ยวครับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s