อ่านรวมข้อเขียนของ อ.วีระ

การซื้อหนังสือของอาจารย์ #วีระ_ธีรภัทร ต้องสั่งซื้อตรงกับสำนักพิมพ์
แล้วก็ส่งตรงถึงบ้าน เท่านั้น ไม่มีการขายผ่านตัวกลางใดๆ ไม่มีการขายผ่านหน้าร้าน เป็นอย่างนี้มาหลายปีแล้ว
แกจะบอกกล่าวกันในแวดวงเฉพาะของแกเท่านั้น ว่าเขียนหนังสือเล่มนั้น
เล่มนี้ออกมา และมักไม่มีการพิมพ์ซ้ำ
หนังสือสองเล่มนี้ น่าจะเป็นเล่มที่ออกมาล่าสุด

นักข่าว นักหนังสือพิมพ์ และอดีตผู้บริหารสื่อ ระดับอาวุโสของวงการ
เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถออกตำหนิตักเตือน (ด่า) สิ่งที่แกเห็นว่าไม่ถูกไม่ควรออกสื่ออย่างตรงไปตรงมาได้ โดยยังคงมีผู้อ่านผู้ฟังติดตาม

เราเริ่มติดตามการวิเคราะห์ข่าว การวิเคราะห์สถานการณ์เศรษฐกิจ ต่าง
ประเทศ ตลาดเงิน ตลาดทุน ของอาจารย์ตั้งแต่สมัยที่เราเริ่มเข้าสู่การลง
ทุนแรกๆ พบเจอว่าการบอกเล่าเหตุการณ์และการวิเคราะห์ข่าวของ
อาจารย์ เป็นประโยชน์ต่อนักลงทุนมาก โดยเฉพาะในสถานการณ์ตลาด
ที่มีความไม่สมมาตรของข้อมูล (Asymetric Infomation) ของประเทศ
ไทยเมื่อสมัยเกือบยี่สิบปีก่อน โดยเฉพาะตอนนั้นยังเป็นนิสิตนักลงทุน
มือใหม่อ่อนหัด ง่อยต่อการเข้าถึงข่าวสารที่สำคัญ การฟังอาจารย์ทาง
ช่องข่าวของ the Nation หรืออ่านบทความที่อาจารย์เขียน จึงเป็นการฝึก
วิทยายุทธให้เราไปด้วย จึงนับถืออาจารย์วีระ เป็นอาจารย์ของเราท่านหนึ่ง
แม้ว่าจะไม่เคยเข้าไปนั่งฟังอาจารย์วีระบรรยายสดเลย

ต่อมาก็พีคมากขึ้น เมื่ออาจารย์วีระแพคคู่มากับอาจารย์สุเนตร (คณะอักษร
จุฬาฯ) ออกมาคุยเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ไทย อยุธยา สุโขทัย กรุงธนฯ
กรุงเทพฯ โดยเฉพาะเรื่องไทยรบพม่า ให้ฟัง
ที่สุดคือ การเล่าเรื่องมหากาพย์มหาภารตะ การรบที่ทุ่งกุรุเกษตร
เราตามฟังจนจบครบถ้วนกระบวนความ ใช้เวลาในการเล่าเรียนเกือบปี
กว่าจะฟังจนครบ คือบอกได้เลยว่าคนฟังยังต้องตามฟังกันเป็นเดือนขนาดนี้ คนเล่าจะต้องมีการเตรียมการ ทำการบ้านมาอย่างหนัก อย่างน้อยๆ
ต้องทุ่มเทกับมันเป็นเวลาเป็นหลายเท่าตัว
เคารพในความตั้งใจทำงานของอาจารย์วีระมาก นี้คือหนึ่งในตัวอย่างที่ดีของความทุ่มเทและความตั้งใจในการทำงาน

หนังสือสองเล่มนี้ เป็นการรวบรวมบทความที่เขียนไว้ มาเข้าเป็น
หมวดหมู่ อ่านไม่ยาก เพราะไม่เน้นความเข้มข้น แต่เป็นการเล่าไปเรื่อยๆ
อ่านเพลินครับ

รวมข้อเขียนว่าด้วย #การงาน_การลงทุน_และการเกษียณอายุ
อาจแปลกใจว่า การจะประสบความสำเร็จทั้งในหน้าที่การงาน ในการลง
ทุน และเกษียณอย่างดีมีความสุข แท้จริงแล้วก็ไม่ได้มีเคล็ดลับอะไรเป็น
พิเศษ หากแต่ตั้งอยู่บนหลักการที่เรารู้ๆ กันอยู่แล้ว
“ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา”
“สติ ธัมมวิจยะ วิริยะ ปิติ ปัสสัทธิ สมาธิ อุเบกขา”
หรือ “ใช้เงินให้น้อยกว่าที่หามาได้” เช่นนี้เป็นต้น
หากคาดหวังเคล็ดวิชา หรือ How-To ที่แนะนำว่าควรทำไม่ควรทำอะไร
อาจดูผิดหวังกับสิ่งที่อาจารย์บอกเล่า
แต่มันคืออะไร รู้ไหม มันคือบทพิสูจน์อีกหนึ่งว่า ความสำเร็จนั้นไม่ใช่
เรื่องที่ลึกลับซับซ้อนอันใดเลย เพียงแต่ตั้งมั่นอยู่บนหลักการพื้นฐานง่ายๆ
หัวใจกลับอยู๋ตรงที่วินัยต่างหาก

รวมข้อเขียนว่าด้วย #หนังสือและการอ่าน
อันนี้มันคือการตอบสนองการอยากรู้อยากเห็นของคนอ่านมากๆ ตรงที่เรา
ย่อมอยากจะรู้มานานแล้วว่า จะผลิต Output ออกมาเป็นงานระดับนั้นจะ
ต้องเสพข้อมูลอะไรเข้าไปเป็น Input นอกจากปกติที่อาจารย์เคยอ่านหนังสือพิมพ์วันละ 7-8 ฉบับ
ความดีงามคือ เราได้ตามเรียนรู้ด้วยว่า จะพัฒนาการอ่านหนังสือของ
เราให้ขึ้นไปอีกนั้น เราควรทำอะไร และมีคำอธิบายด้วยว่าอะไรที่พาให้เรามีทักษะการอ่านได้ในวันนี้
นอกจากนี้ เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่เล่าแทรกก็สนุกมาก เช่น คำว่า “เชย”
มาจากชื่อของ “นายเชย” ในเรื่อง พล นิกร กิมหงวน หรือ หลังจากที่
Amazon ทำลายธุรกิจร้านหนังสือไปแล้วก็มาเปิดร้านหนังสือซะเองทั้งที่
ตัวก็ขายหนังสือทาง On-Line ย้อนแย้งทำไม

การได้อ่านบทเขียนของอาจารย์ หรือฟังอาจารย์เล่าเรื่อง จะให้ความรู้
และยกระดับปัญญาเราได้
จึงไม่แปลกที่เราจึงพยายามขวนขวายติดตามเสมอ แม้ในวันนี้อาจารย์วี
ระกำลังเริ่มเกษียณตัวเองแล้วก็ตาม

หมายเหตุฮะ เนื่องจากไม่เคยนับว่าตัวเองมารีวิวหนังสืออะไร แต่เป็นการบันทึกการอ่าน ดังนั้นจึงมีการบันทึกเรื่องที่คิดถึงและความรู้สึกระหว่างการอ่านไว้เป็นสำคัญ นะฮะ

Advertisements

บันทึกเดือน 6 ปี 2018

6 มิ.ย. 18

กำลังคิดจะแปลหนังสือเรื่อง Cryptoassets เล่มหนึ่งออกมาทีละตอน
ถ้าเอาชนะใจตัวเองได้เมื่อไหร่ คงได้เห็นกันนะฮะ #แปะไว้เพื่อpushตัวเอง

8 มิ.ย. 18

หลังจากที่ได้เรียนเรื่อง Market Timing ในการ Long/Short Risky Asset จากครูบาอาจารย์มาเกือบยี่สิบปี
มาวันนี้ พบว่า Market Timing ที่จะเข้าไป Long Bitcoin คือให้ดูเอาวันธงชัยเป็นหลัก (แล้วให้ไปทำบุญให้เยอะหน่อย)

10 มิ.ย. 18

พอกลับมานั่งในห้องเรียน โรงเรียนเก่า (ประชุมผู้ปกครอง)
สิ่งที่ทำคือนั่งโยกขาเก้าอี้ จากสี่ขาเหลือนั่งสองขา

แหม! เผลอทำเองโดยสัญชาตญาณเลย
ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ไม่ว่าจะโดนครูดุมาแล้วกี่มากน้อย กลับมานั่งปุ๊บ โยกขาเก้าอี้ปั๊บเลย

ถถถ กมลสันดานจริงจัง

11 มิ.ย. 18

โปรแกรม A1: สุ่ม trial & error หาคำตอบออกมาเรื่อยๆ
โปรแกรม A2: ตรวจคำตอบจากโปรแกรมของ A1 ว่าคำตอบที่สุ่มออกถูกต้องกว่าคำตอบที่ถูกสุ่มออกมาก่อนหน้ามั้ย เก็บคำตอบที่ถูกต้องกว่าเอาไว้
ทำซ้ำ A1-A2 ไปเรื่อยๆ

โปรแกรม B1: สุ่ม trial & error หาคำตอบออกมาเรื่อยๆ
โปรแกรม B2: ตรวจคำตอบที่สุ่มออกเป็นคำตอบที่เหมาะสมกว่าคำตอบที่สุ่มออกมาก่อนหน้ามั้ย เลือกเก็บคำตอบที่เหมาะสมกว่าเอาไว้
ทำซ้ำ B1-B2 ไปเรื่อยๆ

ด้วยการทำซ้ำที่มากพอ ไม่ว่ามนุษย์หรือคอมพิวเตอร์ก็สามารถทำ problem solving, optimization, และเรียนรู้จากมันได้

เพียงแต่
1. มนุษย์มีเวลาไม่พอ
2. มนุษย์มีความอดทนไม่พอ
3. มนุษย์ขี้เกียจเรียนรู้

และการทำซ้ำ คอมพิวเตอร์สามารถทำได้เร็วกว่า
ในเวลาที่เท่ากัน ในความอดทนที่เท่ากัน คอมพิวเตอร์สามารถทำซ้ำได้จำนวนมากกว่ามากๆ
และคอมพิวเตอร์มีเวลามากพอ คอมพิวเตอร์ไม่รู้จักการเลิกก่อนที่จะทำเสร็จ และคอมพิวเตอร์ไม่รู้จักขี้เกียจ

12 มิ.ย. 18

ฝันถึงครูอีกแล้ว
นั่งคุยกับครู ได้ยินเสียงครู ครูเตือนสติ
ครูบอกว่า บางทีมนุษย์เราก็ไม่รู้ว่าอะไรที่มีค่า… แล้วเราก็ลืมตาตื่นขึ้นมา
พยายามทบทวนคำพูดที่ครูพูดกับเรา เมื่อกี้นี้ ก่อนเราลืมตาขึ้นมา
แล้วทบทวนตัวเองอีกที เช้าวันใหม่

คิดถึงครู แปลกดีไหม อีกไม่กี่วันจะมีไหว้ครู

เสาร์ที่ผ่านมา
ปริณมีเพื่อนใหม่มาเรียนด้วย เริ่มต้นด้วยการที่สาวน้อยกอดติดคุณแม่ ไม่ยอมมาเรียนร่วมกับเพื่อนๆ สักพัก พ่อแอบส่องดูลูกสาวตามปกติ เห็นสาวน้อยเพื่อนใหม่ยอมมาเรียนร่วมกับเพื่อนๆ โดยเฉพาะเดินเข้าไปยิ้มพูดคุยกับปริณ คุณแม่ท่านนั้นออกมาเล่าว่าสาวน้อยชื่อปริณมาชวนลูกสาวคุยและชวนไปเรียนด้วยกันพร้อมกับจูงไปเรียน เลยยอมไป

เช้านี้
เมื่อขึ้นชั้นใหม่ ก็ย้ายห้องใหม่ เจอเพื่อนใหม่
ที่หน้าประตูโรงเรียน พ่อพาปริณมาถึง ส่งปริณเข้าโรงเรียน มีสาวน้อยเพื่อนใหม่คนหนึ่งเดินมาถึงก็เข้ามายิ้มให้แล้วจูงมือปริณ ปริณหันหน้ามาลาพ่อแล้วก็เดินเม้ากับเพื่อน เข้าโรงเรียนไปพร้อมกัน

ลูกยังสอนพ่ออยู่เรื่อยๆ

13 มิ.ย. 18

ไปสมัครเป็น eCitizen ของประเทศ Estonia มั้ย?

เค้าไม่สัญจรขุดโครงเก่าๆ ของนครสวรรค์-อุทัย มาโชว์ ไม่เอาเด็กมาพูดภาษาอังกฤษโชว์ แต่เค้าใช้ e-cabinet กับ government cloud ไปเล้ยยย
แล้วเค้าก็ claim กันเก๋ๆ ว่า with this network technology, it is impossible for government to lie to its citizens นาจา

พีคเหนือพีค คือ “with Estonia’s cybersecurity, history cannot be written!”
สุดมาก!

“Government is not the solution to our problem, government is the problem.” Ronald Reagan (1981)

14 มิ.ย. 18

Someones กำลังจะเสนอชื่อทรัมป์รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพจากการทำข้อตกลงที่สิงคโปร์เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา
คงจะประมาณว่านับถือที่พี่แกยอมถอยตั้งหลายก้าวเพื่อแถลงการณ์ร่วมฉบับนั้น ไม่สมกับเป็นทรัมป์เลย ไรงี้? ใช่เหรอ? #ดราม่าฝรั่ง

15 มิ.ย. 18

เมื่ออรชุนจะออกรบเริ่มต้นสงครามที่ทุ่งกุรุเกษตร กวาดสายตามองออกไปในสนามรบก็เกิดความประหวั่นลังเล คิดยอมถอยเพื่อยับยั้งสงคราม
กระทั่ง พระกฤษณะต้องมาให้เหตุผลถึงความจำเป็นต้องทำสงคราม ออกมาเป็น “คัมภีร์ภัควคีตา”
ในที่สุดอวตารของพระนารายณ์ก็ชี้นำให้เกิดมหาสงคราม มหาโศกนาฏกรรม

ตัวอย่างการยับยั้งชั่งใจครั้งยิ่งใหญ่ของมนุษย์ก่อนจะตัดสินใจ และการให้เหตุผลเพื่อ Convince การตัดสินใจลงมือกระทำ
ทุกครั้งที่เป็นการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต พึงระลึกถึงเหตุการณ์นี้ในมหากาพย์

17 มิ.ย. 18

มีคนพูดบ่อยว่า “ลูกโตแล้วสบายแล้ว” “เดี๋ยวเข้าโรงเรียนแล้วก็สบาย” “พอเข้าประถม/มัธยมแล้วพ่อแม่ก็มีเวลา”
ตรรกะนี้ไม่เคยจริง อย่างน้อยก็จากประสบการณ์เราเอง
เด็กโตขึ้น วัยเปลี่ยน เรื่องราวก็เปลี่ยน
ปัญหาเดิมอาจคลี่คลายไป แต่เราจะเจอปัญหาใหม่ในวัยใหม่ของเขา เสมอ

#ในบ้านที่มีGenXGenZGenAlphaอยู่ด้วยกัน

กุ๊กกิ๊ก ณ เมลเบิร์น

หนังสือออกมาเป็น series เลย หนังสือสีสวย จากสำนักพิมพ์ยาหยี
เราเลือกไปเมลเบิร์น

#Melbourne เป็นเมืองสวยที่น่าสนใจ
เราขอติดตามแม่ตุ๊กตา-พ่อบอย-ชื่นใจ ไปด้วย
หนังสืออ่านสนุก รูปสวยมาก (ชอบมุมกล้องมาก)
แม่ตุ๊กตาค่อยๆ พาเราไปชมสถานที่ต่างๆ พร้อมๆ กับการท่องโลกกว้างของชื่นใจ

การเดินทางฉบับกุ๊กกิ๊กของครอบครัวนี้ น่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับครอบครัวอีกหลายๆ ครอบครัว
แม้ว่าครอบครัวเราจะเริ่มออกเดินทางมาหลายปีแล้ว แต่เมื่อครั้นเราได้มีโอกาสได้มาพบการเดินทางฉบับกุ๊กกิ๊กของครอบครัวแม่ตุ๊กตา ก็เป็นส่วนหนึ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้เราพาครอบครัวเราออกเดินทางข้ามประเทศไปลาวและออกไปเวียดนามเมื่อสองปีก่อน
เราเชื่อว่าหลายๆ ครอบครัวน่าจะได้แรงบันดาลใจจากการติดตามการเดินทางของครอบครัวของแม่ตุ๊กตานี้ไปด้วย

การเล่าเรื่องของแม่ตุ๊กตา น่ารัก เป็นกันเอง หยิบนู้นนิด เล่านี้หน่อย สนุกจัง
การเล่าแบบนี้ดูลงตัวดี ไม่พยายามยัดเยียดข้อมูลเพื่อแนะนำจนล้ำความอบอุ่นของครอบครัว
ตัวหนังสือจึงอบอุ่น ละไม ไม่กระด้าง
ที่ต้องชมเลยคือรูปถ่ายประกอบ เด็กน้อยน่ารักมากครับ

บอกยากนะว่าการเดินทางที่ดีคืออะไร
แต่ก็ไม่ใช่ประเด็นหลักกระมัง ไม่ควรไปพะวงกับมันมาก
ไปกับมัน อยู่กับมัน ซึมซับมัน เรียนรู้มัน และเติบโตไประหว่างการเดินทาง

การเดินทางจะแอบกระซิบบอกกับเด็กๆ ว่า “สนามเด็กเล่นหน่ะไม่ได้มีแค่ในโรงเรียนหรือในห้างสรรพสินค้าหรอกนะ มองรอบๆ สิเธอ มาวิ่งเล่นกับฉันกัน”
การเดินทางเป็นทั้งเพื่อนและเป็นทั้งครู ให้เด็กๆ

เมื่อมีเด็กเล็ก เราอาจเลือกเดินทางฉบับกุ๊กกิ๊กแฟมิลี่ “เราจะต้องไปในสถานที่ที่เราชอบ เรารักเราหลงใหล ให้ลูกไปซึมซับปรับตัวกับตรงนั้นเอา วิ่งเล่นได้ก็วิ่งเลยจ้า ซนได้ก็เอาเลยเชิญซนค่ะ”
เด็กๆ มีพลังงานมหัศจรรย์ให้ผู้ใหญ่ได้เรียนรู้เสมอ และเด็กๆ ก็มีความสามารถในการปรับตัวที่ผู้ใหญ่อย่างเราคาดไม่ถึงอีกด้วย ซึ่งเหล่านี้เราก็ได้เรียนรู้ระหว่างการเดินทางนั่นแหละ
ครอบครัวเราเติบโตไปพร้อมกัน พ่อแม่ลูก ระหว่างการเดินทาง

#Guggig_Family_Guide #Melbourne #ตุ๊กตา_พนิดา

ไว้พบกัน

คิดถึงแต่ไม่ฟูมฟาย เสียดายแต่เข้าใจ

เป็นทั้ง สถานบำบัด, หลุมหลบภัย, โรงเรียน, สถานบ่งเพาะความเป็นตัวฉัน, ที่นัดพบ, ที่นั่งซบแฟน, ที่รอแฟน, ที่อาละวาด, ที่อยู่ระหว่างบ้านกับมหาลัย, ที่อยู่ระหว่างความจริงกับความฝัน ระหว่างความเหงาและความรัก, และอื่นๆ อีกมากมาย ที่เธอ

ฉันจริงจังกับเธอครั้งแรกเมื่อปลายๆ ม.3 สินะ เมื่อฉันก้าวสู่การกวดวิชาที่ pep และกินข้าวเที่ยงราคาประหยัดแต่ทำร้ายร่างกายที่ดู๋ดี๋ (แม้ก่อนหน้านั้นเราจะเคยเจอกันมาก่อนจากการที่พ่อแม่พาฉันไปรู้จักกับเธอ ก็ตาม) จากนั้นก็อยู่กับเธอเรื่อยมากระทั่งเรียนจบ ป.โท
มีบ้าง บางทีฉันก็มีเบื่อเธอ หนีไปนั่งพักพิงกับบันไดฝั่งตรงข้ามบ้าง แต่ก็แทบทุกวันที่เราได้ทักทายกัน

เธอ ผู้ซึ่งถมความอ้างว้างของสยามสแควร์ด้วยความอ้างว้างของเธอ สยามจะไม่เหงาเท่านี้อีกแล้ว เมื่อปราศจากซึ่งความเหงาจากเธอ

เธอ ผู้ซึ่งตระหง่านความเหงา ประจันหน้ากับความทันสมัยของสยามเซ็นเตอร์ แล้วก็มามีดิสคัฟเวอรี่ เพียงถนนกั้น ท้าประจันกระทั่ง ทั้งสองเองก็กลับกลายจากทันสมัยเป็นล้าสมัยไป แต่กับตัวเธอเองและพี่น้องของเธออีกสองคนทางฝั่งนี้ ล้วนกลับกลายเป็นร่วมสมัย

ฉันยังจำวันนั้น วันที่เธอประสบภัยอัคคี ฉันนั่งมองดูเธอจากบันไดฝั่งตรงข้ามในวันที่เธอซ่อมแซมร่างกายหลังประสบภัยนั้น
กระทั้งเธอกลับมา และอยู่มาจนได้ต้อนรับสมาชิกใหม่ของสยามแสควร์…รถรางบนที่สูงกับสถานีของเขา

ฉันจะไม่ลงรูปของเธอตรงนี้ดอก ไปหาดูเอาเองเถิด มีผู้คนมากมายลงรูปของเธอเพื่อไว้อาลัยในช่วงเวลานี้
มันคงดูเป็นการกล่าวลาแบบจงใจหากฉันลงรูปเธอด้วยอีกคน
ท่ามกลางตัวหนังสือที่ไม่ปะติดปะต่อ ขาดวิ่น เธอยังคงชัดเจนอยู่ความทรงจำ ฉันสงวนพื้นที่ตรงนั้นไว้ให้เธอ
หลังจากวันนี้ไป เราจะได้พบกันอีกเสมอๆ ตรงพื้นที่ตรงนั้น

ส่วนที่ตรงนี้ ฉันเก็บไว้ให้กับรูปของพี่น้องของเธอก่อนละกัน
เพื่อว่า ความไม่ปะติดปะต่อทั้งมวลนี้ จะรักษามวลอารมณ์ความเหงาอันมีเสน่ห์ของเธอไว้ได้

31 พ.ค. 2561 #จนกว่าจะพบกันใหม่