คนแปลกหน้า บาดแผลในอดีต และเป็นเหตุผลของกันและกัน

ใช้เวลาว่างในระหว่างเวลางาน นั่งลงเขียนถึงนิยายเล่มนี้

ความเลวๆ แบบแอบซ่อน ดูจะเข้ากับเนื้อเรื่อง #Mr_Mercedes ของ #Stephen_King

475516.jpg

อ่านนิยายเรื่องนี้ พาให้เราพลันนึกถึงอารมณ์หนึ่งที่เคยพบ

ที่เมืองปาย เมื่อหลายปีก่อน ในร้านกาแฟหนึ่ง ในเวลาไกลจากแดดตอนเที่ยง
ในที่แห่งนั้น ยังมีคนแปลกหน้าไม่รู้ทีมา ไม่รู้สัญชาติ
คนแปลกหน้าต่างคนต่างนั่งลงอยู่ในร้านด้วยบรรยากาศดิบ แล้วกลับรู้สึกได้ถึงบาดแผลในจิตใจของแต่ละชายหญิงแปลกหน้าเหล่านั้น ต่างอาศัยบรรยากาศดิบของร้านกลบฝังอดีตที่ต่างไม่ยอมให้มันโผล่กลับขึ้นมา ไม่เล่าถึง ไม่นำพา ไม่หวนคืน
แต่จะอย่างไร อดีตเหล่านั้นก็กลับยังส่งกลิ่นออกให้คนรอบข้างได้สัมผัส
เนื้อเรื่องในนิยายนี้ทำให้นึกถึงอารมณ์แบบในร้านแห่งนั้น
เรื่องที่ไม่เปิดเผยของคนแปลกหน้าเหล่านั้น ไม่ได้น่าค้นหาหรือไม่ได้น่าสนใจแต่อย่างใด แต่มันกลับมีสภาวะบางอย่าง สภาวะที่ดึงดูดให้เกิดอารมณ์อยากนั่งอยู่ด้วยกัน ณ ตรงที่นั้น ตราบเท่าที่เราจะพอมีเวลา
หรือเราล้วนต่างเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มคนแปลกหน้านั้นด้วยเช่นกัน ต่างคนต่างดึงดูดซึ่งกัน

อะไรที่มันทำให้พลันนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมา

ตัวละครของสตีเฟนคิง หลากหลายตัวตนในเรื่องนี้ บ้างตกในสภาวะซึมเศร้าไม่เห็นขอบเขตแต่กลับแปลกแยกมีสำนึกผิดชอบ บ้างอยู่ระหว่างอมปากกระบอกปืนเตรียมอัตวินิบาต บ้างกำลังถูกซ้อมทำร้ายปางตาย บ้างถูกทำร้ายโดยคู่ชีวิต บ้างถูกทำร้ายโดยครอบครัว บ้างถูกทำร้ายโดยสังคม และบ้างก็กำลังจมอยู่ในทะเลทุกข์แห่งความรับผิดชอบไร้ทางออกและถูกดูดจมลงไปทุกทีๆ
ตัวละครเหล่านี้พลันมาปะกันในโศกนาฏกรรมหนึ่ง บ้างบางคนเป็นผล บ้างบางคนเป็นเหตุ และบ้างบางคนกลับพยายามหาเหตุผล
โศกนาฏกรรมหนึ่งกลับกลายเป็นเหตุผลในการมีชีวิตอยู่สำหรับคนที่กำลังจะลงมืออัตวินิบาต โศกนาฏกรรมหนึ่งก็กลับกลายเป็นเหตุผลให้อีกคนลงมือฆ่าคนอื่นๆ
เป็นเรื่องที่ย้อนแย้งเสียจนเกือบที่จะน่าขัน แต่มันก็กลับจบลงด้วยความตาย เป็นระลอกๆ ตามมา

สมกับฝีมือนักเขียนชื่อสตีเฟนคิง นิยายหลอนที่ลากคนเข้าไปเสพความระแวงที่มีแรงดึงดูด ไม่มีจังหวะให้ไว้วางใจกับสถานการณ์ใดแต่ก็ไม่ได้คิดจะปลีกตัวออกมา
เทคนิคการเล่าเรื่องที่แม้จะเปิดเผยตัวฆาตกรไว้เลยตั้งแต่ต้น แต่ก็ยังไม่ลดวามกังวลระแวงลงเลยตลอดทางที่อ่าน
ประกอบกับการสร้างความลึกให้กับตัวละครแต่ละตัวให้มีมิติ เป็นจริง เหมือนเราอาจจะเดินไปพบปะได้ในชีวิตจริง
ประสบการณ์อ่านนิยายแบบนี้ ยากที่จะหาได้จากนิยายทั่วไป
ที่พิเศษมากๆ คือพอเราลองตามรอยนิยายเข้าไปใน website ที่ตัวละครในเรื่องใช้สื่อสารกันระหว่างดำเนินเรื่อง เราได้พบกับข้อความที่ฆาตกร Post ทิ้งเอาไว้จริงๆ ด้วย

ที่ขัดใจระหว่างการเสพเพียงอย่างเดียวคือ การเขียนนิยายของสตีเฟนคิง มีลักษณะของการเร่งการดำเนินเรื่องในช่วงท้ายที่กำลังดำเนินเรื่องเข้าสู่จุดไคลแม็กซ์หรือตอนสำคัญที่สุดของเรื่อง เกิดผลเหมือนแรงกระชากลากถูคนอ่านให้เสียจังหวะเดิมและสร้างเป็นเหตุการณ์ที่ดูไม่สมเหตุสมผลขึ้นมาบ้าง ด้านหนึ่งคือเป็นลักษณะการดำเนินเรื่องของนิยายสืบสวนปกติเพื่อทำให้มันตื่นเต้นตอนไคลแม็กซ์ ด้านหนึ่งคือการทำให้นิยายสืบสวนนี้มีความเป็น Pop ให้เข้ากับตลาดวงกว้างเป็น Best Seller ได้ นักเขียน Best Seller หลายๆ รายก็ใช้การเร่งจังหวะดำเนินเรื่องแบบนี้ทั้งนั้น
มันทำให้อ่านสนุกนะ สนุกมากด้วย เพียงแต่เราแค่อยากให้งานของสตีเฟนคิงทำอะไรที่มันพิเศษกว่านี้

บาดแผลจากอดีต ความซึมในความเศร้า ความดิ่งในความทุกข์ ทั้งหมดที่ยังไม่สามารถตั้งสติและยังรู้ไม่ทันมันได้ มันคล้ายมีแรงดึงดูดซึ่งกันและกัน มีแรงดึงดูดในสิ่งที่เหมือนๆ กัน
นิยายไม่ได้หาทางออกให้ มีเพียงตัวเราเท่านั้นที่ต้องหาทางออกนั้นด้วยตัวเอง
นิยายเรื่องนี้ไม่ได้บอกเล่าทางออกใดๆ หรือชี้ความกระจ่างของปลายทาง เพียงทำหน้าที่ช่วงใช้ความดิบดาร์คเหล่านั้นสร้างความบันเทิงให้ผู้เสพ และมันทำหน้าที่นั้นได้ดีมากเสียด้วย

อ่านจบ ดีใจว่ามันยังไม่จบ! มันมีภาคต่อ ยังมีนิยายเล่มอื่นของคิง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s