คืน…อะไรกัน

นิยายเรื่องนี้ของ #ฮาร์ลาน_โคเบน ต่างจากทุกเล่มที่เราเคยอ่านมาทั้งหมด

อ่านตั้งแต่ต้นเรื่องจนถึงตอนท้ายๆ ก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมแปลเป็นภาษาไทยแล้วตั้งชื่อเรื่องว่า “คืน” ทั้งๆ ที่ชื่อเรื่องตามต้นฉบับภาษาอังกฤษคือ “CAUGHT”

IMG_0475

อ่านจนจบ จึงเข้าใจว่าทำไม เป็นความสามารถของผู้แปลโดยแท้ คมคายมากที่ตั้งชื่อเรื่องภาษาไทยแบบนี้ และยังเข้ากับ Collection งานแปลเล่มอื่นๆ จากนิยายของโคเบนที่จะตั้งชื่อภาษาไทยด้วยคำสั้นๆ

 

ดังที่เปิดไว้ตั้งแต่บรรทัดแรก เราอ่านนิยายเล่มนี้ของโคเบนแล้วรู้สึกมากๆ ว่าต่างจากเรื่องอื่นๆ ของโคเบน มันมีความเนิบมากกว่า อ่านแล้วไม่ได้ลุ้นแบบวางไม่ลงเหมือนเรื่องอื่น เราอ่านทีละ 50-80 หน้า แล้วก็หยุดไปทำอย่างอื่นแล้วค่อยกลับมาอ่านใหม่ ไม่ได้อ่านอ่านรวดเดียวจบแบบวางไม่ลง หนึ่งก็ด้วยว่ากลัวจะจบเร็ว อีกหนึ่งตัวนิยายเองมีความเนิบที่เอื้อให้สามารถอ่านแบบละเลียดได้

แบบนี้แฟนนิยายของโคเบนบางคนอาจจะว่าไม่ดีสิ เพราะอาชญนิยายของโคเบนควรมีความละทึกและหักมุม แต่กับเรา ความเนิบนี้มันทำงานกับเราแบบที่ทำให้เรามีเวลาเก็บรายละเอียดกับนิยาย ทั้งในแง่อารมณ์และสารที่ผู้เขียนบอกเล่าผ่านนิยาย จึงทำให้เราค่อนข้างมีอารมณ์ร่วมกับนิยายเล่มนี้ค่อนข้างมากเมื่อเทียบกับนิยายของโคเบนส่วนใหญ่

 

มหัศจรรย์มาก โคเบนเล่นกับสารเดิมๆ อีกแล้ว ครอบครัว-ความสัมพันธ์-ยาเสพติด-ปมในอดีต และ เพื่อคนที่เรารักแล้วเรายอมทำอะไรไปได้ไกลหรือถลำลึกแค่ไหน

มหัศจรรย์มาก ทั้งๆ ที่เป็นเนื้อสารเดิมๆ เอามาเล่าอีกแล้ว แต่กลับทำให้เราสนุกได้อีก เดาเรื่องไม่ออกได้อีก และยังจับเราหักมุมได้อีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นอกจากโคเบนแล้ว เรายังไม่เคยเจอนักเขียนที่ทำงานแบบนี้ ที่สามารถเอาเนื้อสารเดิมๆ มาแต่งนิยายใหม่ได้ ทุกๆ เรื่องสื่อสารประเด็นเดียวกัน โดยที่คนอ่านสนุกได้ทุกเล่ม แถมยังหักมุมกับเราได้ทุกเล่ม ทั้งๆ ที่ก็เป็นเนื้อสารเดิมๆ

โคเบนให้ความสำคัญกับเรื่องครอบครัวและยาเสพติดมากๆ เราว่าเข้าขั้นรณรงค์ให้คนอ่านตระหนักถึงความสำคัญของสถาบันครอบครัว และอยู่ให้ห่างยาเสพติดมากๆ ถึงแม้ว่ามันจะแค่เป็นการดื่มแอลกอฮอล์ก็ตาม ถึงขั้นที่อาจจะเป็นการอุทิศตนว่าจะเป็นนักเขียนที่จะต้องส่งสารนี้ออกมาในนิยายทุกๆ เรื่องของเขา

 

ความดีงามมากๆ ของเรื่องนี้ไม่ใช่ความลุ้นระทึก แต่เป็นความซับซ้อนในความเรียบง่ายของเรื่อง ความซ้อนเหลื่อมกันของอาชญกรรมที่มีภาพหลังเป็นสังคมชานเมืองอเมริกัน

การเอาปมของตัวละครแต่ละตัวและเหตุการณ์ที่ทั้งเกี่ยวข้องและไม่เกี่ยวข้องกัน มาวางซ้อนๆ กัน เหลื่อมๆ กันไปเรื่องๆ จากนั้นเล่าแต่ละเหตุการณ์สลับไปมาแล้วหักมุมกัน จนคนอ่านตะลึงและเดาไม่ได้เลยว่าปมข้างหลังของเรื่องมันคืออะไรกันแน่ จากนั้นก็ค่อยๆ คลี่คลายให้คนอ่านได้รู้ ก็ยิ่งหักมุมจากที่คนอ่านคาดเดาไปอีก แบบนี้แหละคือเจ้าพ่อแห่งการหักมุม ความบันเทิงจากการถูกนิยายของโคเบนจับคนอ่านหักมุมไปมาๆ ซ้ำๆ ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง กลายเป็นการเสพติดนิยายของโคเบน (ที่ยังไม่เจอจากนักเขียนคนอื่น)

พอลดความลุ้นของเนื้อเรื่อง ก็มีช่องว่างให้ความซับซ้อนของเรื่องมากขึ้นไปอีก เราว่าเรื่องนี้เหมือนโคเบนตั้งใจเลือกให้มันออกมาเป็นแบบนี้ มันจึงค่อนข้างมีความแต่กต่าง และสนุกในแบบนี้มาก

 

ในบางที บางจังหวะเวลาของชีวิต การตัดสินลงมือทำอะไรลงไปแบบไม่ได้คาดคิดถึงผลที่ตามมา มันทำให้เกิดโศกนาฏกรรมแบบที่ไม่สามารถแก้ไขได้ ด้วยรู้เท่าไม่ถึงหรือด้วยความประมาทมักง่ายก็ตาม กลายเป็นความเสียใจไปทั้งชีวิต

การเป็นความเจ็บปวดแบบที่โคเบนบรรยายว่า เหมือนมีเศษแก้วค้างอยู่ในปอด มันเจ็บปวดในทุกๆ ลมหายใจเข้าออก …

มีเพียงสิ่งเดียว

สิ่งเดียวที่…สามารถเยียวยาบาดแผลนี้อออกจากหัวใจของผู้เกี่ยวข้องทุกๆ คนได้

สิ่งเดียวที่…เยียวยาความเจ็บปวดจากโศกนาฏกรรมระดับนี้ได้

สิ่งเดียวนั้นคือ… การยอมให้อภัย

ทั้ง… การให้อภัยผู้อื่น และ การให้อภัยตัวเอง

 

 

Support This Blog

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s