Category Archives: เวิ่นเว้อ

บันทึกมหาภารตะ – นี่คือสิ่งสำคัญ

ดูก่อนอรชุน 

จากการติดตามการรบของพี่น้องของท่านที่ทุ่งกุรุเกษตร มาหลายวันแล้ว เราได้ตระหนักประเด็นสำคัญว่า… 

 

1. สุดยอดแห่งกลยุทธ์ที่ต้องเรียนรู้ให้แตกฉานเสียก่อน ก่อนจะเรียนอย่างอื่นคือ ‘การหนี’ ถ้าสู้ไม่ได้ก็ต้องหนี ก่อนจะสู้กะชาวบ้านเขาได้ควรต้องหนีเป็นเสียก่อน สู้ไม่เก่งแต่หนีเก่ง ก็อยู่ได้จนถึงวันสุดท้าย ส่วนคนที่สู้เก่งนั้นตายไปตั้งแต่วันแรกๆ 

 

2. ถ้าเราไม่เป็นนักรบ รบเพื่อความเป็นธรรม ดั่งเหล่าพี่น้องปาณฑป เราอาจไม่ได้มีหน้าที่ต้องพิสูจน์ความยุติธรรม สู้ตายเพื่อความเป็นธรรม เรามีหน้าที่ทำมาหากินสุจริตแล้วพาตัวเองกลับไปให้ถึงบ้านทุกวันเพื่อกลับไปหาครอบครัว 

 

… อื่นๆ อีกมากมาย

Advertisements

ราคาของบทสนทนา

ซื้อกาแฟกินที่ร้าน นอกจากกาแฟคือการคุยกับคนชงกาแฟและพนักงานที่ร้าน 

ชอบกาแฟที่ร้านไหน ไปให้เขาจำเราได้ ราคาค่ากาแฟชงสดที่ต้องจ่ายทุกวันเป็นที่ฟุ่มเฟือยอยู่ บางทีสิ่งที่ได้มาคือบทสนทนากับพนักงาน-คนชงกาแฟ-เจ้าของร้าน 

 

“แก้วนี้ไม่ต้องจ่ายแล้วนะครับ ประทับตราครบได้ฟรีหนึ่งแก้ว” “ยังไม่แลกอ่ะครับ” “ใช้ครั้งถัดไปก็ได้ค่ะ” “ไม่ใช้ครับ ผมจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกครับ” – เค้ายิ้ม เรายิ้มมมมม  

เสียสิทธิ์ แต่ได้บทสนทนาดีๆ 

 

“สวัสดีค่ะ วันนี้หยุดเหรอค่ะ” “ครับ” “มีกาแฟอีกตัวนึงราคาถูกกว่าเข้มน้อยกว่า แต่คุณน่าจะชอบ ลองเปลี่ยนมั้ยค่ะ” “ได้เลยครับ” 

 

“ขอโทษนะครับ เด็กๆ เค้าวุ่นวายกันไปหน่อย” “ไม่เป็นไรเลยครับ น้องๆ เค้าชอบหนังสือกันเหรอครับ ตรงโน้นมีอีกนะครับ ไปหยิบมาอ่านได้เลยนะครับ”  

 

“ไม่ได้แวะมานานเลยครับ ช่วงนี้ยุ่งๆ” “เมื่ออาทิตย์ที่แล้วที่ร้านมีลูกค้าเยอะเลยวุ่นวายสักหน่อย คุณไข่มาอาทิตย์นี้ดีแล้วค่ะ ไม่วุ่นเท่าอาทิตย์ที่แล้ว” 

 

แก่ขึ้น เลยเรียนรู้ว่า บทสนทนาดีๆ มีคุณค่า

ราคาที่จ่าย สิทธิ์ที่เสียไป ไม่ใช่แค่ค่ากาแฟ แต่มันเป็นราคาของประสบการณ์  

 

เวลาโมโหหัวหน้า ที่ๆ เราควรตรงไปก็คือ ร้านเหล่านี้แหละ ^_____^

ฝันตามประโยค

มันก็มีอยู่บ้างในอารมณ์หนึ่ง 

บ้างเกิดในตอนเช้า ตอนบ่าย หรืออาจตอนค่ำๆ 

… 

เปิดหนังสือเล่มที่เรารักขึ้นมาอ่าน 

… 

ละเลียดไปทีละประโยค จากนั้นก็ปล่อยให้ความคิด-ความฝัน-จินตนาการ ได้ทำงาน 

มันจะอ่านไปได้ไม่ถึงไหนหรอก 

เพราะ ทันทีที่จบประโยคหนึ่ง มันจะพันไปยังความคิดอันหนึ่ง และพาเราไปกดค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมอีกส่วนหนึ่ง สักพักก็ประกอบร่างขึ้นมาเป็นฝัน บ้างก็ฝันกลางวัน บ้างก็ฝันกลางคืน อันที่เราอินมากๆ เข้า จากฝันก็จะกลายเป็นฝันเฟื่อง 

หน้าที่ของเราจากนั้นคือ พยายามผลักดันฝันเฟื่องอันนั้นให้มันไปได้ไกลกว่านั้นอีกหน่อย ไปต่อจนมันได้กลายไปเป็นแผนการอันหนึ่ง 

จากนั้น ก็รีบหาๆ อะไรๆ มาจดมาจำมันเอาไว้ เก็บรักษาไว้ในลิ้นชักอันหนึ่ง 

เมื่อถีงจังหวะของมัน เมื่อบ่มเพาะแผนการอันนั้นจนพอประมาณ ก็ได้เวลาที่จะหยิบมันออกมาจากลิ้นชักอันนั้น 

ให้มันได้เบ่งบาน 

… 

แม้ว่า มันอาจไปได้ไม่ถึงไหน แต่ในที่สุดแล้ว เราจะพบว่า บางส่วนในตัวเราได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว และเราชอบตัวเรามากขึ้น 

แม้ว่า เราจะอ่านหนังสือเล่มนั้นไปได้ไม่ถึงไหน แม้ว่า เมื่อรู้สึกตัวอีกที หนังสือที่อ่านยังเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิม 

แต่ เราพบว่า เราได้สะสมแผนการมหัศจรรย์ในชีวิตได้เพิ่มขึ้นอีกแล้ว 

 

กับหนังสือที่อ่านไปได้แค่ไม่กี่บรรทัด 

กับแรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นระหว่างบรรทัด 

เราดักจับมันเอาไว้!

เดินทางเอง สรุปเอง

เมื่อแรกเริ่มฝึกหัดเดินทาง ที่คิดคือต้องเอาให้คุ้ม ทุกจุด check point ของจังหวัดนั้นๆ อำเภอนั้นๆ ต้องเก็บแต้มให้ครบ
เดี๋ยวจะหาว่าไม่ถึง
หนังสือนำเที่ยวบอกเล่าอะไรๆ ก็ต้องไปดูกับตา
สุดท้ายกลายเป็นทริปยัดเยียดแบบชะโงกทัวร์ แวะชะโงกแล้วไปต่อ
สิ่งที่ได้คือ เหนื่อยด้วย บริหารเวลาผิดพลาดด้วย ไม่สนุกด้วย 
กลายเป็นแผนแน่นเกินไป Rigid เกินไป พาลเป็นหงุดหงิดอารมณ์เสีย ทั้งตัวเราเองก็กลายเป็นไอ้ผีบ้าขับรถ

ที่ค้นพบเอง สรุปเองคือ
การเดินทางนั้นเราต้องให้มีเวลาพักผ่อนให้มากกว่าเวลาเดินทางไว้หน่อย
นอนเล่น นั่งเล่น ให้มากไว้สักหน่อย
ไปเฉพาะที่เราสนใจอยากไป ไปซ้ำๆ ก็ได้ ไม่ไปบ้างก็ได้ เสี่ยงๆ เอาระหว่างเดินทางก็ได้

เอาความสุขเป็นที่ตั้ง ความสุขมาก่อนแผนเสมอ
กระทั่ง แม้เราจ่ายเงินจองที่พักไปแล้ว แต่อยากเปลี่ยนไปนอนที่อื่น ถ้าไม่หนักหนานักก็ทิ้งเงินเปลี่ยนไปพักที่เราอยากพัก ทิ้งรีสอร์ตไปกางเต็นท์นอน
การใช้เวลาร่วมกันสำคัญกว่าแผนเที่ยวเสมอ

สุดท้ายเลยลงเอยที่ว่า เรามักคุยกันแค่วันต่อวัน บางทีแค่เลือกเอาเฉพาะหน้าก็พอ

เลยไม่สามารถตอบได้จริงๆ ว่าเที่ยวนี้ไปไหน
คือพวกเราแค่…ไปเที่ยวครับ

ความทรงจำ ของการมีเวลาร่วมกัน

ความสุข กับ ความรัก มีจุดร่วมกันตรงที่ ความทรงจำ

 หรือที่ถูกคือ… การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

 

การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

บางครั้ง อยู่ด้วยกัน 

บางครั้ง อาจห่างกัน 

บางครั้ง ยิ้มหรือหัวเราะพร้อมกัน 

บางครั้ง ผิดใจกัน 

บางครั้ง ร่วมทางกัน 

บางครั้ง สวนทางกัน 

กระทั่ง บางครั้ง จากกันในที่สุด 

 

เราอาจมีวันพรุ่งนี้ เป็นวันเดียวกัน 

หรือเราอาจเพียงแค่ เคยมีวันเมื่อวาน หรือเมื่อวันก่อน เป็นวันเดียวกัน 

วันเดียวกันวันนั้น คือวันสำคัญ 

 

ใช่ความสำเร็จในชีวิตใดๆ ที่ยิ่งใหญ่ 

ใช่ชัยชนะที่ไขว่คว้ามาได้ ที่ยิ่งใหญ่ 

แท้จริงแล้วเพียงแค่วันธรรมดา… 

 

วันธรรมดา อาจเพียงแค่หนึ่งวัน 

อาจเป็นในวันเมื่อวาน 

อาจเป็นวันพรุ่งนี้

หรืออาจจะเป็น วันนี้ 

วันที่… เราใช้จ่ายเวลาร่วมกัน 

ดูเรียบง่ายที่สุด แต่ก็อาจซับซ้อนซึ่งที่สุด ในตัวมัน 

เป็นเพราะ… ด้วยการมีเวลาร่วมกัน นั่นจึงมีความทรงจำ! 
เป็นความมหัศจรรย์ 

ท่ามกลางจำนวนนับไม่ถ้วนของผู้คนบนโลกใบนี้ 

ท่ามกลางสถานที่เกือบจะอนันต์ที่เรารับรู้ว่ามีอยู่ 

ท่ามกลางเวลาที่เดินไปโดยอ้างอิงจากการเคลื่อนที่ของดวงดาวในจักรวาล 

ท่ามกลางความชัดเจนหรือพร่ามัว อันประกอบจากแสงและเงามากมาย 

… เรามาเจอกัน … เรามีความทรงจำ … ในเวลาที่ต่างมีอยู่จำกัด 
ทั้งหมดนี้จึงได้เตือนเราอย่างหนักแน่นว่า ไม่ว่าวันเวลาไหนที่เป็นของเรา หรือเคยเป็นของเรา วันเวลาเหล่านั้นจะเป็นความทรงจำ 

เป็นความรัก หรือ เป็นความสุข ในที่สุด 

จงได้ใช้ชีวิตในวันนั้นๆ วันที่เรามีร่วมกัน 

 

เราไม่ได้แค่สวนกัน แต่เรามีวันเวลาร่วมกัน เรามีความทรงจำร่วมกัน 

ความทรงจำนั้น เชื่อมโยงเราด้วยกันไว้ 

 

 

 

หนังสวยมาก โรแมนติกมาก จังหวะพอดีมาก นางเอกสวยมาก และกระตุ้นการทำงานของต่อมน้ำตามาก 

แต่ก็น้ำตานี่แหละ ที่เป็นสัญญาณบ่งบอกความเป็นมนุษย์ของหัวใจที่เต้นอยู่ 

 

อ่านหนังสือแล้วมีความสุข 

ได้มาดูหนังอีก ก็มีความสุข 

เพราะความสุขก็คือความทรงจำแบบหนึ่ง 

 

#พรุ่งนี้ผมจะเดตกับเธอคนเมื่อวาน 

พระโค วันพีช

“พระโค” อะไรช่างเจ็บปวด ซะนี่กระไร … 

“พระโคอย่างช้านต้องโทนกะความช้ำนี้ไปนานซักเท่าหร่ายยย” 

 

พระโคอะไรอยู่แถวชายทะเล? … 

พระโคโคนัท! 

 

พระโคอะไร ถ่านไฟเก่าชัดๆ 

พระโค…เคยขาม้าเคยขี่ 

 

พระโคอะไร? ฉันเห็นเธอนะ! … 

พระโคม่า (ในไอซียู) 

 

พระโคอะไร น่าจะอมตะ? … 

พระโคแก่กินหญ้าอ่อนค่าาา 

 

พระโคอะไร ที่คุณก็เป็นไปได้ … 

พระโคบาล… ‘คุณคือโคบาล!’ (เกิดทันกันมั้ยเนี่ย) 

 

พระโคอะไร เชื้อราไม่เข้าใกล้? … 

พระโคนาฟฟฟ 

  

พระโคอะไร ตัวเล็กใจใหญ่? 

พระโคนัน จ้า 

 

พระโคอะไร กะตันยู้ กตัญญู? 

“พระโคที่สาม งดงามแจ่มใส…” 

 

พระโคอะไร กุลิโกะ? 

พระโคลอน 

 

พระโคอะไร “หลับตาเถอะนะ”? 

“พระโคแล้วต้องโต๋” – หลับตาเถอะนะแล้วเราก็จะพบกัน… 

 

พระโคอะไร อินโนเซ้น?  

“พระโครึป่าว ก่อนไม่เคยเหงา พระโคหรือครายยย ก่อนไม่เคยรู้ใจกัน จนวันที่เธอต้องไป ฉันเคยสุข พระคราย…พระโค” #The_Innocent นาจา 

 

พระโคอะไร toxic ถึงแก่ชีวิตได้? 

พระCO – Carbonmonoxide 
 

#ข่างกล้าเล่นนะนายไข่ 

เชียงใหม่ – พื้นที่อ่านหนังสือ

เชียงใหม่ของใครๆ หลายๆ คนอาจเหมือนกัน หรือต่างกัน ก็ได้ 

เชียงใหม่ในความทรงจำของบางคน อาจคือสงกรานต์สงครามน้ำ 

เชียงใหม่ของใครอีกคน อาจเป็นอากาศเย็นอากาศดี หรืออาจจะเป็นดอกไม้สวย หรือดอยสุเทพ 

หรือสำหรับบางคน เชียงใหม่ก็อาจหมายถึงนิมมานฯ 
แต่ที่เรารู้สึกไปเองว่าเป็นความแท้ของเชียงใหม่แบบเฉพาะส่วนตัวของเราเองคือ สถานที่สงบสุขพร้อมคนเมืองใจเย็นๆ กลายเป็นพื้นที่สำหรับฝังตัวอ่านหนังสือ 


ตั้งแต่จำความได้ ที่พ่อกับแม่พามา เชียงใหม่คือพื้นที่สงบสุข และมักมีร้านหนังสืออิสระอยู่ตามมุมต่างๆ 

(โดยเฉพาะพื้นที่โดยรอบ มช.) 
เมื่อมาถึงเชียงใหม่ 

หากเราไม่ได้หยิบหนังสือติดมาเองจากบ้าน เราก็สามารถไปหาหนังสือจากร้านต่างๆ หรือกระทั่งฝังตัวอ่านอยู่ในร้านขายหนังสือหลายๆ ชั่วโมงได้ 
พอเวลารัดตัวชึ้น เดินทางมากขึ้น เราก็มีโอกาสน้อยลงอย่างมาก ที่จะฝังตัวในพื้นที่สงบในเชียงใหม่สักหลายวัน เพื่อหนังสือสักเล่มหรือหลายเล่ม 
หวังเพียงว่า ไม่ว่าการรุกรานของเมืองจะรุกคืบเข้ามาเพียงใด 

พื้นที่การอ่าน และบรรยากาศการสงบเพื่อการอ่าน เหล่านี้ จะยังอยู่