Category Archives: เวิ่นเว้อ

ความทรงจำ ของการมีเวลาร่วมกัน

ความสุข กับ ความรัก มีจุดร่วมกันตรงที่ ความทรงจำ

 หรือที่ถูกคือ… การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

 

การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

บางครั้ง อยู่ด้วยกัน 

บางครั้ง อาจห่างกัน 

บางครั้ง ยิ้มหรือหัวเราะพร้อมกัน 

บางครั้ง ผิดใจกัน 

บางครั้ง ร่วมทางกัน 

บางครั้ง สวนทางกัน 

กระทั่ง บางครั้ง จากกันในที่สุด 

 

เราอาจมีวันพรุ่งนี้ เป็นวันเดียวกัน 

หรือเราอาจเพียงแค่ เคยมีวันเมื่อวาน หรือเมื่อวันก่อน เป็นวันเดียวกัน 

วันเดียวกันวันนั้น คือวันสำคัญ 

 

ใช่ความสำเร็จในชีวิตใดๆ ที่ยิ่งใหญ่ 

ใช่ชัยชนะที่ไขว่คว้ามาได้ ที่ยิ่งใหญ่ 

แท้จริงแล้วเพียงแค่วันธรรมดา… 

 

วันธรรมดา อาจเพียงแค่หนึ่งวัน 

อาจเป็นในวันเมื่อวาน 

อาจเป็นวันพรุ่งนี้

หรืออาจจะเป็น วันนี้ 

วันที่… เราใช้จ่ายเวลาร่วมกัน 

ดูเรียบง่ายที่สุด แต่ก็อาจซับซ้อนซึ่งที่สุด ในตัวมัน 

เป็นเพราะ… ด้วยการมีเวลาร่วมกัน นั่นจึงมีความทรงจำ! 
เป็นความมหัศจรรย์ 

ท่ามกลางจำนวนนับไม่ถ้วนของผู้คนบนโลกใบนี้ 

ท่ามกลางสถานที่เกือบจะอนันต์ที่เรารับรู้ว่ามีอยู่ 

ท่ามกลางเวลาที่เดินไปโดยอ้างอิงจากการเคลื่อนที่ของดวงดาวในจักรวาล 

ท่ามกลางความชัดเจนหรือพร่ามัว อันประกอบจากแสงและเงามากมาย 

… เรามาเจอกัน … เรามีความทรงจำ … ในเวลาที่ต่างมีอยู่จำกัด 
ทั้งหมดนี้จึงได้เตือนเราอย่างหนักแน่นว่า ไม่ว่าวันเวลาไหนที่เป็นของเรา หรือเคยเป็นของเรา วันเวลาเหล่านั้นจะเป็นความทรงจำ 

เป็นความรัก หรือ เป็นความสุข ในที่สุด 

จงได้ใช้ชีวิตในวันนั้นๆ วันที่เรามีร่วมกัน 

 

เราไม่ได้แค่สวนกัน แต่เรามีวันเวลาร่วมกัน เรามีความทรงจำร่วมกัน 

ความทรงจำนั้น เชื่อมโยงเราด้วยกันไว้ 

 

 

 

หนังสวยมาก โรแมนติกมาก จังหวะพอดีมาก นางเอกสวยมาก และกระตุ้นการทำงานของต่อมน้ำตามาก 

แต่ก็น้ำตานี่แหละ ที่เป็นสัญญาณบ่งบอกความเป็นมนุษย์ของหัวใจที่เต้นอยู่ 

 

อ่านหนังสือแล้วมีความสุข 

ได้มาดูหนังอีก ก็มีความสุข 

เพราะความสุขก็คือความทรงจำแบบหนึ่ง 

 

#พรุ่งนี้ผมจะเดตกับเธอคนเมื่อวาน 

พระโค วันพีช

“พระโค” อะไรช่างเจ็บปวด ซะนี่กระไร … 

“พระโคอย่างช้านต้องโทนกะความช้ำนี้ไปนานซักเท่าหร่ายยย” 

 

พระโคอะไรอยู่แถวชายทะเล? … 

พระโคโคนัท! 

 

พระโคอะไร ถ่านไฟเก่าชัดๆ 

พระโค…เคยขาม้าเคยขี่ 

 

พระโคอะไร? ฉันเห็นเธอนะ! … 

พระโคม่า (ในไอซียู) 

 

พระโคอะไร น่าจะอมตะ? … 

พระโคแก่กินหญ้าอ่อนค่าาา 

 

พระโคอะไร ที่คุณก็เป็นไปได้ … 

พระโคบาล… ‘คุณคือโคบาล!’ (เกิดทันกันมั้ยเนี่ย) 

 

พระโคอะไร เชื้อราไม่เข้าใกล้? … 

พระโคนาฟฟฟ 

  

พระโคอะไร ตัวเล็กใจใหญ่? 

พระโคนัน จ้า 

 

พระโคอะไร กะตันยู้ กตัญญู? 

“พระโคที่สาม งดงามแจ่มใส…” 

 

พระโคอะไร กุลิโกะ? 

พระโคลอน 

 

พระโคอะไร “หลับตาเถอะนะ”? 

“พระโคแล้วต้องโต๋” – หลับตาเถอะนะแล้วเราก็จะพบกัน… 

 

พระโคอะไร อินโนเซ้น?  

“พระโครึป่าว ก่อนไม่เคยเหงา พระโคหรือครายยย ก่อนไม่เคยรู้ใจกัน จนวันที่เธอต้องไป ฉันเคยสุข พระคราย…พระโค” #The_Innocent นาจา 

 

พระโคอะไร toxic ถึงแก่ชีวิตได้? 

พระCO – Carbonmonoxide 
 

#ข่างกล้าเล่นนะนายไข่ 

เชียงใหม่ – พื้นที่อ่านหนังสือ

เชียงใหม่ของใครๆ หลายๆ คนอาจเหมือนกัน หรือต่างกัน ก็ได้ 

เชียงใหม่ในความทรงจำของบางคน อาจคือสงกรานต์สงครามน้ำ 

เชียงใหม่ของใครอีกคน อาจเป็นอากาศเย็นอากาศดี หรืออาจจะเป็นดอกไม้สวย หรือดอยสุเทพ 

หรือสำหรับบางคน เชียงใหม่ก็อาจหมายถึงนิมมานฯ 
แต่ที่เรารู้สึกไปเองว่าเป็นความแท้ของเชียงใหม่แบบเฉพาะส่วนตัวของเราเองคือ สถานที่สงบสุขพร้อมคนเมืองใจเย็นๆ กลายเป็นพื้นที่สำหรับฝังตัวอ่านหนังสือ 


ตั้งแต่จำความได้ ที่พ่อกับแม่พามา เชียงใหม่คือพื้นที่สงบสุข และมักมีร้านหนังสืออิสระอยู่ตามมุมต่างๆ 

(โดยเฉพาะพื้นที่โดยรอบ มช.) 
เมื่อมาถึงเชียงใหม่ 

หากเราไม่ได้หยิบหนังสือติดมาเองจากบ้าน เราก็สามารถไปหาหนังสือจากร้านต่างๆ หรือกระทั่งฝังตัวอ่านอยู่ในร้านขายหนังสือหลายๆ ชั่วโมงได้ 
พอเวลารัดตัวชึ้น เดินทางมากขึ้น เราก็มีโอกาสน้อยลงอย่างมาก ที่จะฝังตัวในพื้นที่สงบในเชียงใหม่สักหลายวัน เพื่อหนังสือสักเล่มหรือหลายเล่ม 
หวังเพียงว่า ไม่ว่าการรุกรานของเมืองจะรุกคืบเข้ามาเพียงใด 

พื้นที่การอ่าน และบรรยากาศการสงบเพื่อการอ่าน เหล่านี้ จะยังอยู่

ทักษะที่หายากแล้ว

วันที่… 
   สามารถดูดายหรือเฉยๆ ความไม่ถูกต้องหรือความลำบาก ของคนข้างๆ ในโลกแห่งความเป็นจริงหรือชีวิตจริง แต่ ไม่สามารถอดที่จะแสดงความเห็นส่วนตัวอย่างจริงจัง โดยแสดงอารมณ์เห็นใจหรือแสดงความไม่เห็นด้วย ที่อาจทำร้ายคนอื่นบนพื้นที่ online สาธารณะ เราพักการแสดงน้ำใจบนโลกเป็นจริงไปแสดงความเห็นอกเห็นใจบนพื้นที่นั้น เราปฏิเสธความเชื่อมโยงกับตัวเราบนความเป็นจริงแต่เราพาตัวเราไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนั้นบนพื้นที่นั้น คล้ายความเห็นอกเห็นใจกันจริงนั้นให้ไปไขว่ขว้าหาเอาบนพื้นที่นั้น การปกป้องตนเองกลายเป็นกลไกหลักที่ผลักดันความเป็นไป 

 

   ความรวดเร็วในการตอบสนองมาแทนที่ความอดทน เราไม่สามารถอดทนได้อีก พรสวรรค์กลายเป็นเรื่องปกติ ในขณะที่ทักษะที่ใช้เวลากลายเป็นสิ่งที่รอไม่ได้ ได้มาสบายๆ เป็นสิ่งที่น่าให้คุณค่ามากว่าอดทน-ฝึกฝน-รอคอยแล้วได้มา คุณค่าของความอดทนถูกบั่นทอน เราเริ่มมีความบิดเบือนจนสับสนว่าเวลาและความอดทนที่ต้องใช้ไปเพื่อให้ได้ผลลัพธ์มานั้นมันสมควรหรือไม่ 
   การทำความเข้าใจผู้คนด้วยกัน ก้าวข้ามจากสามัญสำนึกมนุษย์ ไปสู่เทคโนโลยี เพื่อระบุตัวตน ระบุสถานที่ที่อยู่ขณะนั้น และระบุความเป็นตัวบุคคลจากข้อมูลประวัติศาสตร์ของบุคคลเท่าที่จะสืบค้นได้ในฐานข้อมูลทั้งหมด มาประมวลผลเพื่อเข้าใจบุคคล โดยข้ามสามัญสำนึกมนุษย์ธรรมดาๆ ไป สามัญสำนึกกลายเป็นเรื่องไม่สามารถอ้างอิงได้หรือไม่น่าเชื่อถือ ในที่สุดกลับกลายเป็นสิ่งสาบสูญไป 

 

 

มิได้รณรงค์อะไร มิได้ออกความเห็นเพื่อตำหนิอะไร การเปลี่ยนแปลงย่อมต้องเป็นไป 

เพียงการบันทึก เพื่อสังเกตเป็นการส่วนตัวว่า ทักษะที่จำเป็นและขาดแคลน นับจากวันนี้ไปคือ 

1. การตระหนักที่จะไม่ดูดาย 

2. ความอดทน 

3. สามัญสำนึก 
#เห็นด้วยก็ได้ไม่เห็นด้วยก็ได้

บันทึกในเดือนมีนา

บันทึกที่ 1 #บันทึกเด็กป1 

1. ความสม่ำเสมอในการปรับเวลา การแต่งตัวนั่งทำผม และการกินข้าวเช้า ทำให้ตัวยุ่งสามารถจัดการกับกิจกรรมก่อนไปโรงเรียนและพร้อมออกจากบ้านไปโรงเรียนได้ตามกำหนดเวลาที่วางไว้ #ผลงานของแม่หมอ

2. แม้ว่าจะต้องตื่นเช้าออกจากบ้านแต่เช้า แต่ตัวยุ่งไม่ค่อยยอมนอนหลับบนรถระหว่างทาง กิจกรรมของนางคือนั่งฟังเพลงที่พ่อเปิดตลอดทาง “พ่อ…เปิดเพลง” คือ order ของนาง (นอกเสียจากเหนื่อยจากการเดินทางที่พ่อลากไปมาก่อนหน้าจึงจะหลับ) 

3. ทันทีที่พ่อจอดรถเมื่อถึง ประโยคแรกของนางคือ “พ่อ…ซื้อหนม” 

4. เมื่อพ่อมาส่งถึงหน้าประตู  สวัสดีคุณครูแล้ว ตัวยุ่งจะวิ่งเข้าโรงเรียนไปที่ตึก ทั้งๆ ที่เกือบทั้งหมดค่อยๆ เดินเข้าโรงเรียน นางจะวิ่งผ่านทุกคนไป  #จะวิ่งทำมาย #พ่อไม่ถาม #วันนึงลูกคงบอก 

5. แม้จะต้องปรับตัวกับเพื่อนใหม่ ที่ส่วนใหญ่เค้าก็มาจากโรงเรียนเดียวกัน แต่โรงเรียนนางมีนางมาคนเดียว แต่นางก็ทำได้ สามารถมีเพื่อนสนิทเล่นด้วยได้ใน 1week ทั้งๆ ที่มีเพื่อนที่เขม่นนางมาตั้งแต่วันแรก แต่เมื่อวางนางก็ลากหล่อนมาวิ่งเล่นด้วยเป็นก๊วนเดียวกันเรียบร้อย #วิ่งเล่นชนะอคติ 

6. พ่อไม่ชินอย่างมาก เมื่อได้ยินครูเรียกตัวยุ่งว่าหัวหน้าห้อง “หัวหน้าห้อง ครูฝากของไปให้เพื่อนด้วย” ยิ่งไม่ชินเข้าไปอีกตอนเพื่อนมาเรียกนางว่า หัวหน้าห้อง #เสียงดังนั้นมีประโยชน์ #จริงแล้วคือนางพูดมาก 

7. หลังเลิกเรียน นางจะกลับมาเล่าให้ฟังได้ว่าวันนี้ไปเล่นอะไรกะเพื่อนคนไหน แต่ถ้าถามว่าวันนี้เรียนอะไรไปบ้าง คำตอบของนางคือ “จำไม่ได้” 

8. ความจำเป็นในการตื่นเช้ามาเรียนโรงเรียนของนาง เป็นเหตุให้ทุกคนมาพร้อมหน้ากันในตอนเช้า ทุกคนได้ใช้เวลาด้วยกันตอนเช้ามืด (อย่างงัวเงีย) ก่อนจะแยกย้ายไปปฏิบัติกิจประจำวันของตน 

 

บันทึกที่ 2 

เดือนนี้ เจ้านายสอนอยู่สองเรื่อง 

เรื่องแรก “มีลาภเสื่อมลาภ มียศเสื่อมยศ นะไข่” 
เรื่องที่สอง “ไข่ เราไม่ต้องทำอะไรมาก เอาแค่สามอย่าง… คิดดี ทำดี พูดดี แค่นี้พอ” 

 

บันทึกที่ 3 
เมื่อกลับไปเริ่มต้นใหม่… 

ใช้เวลาสามปีจึงกลับมาถึง level ที่ใกล้เคียงจุดเดิม 

แต่… สิ่งที่เรียนรู้ มันทวีคูณตั้งแต่วันที่กลับไปเริ่มต้นใหม่ 
 

#บันทึก

ตะกละหนังสือ 

​ไม่ว่าศักยภาพในการบริโภคตัวหนังสือจะเพิ่มขึ้นเพียงใด 

กลับพบว่าหนังสือที่สนใจใคร่อยากอ่าน กลับมีจำนวนมากเท่าทวี 

บางทีถึงกับเผลอตัว ลงมือเสพหนังสือเหล่านั้นอย่างตะกละตะกราม เร่งอัดกลุ่มตัวอักษรผ่านเข้าทางประตูสายตาอย่างมูมมาม! 

จะหาประโยชน์อะไร หากไม่มีเหลือเนื้อความอยู่ในทรงจำ กระทั่งกลิ่นหน้ากระดาษก็มิเหลือติดอยู่ในลมหายใจออกแม้แต่น้อย 

… 

จึงตระหนัก 

การอ่านจึงใช้เวลาเท่าที่มันจะต้องใช้ มีสมาธิเท่าที่จำเป็นจะต้องมี 

ให้สายตาได้สัมผัสกับ เส้น-มุม-โค้ง ของตัวหนังสือแต่ละตัว สัมผัสได้กระทั่งอากาศที่อยู่ในช่องว่างระหว่างตัวอักษร 

จึงได้พบ ความงามเหล่านั้น

บ่น ระบาย บันทึก สัปดาห์แรกของเดือนกุมภา

​หมดสัปดาห์ โชคดีที่มันจบลงด้วย long weekend 

เป็นสัปดาห์แห่งการพบสารพันมากมาย 
1. โชคมากับคน ไม่ได้มาจากหมาแมว ยิ่งพบปะคนมากยิ่งมีโอกาสมาก โอกาสมากับผู้คน โชคมากับคน แต่จะเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกลับอยู่ที่ตัวเราเอง 
2. การบริหารโครงการที่มีประสิทธิภาพ กลับไม่ได้ขึ้นอยู่กับการวางแผนแบบสุดยอดรัดกุม หรือการคิดวิเคราะห์ถ้วนถี่ยิบ หรือการเตรียมความพร้อมให้มากที่สุด หรือการป้องกันความเสี่ยงให้สามารถปิดความเสี่ยงทุกสิ่งอย่าง แต่กลับอยู่ที่การบริหารความพอดีและจัดลำดับความสำคัญ ลงมือทำงานตามลำดับความสำคัญ และทำแต่พอดีก็พอ ไม่ต้องทำให้มันมากเกินไปแต่ให้มันมากพอ ไม่ต้องเผื่อให้เหลือนักแต่ต้องไม่ให้ขาด ความพอดีนำมาซึ่งประสิทธิภาพสูงสุดของการใช้ทรัพยากร ตำราวิศวะเกือบทุกวิชาก็ว่าด้วยความพยายามหาความพอดีนี้ ไม่ต้องทำเยอะแต่ทำให้พอดีตามลำดับ งานเสร็จเวลาเหลือทรัพยากรเหลือ เอาไปทำอย่างอื่นต่อได้ ไม่ชุ่ย แต่ก็ไม่ใช่ทุ่มสุดตัวทำดีที่สุด เสร็จแล้วหมดสิ้นไม่เหลือทำอะไรต่อได้ ชีวิตไม่ได้จบสิ้นที่ตรงนี้ งานอื่นๆ โครงการอื่นยังมีต้องทำอีก และไม่แน่ว่าจะสำคัญน้อยกว่าที่ทุ่มทำอยู่นี้ 
3. มนุษย์สนใจผลประโยชน์ที่ตนต้องการก่อน การจัดการจึงไม่ได้อยู่ที่เราต้องการอะไรจากเขา แต่อยู่ที่เขาต้องการอะไร ให้เขาได้ก่อนแล้วเราจึงได้บ้าง ไม่ใช่พ่อแม่เราใครจะมาสนใจว่าเราอยากได้อะไร เขาคิดแต่สิ่งที่เขาอยากจะได้ก่อน การจัดการเขาจึงต้องกลับวิธีคิด ให้เขาได้ก่อน เขาไม่ได้เราก็ไม่ได้ การงานโครงการฉิบหายกันหมด 
4. คนทำงานร่วมกันที่เข้าใจกันและเชื่อมั่นกัน มีเพียงหนี่งคน จะมีศักยภาพมากกว่าทีมงานสิบคนที่คิดแค่ว่า “ฉันทำตามหน้าที่ของฉันได้ดีที่สุดตามที่ได้รับมอบหมายแล้วคือพอ” 
5. เอาเข้าจริงๆ คนเขาไม่ได้อยากพ้นออกจากทางตันในชีวิตของเขาจริงๆ เขาอาจพูดว่า เขาอยากเปลี่ยนแปลง เขาเบื่อปัจจุบัน เขาอยากไปลองทำอะไรใหม่ๆ แต่นั้นเป็นเพียงแค่การพูดหรือการคิดเพื่อประนีประนอมกับสำนึกของตัวเขาเองเพื่อผ่านสภาวะนั้นไป เพราะในที่สุดแล้ว เขาก็จะพูดว่า มันไม่แน่นอนมากเกินไป มันไม่คุ้นเคย ไม่รู้จะทำได้มั้ย คงลำบากน่าจะทำไม่ได้ แล้วก็จะวนกลับไปพูดใหม่อีกทีว่าอยากเปลี่ยนแปลงอีก วนๆ ไป ความแน่นอนจริงๆ นั้นไม่มี การเปลี่ยนแปลงไม่มีว่าไม่ลำบาก ของที่ไม่เคยทำมาก็ต้องไม่คุ้นเคยสิ ไม่มีใครตอบได้หรอกว่าจะทำได้สำเร็จหรือไม่ เรื่องที่กังวลไปนั้นไม่มีคำตอบหรอก จนกว่าจะลงมือ แต่นั่นแหละ ก็ไม่ลงมือ ไม่ตัดสินหรอกนะ เพราะว่ากลัวว่าจะพลาด กลับเข้าไปอยู่ใน Comfort Zone เดิมของตัวเองสบายกว่า สรุปคืออยากพูดอยากคิดเฉยๆ แหละ ไม่ได้อยากเปลี่ยนแปลงจริง 
6. เวลาเราช่วยเหลือใคร สิ่งที่เราได้รับกลับมา มันจบอยู่ตรงที่ความรู้สึกดีที่เราได้ทำได้ช่วย เพราะคนส่วนมากก็อาจไม่ได้คิดขอบคุณอะไรจริงจังนัก เขาอาจบอกขอบคุณ แต่พอผ่าน ผู้คนจะลืม หรือเขาก็อาจจะจำได้แค่ว่าเขาก็สมควรได้รับความช่วยเหลือนั้นอยู่ก่อนแล้ว แย่ที่สุดอาจย้อนกลับมาทำร้ายกันได้อีกด้วยซ้ำ แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะเราเก็บเกี่ยวผลตอบแทนจากความรู้สึกดีที่เกิดนั้นไปแล้ว และ อย่างไรก็ตาม ก็จะมีคนพิเศษจริงๆ ที่เขาจะจำมันได้เสมอ คนเหล่านั้นคือคนที่เราจะรักษาเอาไว้ในชีวิตของเรา แม้ไม่ได้พบปะกันเป็นปี แต่เสมือนพี่น้อง เรายังคงติดต่อ ยังคงช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่ ที่ใช่ก็จะไม่เคยหายไปไหน ที่ไม่ใช่ก็จะหล่นหายไปในกาลเวลา ทั้งหมดล้วนถูกคัดกรองด้วยเวลาเอง แล้วก็จงอย่าลืม อย่าลืมว่าเราก็เคยได้รับการช่วยเหลือไว้เช่นกัน ไม่มีผู้ใหญ่มีน้ำใจเมตตา ก็ไม่มีวันนี้  
7. ความเป็นมนุษย์อยู่ที่ตรงมีน้ำใจ และความสมบูรณ์อยู่ที่ตรงใส่ใจ 
8. สุดท้าย อย่าไปคาดหวังอะไรมากกับระบบการศึกษา มันเป็นเพียงปลายทางของการจัดระเบียบอะไรๆ หลายอย่าง มันให้ความสำคัญกับการจัดการมากกว่าการพัฒนา เรายังหลงทางในความพยายามที่จะคงการจัดการนี้มาเป็นสิบๆ ปีแล้ว มันคล้ายเป็นระบบที่เป็นมรดกของระบบการจัดสรรกำลังคนของรัฐ มันจึงอาจได้แค่นั้น การแบ่ง Segment ของนักเรียนให้สามารถจัดสรรกำลังได้โดยง่าย มันสวนทางกับการคงความหลากหลายทางชีวภาพของธรรมชาติ