ความล้มเหลวของปัณณ์ – ธันวาคม 2020

ไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา… ปัณณ์ล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่ ครั้งหนึ่งในชีวิต ด้วยความที่ มีความมั่นใจในตัวเองมาก ว่าทำได้แน่ๆ ประกอบกับระหว่างที่ไปทำข้อสอบนั้น เจ้าตัวมีความมั่นใจเต็ม ถึงขนาดเดินยิ้มออกมาจากห้องสอบ พ่อเห็นได้จากแววตา เมื่อปัณณ์เดินออกจากห้องสอบออกมาหาพ่อที่นั่งรออยู่ ในยุค COVID ที่ทุกอย่าง Digital และวิ่งไวติดจรวด เพียงสองวันเท่านั้น ก็ประกาศผล ผลออกมานอกจากจะทำข้อสอบไม่ได้แล้ว ยังถึงขั้นว่าคะแนนออกมาแย่มาก … More

บันทึก หลังงานศพ

17/12/2020 13:40 นั่งกินข้าวที่วัดหลังงานฌาปนกิจ หวนคิดไปถึงตอนที่นั่งฟังผู้ดำเนินรายการพูดระหว่างพิธีการทอดผ้าฯ วันที่เรานอนอยู่ในนั้น ก่อนจะเข้าเมรุ แม้เราไม่มีชีวิตแล้ว ถ้าเรายังมีความคิดได้อยู่ เราจะคิดถึงอะไร? ตอนที่เราได้นอนนิ่งๆ อยู่ในนั้นแบบไม่รู้สึกอะไรแล้ว เราจะคิดอะไรนะ ความคิดเกิดขึ้นเป็นคำตอบในทันที … “ลูก” แต่ จะคิดเหมือนกับที่ผู้ดำเนินรายการคนนั้นสาธยายหรือไม่ ” … พ่อแม่ก็หวังจะให้ลูกดูแล … More

สิ่งที่ได้เรียนรู้ ต้นเดือนธันวาคม 2020

1. การจำกัดเวลากินอาหาร ทำให้ลดการกินอาหารไปหนึ่งมื้อ ทำให้พบว่าเมื่อเรามีเวลากินน้อยลง เราจะใส่ใจกับการกินในช่วงเวลากินอาหารมากขึ้น และในระหว่างนอกกำหนดเวลากินอาหาร เราก็สามารถลดการคิดถึงการหาอาหารมากินเพื่อตอบสนองความอยากของตัวเองได้ เพราะยังไงก็กินไม่ได้ เพราะมันอยู่นอกเวลาที่จะกินได้ เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว พอสนใจเรื่องการหาของกินน้อยลง มีเวลางอกขึ้นมาเพิ่ม และเรายังสามารถ Focus กับเรื่องที่เราต้องการมากขึ้น มีสมาธิดีขึ้น และมีสติมากขึ้นตามไปด้วย End Result คือ … More

ทะเลยิ่งสวย ยิ่งยากที่จะออกวิ่ง

ช่วงวันหยุดที่ออกเดินทาง แม้จะดูว่ามีเวลาว่าง แต่กลับยากมากที่จะแย่งชิงเวลาว่างนั้นมาลงมือทำสิ่งต่างๆ ที่ตั้งใจว่าใจทำเวลาที่มีอารมณ์อยากเขียนบันทึก ก็ต้องรีบคว้าเอาไว้ลงมือเขียนทันที ไม่งั้นแค่ชั่วสองสามลมหายใจ ความอยากเขียนมักจะกลายเป็นอากาศถูกเป่ากระจายออกไปพร้อมลมหายใจออก เช้านี้ วินัยยังเป็นฝ่ายชนะ ยังสามารถลากตัวเองออกมาวิ่งได้ลากตัวเองออกมาวิ่งได้ เลยมีความอยากเขียนบันทึกไว้ แปลกไหม? ทะเลยิ่งสวย ยิ่งยากที่จะออกมาวิ่งยิ่งสวย ยิ่งอยากเปลี่ยนใจนั่งลงอ่านหนังสือริมทะเล ในระหว่างที่เด็กๆ ยังไม่ตื่นทะเลทำให้มีความอยากนั่งอ่านหนังสือมากกว่าความตั้งใจที่จะลากสังขารออกวิ่ง คิดไปคิดมา นึกถึงเมื่อสัปดาห์ก่อนกิจวัตรหลังจากปริณซ้อมเต้นเสร็จ คือไปเรียนพิเศษ … More

ฟุ้งซ่านระหว่างพักกลางวัน

ในระหว่างพักกินข้าวกลางวัน เรากำลังคิดว่า ควรจะให้ลูกไปเข้า class python จริงจังเลยดีไหม หรือว่าไปเรียน GoLang เลยดี หรือว่า Course Machine Learning ที่มหา’ลัยเปิดสอนก็ดูน่าสนใจพลันก็ได้ยินเสียงคนรอบๆ ร้านค้า คุยกันเรื่องหวยที่ออกเมื่อวันก่อนเสียงดังอย่างออกรส ทำให้กระตุกความคิดตัวเองขึ้นมาอย่างมากแล้วก็นึกเลยเถิดไปถึงเรื่องที่ได้ยินมาว่า จริงๆ แล้ว KPI … More

รู้สึกถึงการเริ่มต้น

วันเสาร์แล้วนาฬิกาที่ไม่มีอยู่จริงปลุกให้ลุกขึ้นเหมือนเช่นทุกๆ วันฝนตกพรำ! ลักษณะของฝนตกในตอนเช้ามืดเช่นนี้ เดาได้ว่าเมื่อคืนควรจะตกราวกับฟ้ารั่วเสียงหยดน้ำกระทบลงบนพื้นแข็ง เปาะๆ แปะๆ บรรยากาศร้อนละลายหายไปในเสียงฝนพรำที่คั่งค้างมาถึงยามใกล้สว่างหรือว่า ลมหนาวมาถึงแล้วก่อนเวลา? ระหว่างเสียงหยดน้ำจากฝน ยังมีเสียงไก่และเสียงนกร้องแทรกตัวขึ้นเป็นระยะ หนึ่งอาจเตือนตัวเองถึงแสงแรกที่ใกล้จะมาถึง สองอาจท้าทายความอ่อนล้าของฝนที่คงจะหมดแรงไปเองเมื่อแสงของเช้านี้มาถูกเสียงนกร้องเหล่านั้นเซ็งแซ่ขึ้นทุกที หลังจากถูกปลุกขึ้นมาด้วยนาฬิกาเรือนนั้น เรือนที่ไม่ได้เป็นทั้งดิจิตอลหรืออนาล็อกคิดไปว่า ก่อนที่จะเริ่มเรื่องราวใดๆ ของวันนี้ตามที่เป็นประจำดังเช่นอาทิตย์ก่อนๆเราควรกลับมาทำสิ่งที่ไม่ได้ทำดังเช่นที่เคยทำเป็นประจำเมื่อก่อนในความสลัวที่ยังไม่ถูกแสงแรกของเช้านี้ทำลายไป ความสลัวที่เกิดจากเงาของเปลือกตาที่ยังไม่สามารถเก็บขึ้นไปได้ทั้งหมด จำเป็นต้องใช้มือคลำเพื่อตามหาวัตถุสี่เหลี่ยมชิ้นหนึ่งความมืดยังอยู่ แสงจากไฟฟ้าใดๆ ล้วนแต่เป็นสิ่งน่ารังเกียจในยามนี้ไม่ยากที่จะหาเจอ … More

จดหมายจากลูกชาย

ด้วยเหตุจากการพาลูกชายเข้าไปเรียนหลักสูตรในจุฬาฯ มาระยะหนึ่งจึงมีเหตุให้ต้องมีการติดต่อสื่อกับทางหลักสูตร/ภาควิชาของคณะฯ แรกๆ พ่อก็สวม Avatar ลูกชายพูดคุยติดต่อการทางหลักสูตรพอมาถึงจุดหนี่ง พ่อก็ให้ลูกชายติดต่อกับเจ้าหน้าที่เองโดยตรง (กึ่งบังคับลูกด้วยสถานการณ์) ในการขึ้นคอร์สใหม่พ่อดันไปสมัครให้ผิดคอร์สตั้งแต่ตอนแรก ลูกชายเลยต้องโทรไปเคลียร์กับทางหลักสูตรเองสุดท้ายก็สามารถจัดการได้เรียบร้อยพ่อเลยปิดท้ายด้วยการให้ลูกชายเขียน Reply eMail ไปบอกอาจารย์ผู้สอนด้วย Background ของเรื่องเป็นไปตามที่เล่าeMail ที่พี่ปัณณ์เขียนไปตอบอาจารย์คือที่มาของบันทึกนี้พ่อไม่ตรวจทาน eMail แต่ให้พี่ปัณณ์เขียนและส่งไปเอง จริงๆ แล้ว … More

ตุ๊กตาหมีในเช้าวันอังคาร

เช้ามืดวันอังคาร พ่อลูกกำลังเตรียมตัวออกจากบ้าน ไปส่งที่โรงเรียน ปริณเดินไปหยิบตุ๊กตาสองตัวก่อนจะเดินไปขึ้นรถพ่อหันไปเห็น ปริณเห็นพ่อหันไปเห็นพ่อกำลังจะถาม ปริณบอกก่อนที่พ่อจะทันได้ถาม “ครูให้เอาตุ๊กตาไปบริจาค หนูเอาสองตัวนี้ไปบริจาค” ตุ๊กตาหมี หนึ่งในสองตัวที่ปริณเลือกหยิบมา พ่อจำได้ว่า เป็นตัวที่ได้มาตั้งแต่ตอนที่พ่อกับแม่ยังเป็นแฟนกันตุ๊กตาหมีตัวนั้น มันนอนนิ่งอยู่ในคลังตุ๊กตามาพักใหญ่ ด้วยความที่เราได้ใช้เวลาของครอบครัวเราไปกับเรื่องอื่นๆ มากมาย ถึงแม้ เราไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันมากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่สิ่งของในสถานการณ์ชีวิตย่อมมีความทรงจำเป็นของมันเองอย่างน้อย ความคิดที่ปรากฏตัวขึ้นในสมองกับความรู้สึกที่ปรากฏตัวขึ้นในหัวใจ กำลังจะทักท้วงอะไรบางอย่างออกมาเป็นถ้อยคำจากปากของพ่อ … More

บันทึก ณ โรงเรียนมัธยม

นั่งกินข้าวเที่ยงในโรงอาหารโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง บนถนนสุขุมวิทในฐานะที่โรงเรียนเป็นสนามสอบที่อยู่ระหว่างโรงเรียนเราทั้งสองคนในวันสอบวันนี้ จึงมีทั้งรุ่นลูกโรงเรียนของเธอกับรุ่นลูกโรงเรียนของเรามาสอบ พบเห็นได้ทั่วไปในพื้นที่ของโรงเรียน พลันมีภาพในอดีตขึ้นมาในความทรงจำ ป่าวหรอก… เราไม่เคยไปเดทกันในชุดนักเรียนแต่เราเหมือนจะเคยแต่งชุดนักเรียนต่างโรงเรียนไปด้วยกัน ที่ใดที่หนึ่งอาจจะเป็น… ศาลาพระเกี้ยว? ท่ามกลางนักเรียนจำนวนมากจากหลากหลายโรงเรียน ใส่ชุดนักเรียนหลายแบบ บ้างสาธิต บ้างเตรียมฯ บ้างนานาชาติมีเด็กมัธยมสองโรงเรียนเดินอยู่ด้วยกันกระโปรงยาวสีกรมฯ กับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน เวลาล่วงเลยมานานแล้วบรรยากาศคล้ายเดิม สถานที่อาจเปลี่ยนไปเราไม่ได้มากับเธอ…เรามากับลูกชายคนโตในขณะที่เธอ…อยู่ดูแลลูกอีกสองคนอยู่ที่บ้าน อยากบันทึกไว้ว่า…สามตัวนี้วุ่นวายชิบเป๋ง!!!

คิดได้ระหว่างอยู่ห่างจากบ้าน

เก้านาฬิกาสิบนาทีนั่งอ้อยอิ่งผึ่งลมเย็น ดูคนเดินไปเดินมาอยู่หน้าร้านนักท่องเที่ยวทยอยกันออกตัว จากริมแม่น้ำโขงเพื่อเดินทางกลับวันนี้น่าจะเป็นวันหยุดวันสุดท้ายของหลายๆ คนหากต้องการเดินทางกลับให้ถึงเมืองหลวงในวันนี้ ก็ได้เวลาต้องออกเดินทางแล้ว ออกจะสายไปสักหน่อยด้วยซ้ำแต่ เรากับตัววุ่นวายก็ยังคงนั่งเล่นตากอากาศกันต่อไปยังมีเวลายิ่งออกเดินทางมากเข้า ก็ยิ่งใส่ ‘เว้นวรรค’ ไว้ในทุกๆ ช่วงเวลาในแต่ละที่เดี๋ยวแดดเที่ยงคงมาผลักเราให้ออกเดินทางเองกลิ่นชาฝรั่ง ดูไม่ค่อยเข้ากับพื้นที่ริมโขงสักเท่าไหร่แต่กลิ่นหอมของมันกับตัววุ่นวายที่ยอมสงบศึกกับพ่อชั่วคราวยอมนั่งอยู่ข้างๆ ทำให้พอที่จะเกิดห้วงการคิดทบทวนถึงเรื่องบางอย่าง เรื่องที่ยังค้างคิดไม่ตกอยู่ตั้งแต่เมื่อวันก่อน…พลันมีเสียงจักรยาน พร้อมเสียงพูดคุย พลัดหลงเข้ามาในจังหวะหายใจนั้น เคล้าไปกับกลิ่นชาฝรั่งความประดักประเดิดของสถานที่ท่องเที่ยวกับพื้นที่ชายแดนไทยลาว ทำให้เราเพลินไปกับความคิดได้เหมือนกันไอร้อนของแดดเริ่มสัมผัสถูกผิวกายแล้วเสียงรถเครื่องเริ่มถี่ขึ้น ขัดจังหวะการหายใจผู้คนสะพายกระเป๋าเป้ขวักไขว่ขึ้นทุกที พร้อมกับค่อยๆ … More