Tag Archives: การเดินทาง

กุ๊กกิ๊ก ณ เมลเบิร์น

หนังสือออกมาเป็น series เลย หนังสือสีสวย จากสำนักพิมพ์ยาหยี
เราเลือกไปเมลเบิร์น

#Melbourne เป็นเมืองสวยที่น่าสนใจ
เราขอติดตามแม่ตุ๊กตา-พ่อบอย-ชื่นใจ ไปด้วย
หนังสืออ่านสนุก รูปสวยมาก (ชอบมุมกล้องมาก)
แม่ตุ๊กตาค่อยๆ พาเราไปชมสถานที่ต่างๆ พร้อมๆ กับการท่องโลกกว้างของชื่นใจ

การเดินทางฉบับกุ๊กกิ๊กของครอบครัวนี้ น่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับครอบครัวอีกหลายๆ ครอบครัว
แม้ว่าครอบครัวเราจะเริ่มออกเดินทางมาหลายปีแล้ว แต่เมื่อครั้นเราได้มีโอกาสได้มาพบการเดินทางฉบับกุ๊กกิ๊กของครอบครัวแม่ตุ๊กตา ก็เป็นส่วนหนึ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้เราพาครอบครัวเราออกเดินทางข้ามประเทศไปลาวและออกไปเวียดนามเมื่อสองปีก่อน
เราเชื่อว่าหลายๆ ครอบครัวน่าจะได้แรงบันดาลใจจากการติดตามการเดินทางของครอบครัวของแม่ตุ๊กตานี้ไปด้วย

การเล่าเรื่องของแม่ตุ๊กตา น่ารัก เป็นกันเอง หยิบนู้นนิด เล่านี้หน่อย สนุกจัง
การเล่าแบบนี้ดูลงตัวดี ไม่พยายามยัดเยียดข้อมูลเพื่อแนะนำจนล้ำความอบอุ่นของครอบครัว
ตัวหนังสือจึงอบอุ่น ละไม ไม่กระด้าง
ที่ต้องชมเลยคือรูปถ่ายประกอบ เด็กน้อยน่ารักมากครับ

บอกยากนะว่าการเดินทางที่ดีคืออะไร
แต่ก็ไม่ใช่ประเด็นหลักกระมัง ไม่ควรไปพะวงกับมันมาก
ไปกับมัน อยู่กับมัน ซึมซับมัน เรียนรู้มัน และเติบโตไประหว่างการเดินทาง

การเดินทางจะแอบกระซิบบอกกับเด็กๆ ว่า “สนามเด็กเล่นหน่ะไม่ได้มีแค่ในโรงเรียนหรือในห้างสรรพสินค้าหรอกนะ มองรอบๆ สิเธอ มาวิ่งเล่นกับฉันกัน”
การเดินทางเป็นทั้งเพื่อนและเป็นทั้งครู ให้เด็กๆ

เมื่อมีเด็กเล็ก เราอาจเลือกเดินทางฉบับกุ๊กกิ๊กแฟมิลี่ “เราจะต้องไปในสถานที่ที่เราชอบ เรารักเราหลงใหล ให้ลูกไปซึมซับปรับตัวกับตรงนั้นเอา วิ่งเล่นได้ก็วิ่งเลยจ้า ซนได้ก็เอาเลยเชิญซนค่ะ”
เด็กๆ มีพลังงานมหัศจรรย์ให้ผู้ใหญ่ได้เรียนรู้เสมอ และเด็กๆ ก็มีความสามารถในการปรับตัวที่ผู้ใหญ่อย่างเราคาดไม่ถึงอีกด้วย ซึ่งเหล่านี้เราก็ได้เรียนรู้ระหว่างการเดินทางนั่นแหละ
ครอบครัวเราเติบโตไปพร้อมกัน พ่อแม่ลูก ระหว่างการเดินทาง

#Guggig_Family_Guide #Melbourne #ตุ๊กตา_พนิดา

Advertisements

สงกรานต์ทริป 2018

ชะอำ-ขุมพร-ระนอง-พังงา-ภูเก็ต-กระบี่-สุราษฎร์-ประจวบ-หัวหิน 10วัน 8จังหวัด 


   

ที่เอ็นจอยสุดการเอ็กซ์พลอรายละเอียดรอบๆ เกาะภูเก็ต 

 

เลี้ยงลูกว่าเหนื่อยแล้ว พาเด็กสามคนพร้อมขนบ้านออกเดินทางยิ่งกว่าเหนื่อย 

สองเด็กเริ่มโต หนึ่งเด็กทารก 

เคยเลี้ยงแล้วสองคน ใช่ว่าอีกคนจะสบาย แค่เป็นงานมากขึ้น

ผลจากการเดินทางคือ ติดมือมากขึ้นจร้าาา แย่แล้ววว 

พ่อแม่ผลัดเวรกันทั้งวันทั้งคืน 

เทคนิคเอาตัวรอดคือ ทริปนี้ใส่ space ลงไปในระหว่างวันให้มากไว้หน่อย และงดเข้าป่า ก็สามารถ complete ที่ตั้งใจไว้ได้ ที่เหลือคือแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปเป็นเรื่องๆ 

 

#จนกว่าจะพบกันใหม่ 

หนึ่งสัปดาห์ ในสามสิบนาที

กับการที่มีเรื่องมึนๆ มามึนเมาสัมปชัญญะ และภาวะปลดปลงกับความเป็นมนุษย์ กัดกินความอยากลงมือเขียนกับการลงมืออ่านอยู่มาก

ฟื้นฟูสภาพด้วยเล่มเล็กๆ ง่ายๆ เล่มหนึ่ง เสพจบได้ในเวลาไม่เกินสามสิบนาที
บางคนอ่านแล้วอาจจะบอกว่าไม่มีอะไรเลย
แต่เราเห็นต่างกับสามสิบนาทีนี้

มันพิเศษมาก ที่มีอะไรในความไม่มีอะไร

เนื่องจากเป็นคนอ่านหนังสือโดยเอาอารมณ์จากการอ่านเป็นที่ตั้งก่อน แล้วจับปฏิสัมพันธ์ของอารมณ์ระหว่างบรรทัดกับการปรากฏตัวของตัวหนังสือในแต่ละประโยค

หนังสือนี้อ่านแล้วให้อารมณ์บางอย่างที่พิเศษ
บางที หนังสือก็ไม่ต้องหนา เล่มไม่ต้องใหญ่ ตัวหนังสือไม่ต่องเยอะ แต่อารมณ์ดี

จะเคยหรือไม่เคยไป #Melbourne ก็ดี อยากไปหรือไม่อยากไปก็ดี
ถ้านี้เป็น Pocket Guide Book แนะนำที่แวะใน #Melbourne
หนึ่งสัปดาห์ในหนังสือเล่มนี้ บางทีอาจเปลี่ยนอารมณ์และความคิดบางอย่างของเราได้ เป็นหนึ่งสัปดาห์ที่พิเศษ
บันทึกสั้นๆ ง่ายๆ รูปสวย ให้ความหมายอะไรบางอย่าง
เราชอบรูปถ่ายในหนังสือนี้จริงๆ

หนึ่งสัปดาห์กับเมืองแห่ง Street Art, Gallery, รถไฟ, ร้านกาแฟ, และร้านหนังสือ (แว่บนึกถึงเชียงใหม่) เป็นสัปดาห์ที่ล้ำค่า

#One_Week_in_Melbourne

ดีใจที่ที่ได้ให้เล่าให้ฟัง

ชอบเที่ยว ก็ชอบหนังสือที่อ่านแล้วเหมือนได้ไปเที่ยวด้วย
หนังสือที่เล่าเรื่องประสบการณ์การอยู่และการเดินทางในที่ต่างๆ หรือในต่างประเทศ ปัจจุบันก็มีออกมาเยอะ
27072606_10213322890980927_545947782825053570_n
จุดตัดสินความชอบมักอยู่ที่ เราชอบการเล่าเรื่องของหนังสือหรือเปล่า
หรือ เราชอบนั่งฟังคนเขียนหนังสือเล่มนั้น นั่งลงเล่าเรื่องให้เราฟังมั้ย 
ถ้าชอบ แล้วถามว่าชอบเพราะอะไร คงต้องนึกหาวิธีบอก หนึ่งในเหตุผลนั้นน่าจะเป็นความสนุกในการติดตามการเล่าเรื่องประสบการณ์ของคนเขียน

เราชอบการเล่าเรื่องของ #ต้องตา หญิงสาวชื่อไพเราะ เดินทางไปใช้ชีวิตและเรียนหนังสือในประเทศอังกฤษ ที่ไม่ใช่ลอนดอน การเล่าเรื่องของเธอมีเสน่ห์
จริงอยู่ด้วยความน่าสนใจของเมือง Brighton ประเทศอังกฤษ เมืองที่มีชายทะเล สวยงามจะมีอยู่เป็นทุน แต่การเดินทางไปกับหญิงสาวชื่อต้องตานั้น ทำให้มันกลายเป็นเรื่องพิเศษ

ความเป็นธรรมชาติในการเล่าเรื่อง อารมณ์ขัน อารมณ์สนุก น่ารักๆ และความอ่อนไหวต่ออารมณ์ ทำให้หนังสือนี้พิเศษ เป็นหนังสือที่อ่านแล้วมีความสุข
ต้องตา ค่อยๆ พาเราทำความรู้จักผู้คนจากหลายชาติ ต่างภาษา ที่เธอพบเจอที่นั้น ด้วยการเล่าแบบเป็นกันเอง เสมือนว่าเราอยู่ตรงนั้นกับเธอด้วย และเรายัง สัมผัสถึงความคิดถึงของเธอได้ ความคิดถึงที่เธอมีต่อผู้คนเหล่านั้น
การเล่าเรื่องของเธอมีพลังงาน

เช่นนี้เอง
คงมีอะไรพิเศษบางอย่างข้างบน ชักนำพาผู้คน ชักนำพาเรามาพบเจอ เราต่างผ่านเข้ามาในชีวิตของกันและกัน ณ เวลานั้น ณ พื้นที่แห่งนั้น ในเวลาของมัน ไม่เร็วกว่านั้น และไม่ช้ากว่านั้น ล้วนแล้วแต่มีเวลาของกันและกัน บ้างร่วมสุข บ้างร่วมทุกข์ บ้างเข้าเพื่อให้เราได้เข้าใจ บ้างเข้ามาเพื่อจากไป และบ้างเข้ามาเพื่อให้เราคิดถึงยามถึงเวลาที่เราต้องจากกัน
ชีวิต ทั้งเป็นการพบเจอและทั้งเป็นการพลัดพราก เป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน
การพบเจอทำให้ความเหงาของมนุษย์นั้นมีความหมาย
ทำให้ความคิดถึงนั้นมีคุณค่า

จะเรื่องเล่า เรื่องบันทึก ก็ทำให้เราคิดถึงเรื่องราวเมื่อครั้นวันก่อน เรื่องเล่ายิ่งมีพลัง ความรู้สึกยิ่งพลุ่งพล่าน
บางเรื่องที่ลืมไปแล้ว บางเรื่องที่ไม่เคยลืม ทั้งหมดให้เวลาเราได้ทบทวนถึงมันอีกครั้ง
และเรามักได้พบแสงสว่างบางอย่าง จากการทบทวนเรื่องข้างใน

เผลอปล่อยใจไปกับตัวอักษรในหนังสือ พาเราล่องลอยไปกับเรื่องของเธอก่อน จากนั้นก็พาเราไปยังเรื่องอดีตของเรา ละเมียดไปกับการอ่านสักพักใหญ่ ปล่อยใจไปกับมัน จากนั้น ปล่อยให้สติได้ทำหน้าที่
สติจะเตือนเราว่า วันนี้เองก็ดี ในที่สุดแล้ว มันจะกลายเป็นอดีตของวันพรุ่งนี้ เช่นกัน
คนที่เราพบเจอกันในวันนี้ จะกลายเป็นคนที่จากไปในวันพรุ่งนี้ พรุ่งๆ นี้ เช่นกัน
หรือก็อาจเป็นเราเองที่ต้องจากไป
แล้วเราจะนึกขึ้นได้ว่า เราควรจะอยู่กับวันนี้อย่างไร เพราะอดีตที่ผ่านมาบอกกับเราไว้แล้ว

ขอบคุณ การเล่าเรื่องแบบเป็นกันเองน่ารักๆ ของต้องตา เราจะตามอ่านงานเขียนของเธออีก เราชอบการเล่าเรื่องของเธอ ขอให้มันได้เป็นพลังงานบางอย่างส่งต่อให้กับคนที่ได้อ่านหนังสือของเธอต่อไป

#nice_to_meet_me #ต้องตา_จิตดี

 

แด่ผู้คนที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิต

deartiktok “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”  

เราว่าประโยคนี้เหมาะกับการนำมาเริ่มต้นบันทึกการอ่านหนังสือเล่มนี้ที่สุด 

#ซากุระซาโยนาระ #sakurasayonara 

เริ่มต้นคงต้องเล่าก่อนว่า นี่เป็นหนังสือที่คุณติ๊กต๊อกผู้เขียน เขียนเองจัดพิมพ์เองด้วยทุนตัวเอง ไม่ได้อาศัยสังกัดใดๆ และเริ่มหาทางจัดจำหน่ายเองโดยสั่งซื้อกับเธอโดยตรง หรือวางขายตามร้านขายหนังสืออิสระ 

นับถือการตัดสินใจลงมือทำของคุณติ๊กต๊อก 

 

หนังสืออินดี้เล่มนี้ นัยว่าไม่สามารถจำกัดความได้เป๊ะๆ ว่าอยู่หมวดไหน นำเที่ยว? การเดินทาง? บันทึก? ความรัก? 

จริงๆ การจัดหมวดหมู่หนังสือ เราก็ว่าดูใจแคบไปบ้าง จะเป็นไรหากจะบอกว่าเราไม่สามารถจัดหมวดหมู่ให้กับหนังสือบางเล่มได้ เช่นเล่มนี้ 

อ่านแล้ว มันนวลๆ กลมกล่อม พอดีๆ ไม่เหมาะจะทิ้งตัวเข้าสู่หมวดหมู่ใดเฉพาะเจาะจง 

 

เรื่องเขียนนี้ดีงาม มีจังหวะการเซย์ “ซาโยนาระ” กับ “ซากุระ” ในแบบของตัวเอง ไม่เร่งเร้า ไม่บีบคั้นอารมณ์ แต่สบายๆ ตรงไปตรงมา สัมผัสกับความรู้สึกและหัวใจของคนอ่านได้ตรงๆ 

เธอพาเราเดินทางไปกับความทรงจำของเธอ ในช่วงเวลาที่อยู่ที่ญี่ปุ่น 

ทั้งยังเลือกใช้คำในการสื่อสารได้ดี แสดงออกถึงความซื่อตรงกับความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง มันสวยงาม 

เห็นด้วยว่า บางทีงานเขียนก็เปิดเผยตัวตนของนักเขียนได้ดีการการพบปะคุยกัน อ่านจบรู้สึกเหมือนกับว่ารู้จักคุณติ๊กต๊อก ทั้งที่ไม่เคยพบหน้ากันจริง 

 

บางเวลาที่เราก็ไม่ได้กะเกณฑ์อะไร บางสิ่งเกิดขึ้น ดังที่หนังสือตั้งข้อสังเกตว่า #ทุกอย่างล้วนมีช่วงเวลาที่เหมาะสมของมัน มันเกิดขึ้นเมื่อถึงเวลา 

ดังเช่น เมื่อพอถึงเวลา เราก็พบหนังสือนี้ ดังเช่น การพบกันของผู้คน เมื่อถึงเวลาของมัน ก็มีอะไรบางอย่างนำพาให้มาเจอกัน สำหรับคนหนึ่งอาจเป็นการเริ่มต้น ในขณะที่เป็นจุดสิ้นสุดสำหรับอีกคน พบกันและอาจใช้เวลาร่วมกันบ้าง แม้ในที่สุดต่างคนต่างต้องไปตามทาง หวังเพียงช่วงเวลาที่ได้มาพบเจอกันเป็นช่วงเวลาที่ดี ความทรงจำดีๆ 

ชอบประโยค “ไม่สัญญาว่าจะกลับมาแต่สัญญาว่าจะจดจำ” 

การจากลาไม่เคยเป็นเรื่องง่าย เราทำได้คือการจดจำ แม้ว่าที่สุดแล้วความทรงจำนั้นก็จะบิดเบี้ยวไป  

 

แด่ผู้คนที่ได้ผ่านเข้ามา… 

ความทรงจำกับร่องรอยที่ผู้คนเหล่านั้นทิ้งไว้ในชีวิตเรา 

หากเราเติบโตขึ้นระหว่างการเดินทาง เราก็เติบโตขึ้นจากการพบเจอผู้คนด้วย เราได้เรียนรู้ เขาได้เรียนรู้ 

แล้วติ๊กต๊อกก็เล่าให้ฟังว่า เรา/เขา ไม่ได้เป๋นคนเดียวกับเมื่อปี พ.ศ./ค.ศ. นั้นอีกแล้ว เราและเขาต่างเปลี่ยนแปลงไป 

บ้างคุ้นเคยสนิทมากขึ้น บางกลายเป็นแปลกหน้าต่อกัน 

นี่แม้เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ แต่เราอินกับการเล่าในหนังสือ อาจเป็นเพราะภาษาของเธอ 

แม้ในวันหนึ่งเราจะอยู่ตามลำพัง เราจะผ่านวันที่ไม่มีแสงแดด ว้นเวลาที่ไม่น่ารักใส่เรา ในวันที่เราไม่ชอบการเดินทางคนเดียว อย่างน้อยยังมีความทรงจำดีๆ เป็นเพื่อน และที่สำคัญความบอบบางอันนั้นก็ไม่คงทน 

 

มุมหนึ่งในหนังสือมีเรื่องราวความรัก อ่านครั้งหนึ่งดูเธอไม่มั่นใจ อ่านอีกครั้งหนึ่งคล้ายเธอมั่นใจแต่เธอเข้ารหัสมันไว้ “ฉันไม่รู้จัก ฉันจึงไม่ตกหลุมรัก” 

ที่เราประทับใจคือ การใช้เหตุผลเพื่อตอบคำถามเรื่องความรัก 

เหตุผลกับความรัก อาจดูผิดฝาผิดตัว แต่มันดีตรงที่เป็นความพยายามใช้เหตุผลกับเรื่องความรัก 

ระหว่างบรรทัดจึงมีรอยต่อของการมาพบกันของความรักกับเหตุผล 

แม้ในที่สุด คำตอบของการใช้เหตุผลจะไม่ใช่ความรัก แต่ “เราควรได้เจอกันอีก ที่ไหนสักแห่งหนึ่งในโลกใบนี้” 

 

ยินดีที่ได้รู้จักครับ 

ออกไปข้างนอกกัน

“ออกไปเรียนข้างนอกกัน” 

ถ้าครูบอกกับเด็กนักเรียนแบบนี้ วันนั้นคงเป็นวันที่พิเศษวันหนึ่งคงเด็ก โดยเฉพาะในความทรงจำของเด็ก  

เช่นนั้น สิ่งที่เด็กคนหนี่งได้เรียนรู้ข้างนอก ในวันนั้นคงจะกลายเป็นประสบการณ์พิเศษหนึ่ง แม้ว่าการเรียนในวันนั้นอาจไม่ได้เป็นการเรียนเนื้อหาในหนังสือเรียนสักเท่าใด 

สำหรับครอบครัวที่มีหนอนหนังสือยั้วเยี้ยเต็มบ้าน การออกไปนอกบ้านก็เป็นการปรับสมดุลการใช้ชีวิตที่ดี 

 

แม่สองคู่ ลูกสาวสองคู่ จับมือกันออกหาประสบการณ์ด้วยสองมือของตัวเองในพื้นที่ชนบทอังกฤษ กลายเป็นหนังสือที่มีส่วนผสมของ บันทึก – แนะนำสถานที่ท่องเที่ยว – วิธีทำงานคราฟต์ทำมือ – งานเกษตร – ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น (อังกฤษ) ประกอบกับวิวทิวทัศน์ที่สวยมากของชนบทอังกฤษ ไล่มาถึงตัวเมืองลอนดอน หนังสือนี้จึงพิเศษมาก #England_here_we_grow 

 

ด้วยสองมือที่ปลูกต้นไม้ เก็บผลไม้ เก็บดอกไม้ ย้อมสีผ้า เลี้ยงผึ้ง เก็บน้ำผึ้ง ทำแยม นวดแป้ง ทำขนมปัง ถักผ้า ฯลฯ มันเชื่อมโยงความอบอุ่นจากธรรมชาติมาถึงหัวใจของเด็ก และที่สำคัญคือ ไม่ถูกขังอยู่แค่ในห้องเรียนสี่เหลี่ยม 

 

เป็นหนังสือที่ให้แรงบันดาลใจที่สวยงาม ไม่ว่าจะสำหรับพ่อแม่ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจในการเลี้ยงลูกนอกตำรา 

สำหรับเด็กๆ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจในการออกหาความรู้และประสบการณ์นอกห้องเรียน 

หรือ สำหรับลูกจ้างกินเงินเดือน เพื่อออกติดตามการเดินทางนี้มองหาความฝันของตัวเองบ้าง และเพื่อเป็นแรงบันดาลใจว่าชีวิตการทำงานไม่ได้มีแต่อยู่ในออฟฟิศ 

คนอ่าน จะได้ออกไปมองโลกชนบทในอีกข้างหนึ่งของโลกใบนี้ พร้อมๆ ไปกับการเรียนนอกบ้านของพวกเขา 

 

การเล่าเรื่องของคุณแม่ ให้ความรู้สึกเป็นกันเองและสบายๆ เหมือนนั่งฟังเพื่อนสนิทเล่าให้ฟัง ประกอบกับรูปที่สวยงามตลอดเล่ม ทั้งรูปถ่ายและรูปวาดของเด็กๆ บางตอนในเล่มจึงกลายเป็นสารบันดาลใจ ฉีดเข้าไปในกระแสเลือด พาเอาจังหวะหัวใจเต้นถี่ขึ้น 

ไม่เหนื่อยนะ แต่…พลุ่งพล่าน! 

แม้ว่ากลายเขียนบอกเล่าในแบบนี้ อาจขาดความหนักแน่นของสาระขั้นตอนการลงมือ หรืออาจเบาๆ ลอยๆ ไปบ้าง แต่เราว่า ผู้เขียนก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะให้หนังสือเล่มนี้เป็น Recipe การทำอาหารหรือการทำเกษตรโดยตรง 

เราเลือกจะเสพความดีงามทางด้านสารกระตุ้นความอิสระทางความคิดจากหนังสือ อย่างมีความสุข 

สิ่งที่ #เรียนนอกบ้าน ครั้งนี้มอบให้เรา จึงพิเศษ 

 

ออกไปข้างนอกด้วยกันมั้ยครับ?

พร่ำเพ้อพักรัก

พร่ำเพ้อ… ทั้งการเดินทาง ทั้งผู้เดินทาง 

ทั้งบันทึก ทั้งสำนวน ช่างพร่ำเพ้อ
แต่ เป็นพร่ำเพ้อที่สวยงาม

การเขียนมีอยู่หลายวิธี งานเขียนมีอยู่หลายแบบแต่งานเขียนบันทึกความพร่ำเพ้อสวยๆ ไม่ใคร่พบได้บ่อยหรือไม่เคยเจอ 

การได้สัมผัสความสวยงามของความพร่ำเพ้อแบบนี้จึงพิเศษ

ทั้งหมดอาจเริ่มต้นจากการกลับไปฟังบรรยายเรื่องประวัติศาสตร์อยุธยา ตอนอวสานอยุธยาและตอนศึกอะแซหวุ่นกี้ ซึ่งเป็นช่วงต้นของราชวงศ์อลองพญาของพม่า ราชวงศ์สุดท้ายของพม่า
ทำให้เรากลับมาสนใจพม่าอีกครั้ง

#รตี_ช่วงแก้ว ผู้หญิงตัวคนเดียว ออกเดินทางใน #พม่า โดยลำพัง หลังผ่านมรสุมชีวิต เธอจึงตัดสินใจลาออกจากงานและออกเดินทางไปในที่ชีวิตไม่คุ้นเคย เพื่อค้นหา หรืออาจเพื่อเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเธอ
ย่างกุ้ง-พุกาม-กะลอว์-มัณฑะเลย์-พินอูลวิน
เมืองที่เราเคยได้ยินและไม่เคยชื่อมาก่อน
ผู้หญิงตัวคนเดียวเดินทางด้วยรถขนส่งสาธารณะร่วมกับทางกับคนพม่าและอาจมีนักเดินทางชาติอื่นอยู่บ้าง นับเป็นการเดินทางที่เข้มข้นพอดู
เธอพบอะไรในการเดินทางของเธอคือเรื่องหนึ่ง แต่อีกเรื่องหนึ่งเธอบันทึกความพร้ำเพ้อตลอดการเดินทางด้วยภาษาที่สวยงาม

ระหว่างทาง เธอเผชิญหน้ากับความเหงา เผชิญหน้ากับความเศร้า เผชิญหน้ากับความกลัว…
ใครบ้างไม่เคยเผชิญ
“…เรานอนคนเดียวใช้ชีวิตคนเดียวได้เพราะความเคยชินไม่ใช่เพราะเข้มแข็ง”
แต่ก็ด้วยความเคยชินที่ก่อตัวขึ้นมาได้นั้น เราจึงเข้มแข็งขึ้น

เรายังพบความสวยงามของพม่า ผ่านบันทึกของเธอด้วย
เมืองที่เหมือนถูกหยุดเวลาไว้ ท่ามกลางความแตกต่างที่อิทธิพลท่ผลัดกันเข้ามาปกครอง

สิ่งที่เธอพบ เมื่ออยู่เบื้องหน้าเจดีย์ชเวดากองนั้น แม้ไม่กล้าบอกเล่าว่าคือความจริงที่สุด
แต่อย่างน้อย ก็ทำให้ความสงบบางส่วนในตัวคนอ่านเริ่มทำงานเช่นกัน

ความพร่ำเพ้อที่สวยงาม เมืองที่สวยงาม
#พม่าพักรัก