Tag Archives: ญี่ปุ่น

ความทรงจำ ของการมีเวลาร่วมกัน

ความสุข กับ ความรัก มีจุดร่วมกันตรงที่ ความทรงจำ

 หรือที่ถูกคือ… การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

 

การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

บางครั้ง อยู่ด้วยกัน 

บางครั้ง อาจห่างกัน 

บางครั้ง ยิ้มหรือหัวเราะพร้อมกัน 

บางครั้ง ผิดใจกัน 

บางครั้ง ร่วมทางกัน 

บางครั้ง สวนทางกัน 

กระทั่ง บางครั้ง จากกันในที่สุด 

 

เราอาจมีวันพรุ่งนี้ เป็นวันเดียวกัน 

หรือเราอาจเพียงแค่ เคยมีวันเมื่อวาน หรือเมื่อวันก่อน เป็นวันเดียวกัน 

วันเดียวกันวันนั้น คือวันสำคัญ 

 

ใช่ความสำเร็จในชีวิตใดๆ ที่ยิ่งใหญ่ 

ใช่ชัยชนะที่ไขว่คว้ามาได้ ที่ยิ่งใหญ่ 

แท้จริงแล้วเพียงแค่วันธรรมดา… 

 

วันธรรมดา อาจเพียงแค่หนึ่งวัน 

อาจเป็นในวันเมื่อวาน 

อาจเป็นวันพรุ่งนี้

หรืออาจจะเป็น วันนี้ 

วันที่… เราใช้จ่ายเวลาร่วมกัน 

ดูเรียบง่ายที่สุด แต่ก็อาจซับซ้อนซึ่งที่สุด ในตัวมัน 

เป็นเพราะ… ด้วยการมีเวลาร่วมกัน นั่นจึงมีความทรงจำ! 
เป็นความมหัศจรรย์ 

ท่ามกลางจำนวนนับไม่ถ้วนของผู้คนบนโลกใบนี้ 

ท่ามกลางสถานที่เกือบจะอนันต์ที่เรารับรู้ว่ามีอยู่ 

ท่ามกลางเวลาที่เดินไปโดยอ้างอิงจากการเคลื่อนที่ของดวงดาวในจักรวาล 

ท่ามกลางความชัดเจนหรือพร่ามัว อันประกอบจากแสงและเงามากมาย 

… เรามาเจอกัน … เรามีความทรงจำ … ในเวลาที่ต่างมีอยู่จำกัด 
ทั้งหมดนี้จึงได้เตือนเราอย่างหนักแน่นว่า ไม่ว่าวันเวลาไหนที่เป็นของเรา หรือเคยเป็นของเรา วันเวลาเหล่านั้นจะเป็นความทรงจำ 

เป็นความรัก หรือ เป็นความสุข ในที่สุด 

จงได้ใช้ชีวิตในวันนั้นๆ วันที่เรามีร่วมกัน 

 

เราไม่ได้แค่สวนกัน แต่เรามีวันเวลาร่วมกัน เรามีความทรงจำร่วมกัน 

ความทรงจำนั้น เชื่อมโยงเราด้วยกันไว้ 

 

 

 

หนังสวยมาก โรแมนติกมาก จังหวะพอดีมาก นางเอกสวยมาก และกระตุ้นการทำงานของต่อมน้ำตามาก 

แต่ก็น้ำตานี่แหละ ที่เป็นสัญญาณบ่งบอกความเป็นมนุษย์ของหัวใจที่เต้นอยู่ 

 

อ่านหนังสือแล้วมีความสุข 

ได้มาดูหนังอีก ก็มีความสุข 

เพราะความสุขก็คือความทรงจำแบบหนึ่ง 

 

#พรุ่งนี้ผมจะเดตกับเธอคนเมื่อวาน 

Advertisements

คนสิ้นสูญ

1. ความเป็นคนคืออะไร 

2. ถ้ามีคนมาบอกเราว่าเขาสูญสิ้นความเป็นคน… คือเขาเป็นอย่างไร และเขากำลังจะบอกอะไรเรา 

3. นักเขียนที่พยายามฆ่าตัวตัวตายมาแล้วหลายครั้ง (แต่ไม่สำเร็จ) ก่อนการฆ่าตัวตายครั้งสุด (ซึ่งเขาทำสำเร็จ) เขาเขียนปลดปล่อยสารอะไรบางอย่างทิ้งไว้ เราจะเจอสารอะไรในงานเขียนนั้น 

เราจะพบคำตอบอะไรบางอย่าง สามเรื่องนี้ จากการอ่านหนังสือเล่มนี้ 

ไม่อาจหาญบอกว่า คำตอบนี้ถูกหรือผิด 

ไม่ผยองว่า นี้คือสาระบางอย่างในการใช้ชีวิต 

แน่นอนว่าหนังสือนี้อาจจะไม่ได้เหมาะกับคนหลายๆ คน 

หากแต่ งานเขียนอัปมงคลชิ้นนี้ อาจทิ้งมงคลบางอย่างไว้ในจิตสำนึกของคนอ่านได้ 

แม้ว่า มิอาจเอาชนะต่อแรงกดดันทั้งหลาย แต่นี้คือหลักฐานแห่งความพยายามขบถต่อสังคม ขบถต่อสภาพการดำรงชีวิตที่เป็นไปในยุคสมัย  ทิ้งเป็นร่องรอยที่จับใจอยู่ในโลกวรรณกรรม 

ระหว่างอ่าน คล้ายเราดำดิ่งสู่ความอัปลักษณ์ของมนุษย์ ถึงกับหดหู่ไป แต่ก็กลับกลาย ดื่มด่ำไปกับรสภาษาของวรรณกรรมด้วย  

หากมิใช่อัจฉริยะในศิลปะการเขียน ไยสามารถรังสรรค์ผลงานได้เยี่ยงนี้ 

อีกทั้งมิอาจไม่ยกย่องความดีงามของการแปลจากภาษาต้นฉบับมาเป็นภาษาไทย 

นี่คือวรรณกรรมดีงามที่แสนหดหู่ 

เพียงการเขียนพรรณนาภาพถ่ายสามใบในบทนำ  ก็ช่างเป็นตัวอย่างที่งดงามของการใช้ภาษาในงานเขียน 

แต่นั่นแหละ ที่สุดคือแก่นสารของเรื่อง ที่ส่งผ่านความมืดมาถึงคนอ่านต่างหาก 

หากต้องการดำรงความเป็นคน ที่แท้แล้วอย่างไร? 

ฤา คนเป็นสิ่งมีชีวิตควรแก่การไว้ใจ? 

#สูญสิ้นความเป็นคน #โอซามุ #JLIT

ที่นี่ที่ไหน

​หยิบหนังสือเล่มนี้มาเพราะชื่อหนังสือ และชื่อ #ทรงกลด_บางยี่ขัน  


ตอนหยิบมา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องอะไร แม้กระทั่งถึงกับไม่ได้พลิกดูข้างในเลย 

เอาแหละ! เอาชื่อหนังสือบวกชื่อผู้เขียน ก็คือเอาเล่มนี้ 

ตื่นเต้นดี ตอนกลับมาพลิกอ่านที่บ้าน โดยไม่รู้ว่ามันเรื่องอะไร เดาๆ ว่า คงเป็นความเรียงเรื่องสถานที่กระมัง 
มันคือ บันทึกการเที่ยวญี่ปุ่นของผู้เขียนครับ 
ด้วยชอบภาษาของผู้เขียนเป็นทุนเดิม เราอ่านด้วยความสุขใจ (มาก) 

เขียนด้วยคำธรรมดาๆ ไม่ต้องคมคายลึกล้ำ เล่าเรื่องเหมือนค่อยๆ นั่งเล่าให้เราฟัง ว่าผู้เขียนเห็นอะไร เจออะไร และกระทบความคิดอะไร กลายเป็นตัวหนังสือที่มีความเป็นมิตรสูง เป็นประโยคที่เพลินกันบรรทัดต่อบรรทัด 
ด้วยการเดินทางในลักษณะที่ ไม่เน้นระยะทาง แต่เน้นระยะหายใจ 

อยากเข้าใจชีวิต Local มากกว่าแค่อยากเห็น 

ทำให้หนังสือมีรายละเอียดการใช้ชีวิตมากกว่าแค่การเที่ยวเก๋ๆ 

มันข้ามเส้นการเล่าเรื่องท่องเที่ยวไปกระทุ้งก้อนเนื้อสมองให้คึกคัก ไปทักทายช่องว่างในหัวใจให้เต็ม 
ไม่ว่าจะที่นี่ ที่ไหน ที่รัก ที่ชอบๆ หรือที่ชัง 

หากเราให้เวลา มีระยะหายใจ ทำความเข้าใจ เราจะเรียนรู้ เติบโต 

แม้กระทั่งการเข้าไปดูคนญี่ปุ่นแข่งเบสบอลในสนาม หรือแม้กระทั่งการไปลองทำไข่ปลาแช่เกลือ 
ก็เป็นแบบอย่างของการเขียนที่ดีงาม เรียบง่ายแต่สวยงาม อาจไม่ใช่จุดสนใจ แต่น่าสนใจยิ่ง