Tag Archives: ดะไซ โอซามุ

คนสิ้นสูญ

1. ความเป็นคนคืออะไร 

2. ถ้ามีคนมาบอกเราว่าเขาสูญสิ้นความเป็นคน… คือเขาเป็นอย่างไร และเขากำลังจะบอกอะไรเรา 

3. นักเขียนที่พยายามฆ่าตัวตัวตายมาแล้วหลายครั้ง (แต่ไม่สำเร็จ) ก่อนการฆ่าตัวตายครั้งสุด (ซึ่งเขาทำสำเร็จ) เขาเขียนปลดปล่อยสารอะไรบางอย่างทิ้งไว้ เราจะเจอสารอะไรในงานเขียนนั้น 

เราจะพบคำตอบอะไรบางอย่าง สามเรื่องนี้ จากการอ่านหนังสือเล่มนี้ 

ไม่อาจหาญบอกว่า คำตอบนี้ถูกหรือผิด 

ไม่ผยองว่า นี้คือสาระบางอย่างในการใช้ชีวิต 

แน่นอนว่าหนังสือนี้อาจจะไม่ได้เหมาะกับคนหลายๆ คน 

หากแต่ งานเขียนอัปมงคลชิ้นนี้ อาจทิ้งมงคลบางอย่างไว้ในจิตสำนึกของคนอ่านได้ 

แม้ว่า มิอาจเอาชนะต่อแรงกดดันทั้งหลาย แต่นี้คือหลักฐานแห่งความพยายามขบถต่อสังคม ขบถต่อสภาพการดำรงชีวิตที่เป็นไปในยุคสมัย  ทิ้งเป็นร่องรอยที่จับใจอยู่ในโลกวรรณกรรม 

ระหว่างอ่าน คล้ายเราดำดิ่งสู่ความอัปลักษณ์ของมนุษย์ ถึงกับหดหู่ไป แต่ก็กลับกลาย ดื่มด่ำไปกับรสภาษาของวรรณกรรมด้วย  

หากมิใช่อัจฉริยะในศิลปะการเขียน ไยสามารถรังสรรค์ผลงานได้เยี่ยงนี้ 

อีกทั้งมิอาจไม่ยกย่องความดีงามของการแปลจากภาษาต้นฉบับมาเป็นภาษาไทย 

นี่คือวรรณกรรมดีงามที่แสนหดหู่ 

เพียงการเขียนพรรณนาภาพถ่ายสามใบในบทนำ  ก็ช่างเป็นตัวอย่างที่งดงามของการใช้ภาษาในงานเขียน 

แต่นั่นแหละ ที่สุดคือแก่นสารของเรื่อง ที่ส่งผ่านความมืดมาถึงคนอ่านต่างหาก 

หากต้องการดำรงความเป็นคน ที่แท้แล้วอย่างไร? 

ฤา คนเป็นสิ่งมีชีวิตควรแก่การไว้ใจ? 

#สูญสิ้นความเป็นคน #โอซามุ #JLIT

Advertisements

ชายชั่ว

ต่างจากเรื่อง #สูญสิ้นความเป็นคน ที่เป็นนิยายกึ่งอัตชีวประวัติของตนเอง 

#เมียชายชั่ว เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้นของ #ดะไซ_โอซามุ 

หลายๆ เรื่องสั้นๆ มาสมคบคิดกันในเล่ม 

นักอ่านบางคนบอกว่าอ่านแล้ว ชอบเมียชายชั่วเล่มนี้มากกว่าสูญสิ้นความเป็นคน 

แต่เราชอบนิยายเล่มนั้นมากกว่ารวมเรื่องสั้นเล่มนี้ 

ทั้งนี้ เป็นเรื่องของความชอบ เพราะนิยายเล่มนั้นมีพื้นที่ให้เราดื่มด่ำกับภาษาและสรรพสำเนียงของโอซามุมากกว่า อินกว่า ดิ่งได้มากกว่า 

(ถึงกับอาจลุกขึ้นมาเกลียดชังมนุษย์ได้มากกว่า)
ทั้งนี้ มิได้หมายความว่า รวมเรื่องสั้นนี้ด้อย 

เรื่องสั้น มีคุณลักษณะที่พิเศษบางอย่าง 

มีตัวละครน้อย มีฉากน้อย บางทีทั้งเรื่องก็อาจมีปรากฏเพียงแค่บทสนทนาระหว่างเมียผัว และมักตัดบทจบเอาเสียกระทันหัน ทิ้งห้วงว่างเปล่าขนาดใหญ่ให้คนอ่านใช้ความคิดกับจินตนาการถมต่อ 
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความคิด มีความรู้สึก และมีอารมณ์ 

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แหว่งเว้า 

มนุษย์ไม่สมบูรณ์ 

นักเขียนผู้เลือกจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตายย่อมมองเห็นและถ่ายทอดความหม่นหมองรุงริ่งนั้นออกมาได้ 

เพียงแต่นักเขียนอย่างโอซามุนี้ (ซึ่งกระโดดน้ำตายพร้อมกับชู้รัก) ทำได้มากยิ่งกว่า ด้วยปลดปล่อยความแหว่งบิดเบี้ยวของชีวิตมนุษย์ออกมาอย่างละเมียดละไม 

บางครั้ง ถึงกับทำให้เราประหวัดคิดไปอย่างแนบเนียนว่า มนุษย์นั้นชั่วร้าย โดยเฉพาะมนุษย์เพศสามี 

และเมื่อนักเขียนมิอาจลุกขึ้นมาทำร้ายคนผู้ชั่วร้ายทางร่างกายได้ จึงยินยอมให้ตัวหนังสือของตนทำหน้าที่นั้นแทน 
จากเรื่องสั้นต่อเรื่องสั้น คล้ายหมดแรงอยู่ในความมืด 

ด้วยจังหวะการเว้นวรรคและการจบของเรื่องสั้น เหมือนเป็นการทิ้งให้คนอ่านลอยคออยู่ตรงนั้นและค่อยๆ จมลง แล้วกดให้จมลงต่อบ้างด้วยเรื่องสั้นเรื่องถัดไป
#บันทึกการอ่านระหว่างที่ผัวนั่งรอเมียช็อปปิ้ง