Tag Archives: บันทึก

ออกไปข้างนอกกัน

“ออกไปเรียนข้างนอกกัน” 

ถ้าครูบอกกับเด็กนักเรียนแบบนี้ วันนั้นคงเป็นวันที่พิเศษวันหนึ่งคงเด็ก โดยเฉพาะในความทรงจำของเด็ก  

เช่นนั้น สิ่งที่เด็กคนหนี่งได้เรียนรู้ข้างนอก ในวันนั้นคงจะกลายเป็นประสบการณ์พิเศษหนึ่ง แม้ว่าการเรียนในวันนั้นอาจไม่ได้เป็นการเรียนเนื้อหาในหนังสือเรียนสักเท่าใด 

สำหรับครอบครัวที่มีหนอนหนังสือยั้วเยี้ยเต็มบ้าน การออกไปนอกบ้านก็เป็นการปรับสมดุลการใช้ชีวิตที่ดี 

 

แม่สองคู่ ลูกสาวสองคู่ จับมือกันออกหาประสบการณ์ด้วยสองมือของตัวเองในพื้นที่ชนบทอังกฤษ กลายเป็นหนังสือที่มีส่วนผสมของ บันทึก – แนะนำสถานที่ท่องเที่ยว – วิธีทำงานคราฟต์ทำมือ – งานเกษตร – ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น (อังกฤษ) ประกอบกับวิวทิวทัศน์ที่สวยมากของชนบทอังกฤษ ไล่มาถึงตัวเมืองลอนดอน หนังสือนี้จึงพิเศษมาก #England_here_we_grow 

 

ด้วยสองมือที่ปลูกต้นไม้ เก็บผลไม้ เก็บดอกไม้ ย้อมสีผ้า เลี้ยงผึ้ง เก็บน้ำผึ้ง ทำแยม นวดแป้ง ทำขนมปัง ถักผ้า ฯลฯ มันเชื่อมโยงความอบอุ่นจากธรรมชาติมาถึงหัวใจของเด็ก และที่สำคัญคือ ไม่ถูกขังอยู่แค่ในห้องเรียนสี่เหลี่ยม 

 

เป็นหนังสือที่ให้แรงบันดาลใจที่สวยงาม ไม่ว่าจะสำหรับพ่อแม่ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจในการเลี้ยงลูกนอกตำรา 

สำหรับเด็กๆ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจในการออกหาความรู้และประสบการณ์นอกห้องเรียน 

หรือ สำหรับลูกจ้างกินเงินเดือน เพื่อออกติดตามการเดินทางนี้มองหาความฝันของตัวเองบ้าง และเพื่อเป็นแรงบันดาลใจว่าชีวิตการทำงานไม่ได้มีแต่อยู่ในออฟฟิศ 

คนอ่าน จะได้ออกไปมองโลกชนบทในอีกข้างหนึ่งของโลกใบนี้ พร้อมๆ ไปกับการเรียนนอกบ้านของพวกเขา 

 

การเล่าเรื่องของคุณแม่ ให้ความรู้สึกเป็นกันเองและสบายๆ เหมือนนั่งฟังเพื่อนสนิทเล่าให้ฟัง ประกอบกับรูปที่สวยงามตลอดเล่ม ทั้งรูปถ่ายและรูปวาดของเด็กๆ บางตอนในเล่มจึงกลายเป็นสารบันดาลใจ ฉีดเข้าไปในกระแสเลือด พาเอาจังหวะหัวใจเต้นถี่ขึ้น 

ไม่เหนื่อยนะ แต่…พลุ่งพล่าน! 

แม้ว่ากลายเขียนบอกเล่าในแบบนี้ อาจขาดความหนักแน่นของสาระขั้นตอนการลงมือ หรืออาจเบาๆ ลอยๆ ไปบ้าง แต่เราว่า ผู้เขียนก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะให้หนังสือเล่มนี้เป็น Recipe การทำอาหารหรือการทำเกษตรโดยตรง 

เราเลือกจะเสพความดีงามทางด้านสารกระตุ้นความอิสระทางความคิดจากหนังสือ อย่างมีความสุข 

สิ่งที่ #เรียนนอกบ้าน ครั้งนี้มอบให้เรา จึงพิเศษ 

 

ออกไปข้างนอกด้วยกันมั้ยครับ?

Advertisements

พบบันทึกพระจันทร์

ตามหาหนังสือเล่มนี้มาพักใหญ่เป็นเดือน ร้านหนังสือในกรุงเทพฯ หาไม่มี 

ตามหา…พระจันทร์ 

มาเจอที่ร้านหนังสือดวงกมลเชียงใหม่ 

ลูกสาวไปเลือกหยิบมาให้ พิเศษจริงๆ เธอเลือกเล่มที่อยู่ใน List หนังสือที่พ่อยังตามหาไม่เจออยู่พอดีเลย 

กรี๊ดดดดดด เจอพระจันทร์

#การเดินทางของพระจันทร์ ซึ่งก็คือการเดินทางของคุณ #ศศิ_วีรเศรษฐกุล (ชื่อศศิ แปลว่าพระจันทร์) 

เป็นบันทึกการเดินทางโดยใช้รูปเขียนสีน้ำ อาจมีตัวหน้งสืออยู่บ้างบางหน้า แต่นับหน้าที่มีตัวหนังสือแล้วไม่น่าเกิน 10-15 หน้า 

เป็นบันทึกที่วิเศษมากครับ เป็นรูปสีน้ำทั้งเล่ม

รูปหนึ่งรูปแทนความหมายได้มากกว่าตัวอักษรมากมาย ไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ 

รูปทั้งหมดถูกบันทึกไว้ระหว่างปี 2010-2015 

รวมระยะเวลา 5ปี 

 

เราตกหลุมรักภาพวาดของคุณศศิ 

สวยงาม มีมิติ มีความน่ารัก และยังมีอารมณ์ขันด้วย 

การเสก็ตภาพแบบสถาปนิก ประกอบกับศิลปะการลงสีน้ำ ทำให้บันทึกการเดินทางเล่มนี้มีคุณค่ามากมาย 

 

การวาดรูปแบบไม่เหมือนจริงจนเกินไปนัก ทำให้มีช่องว่างให้คนอ่านหนังสือ (ดูรูป) สามารถใช้จินตนาการเติมคำในช่องว่าง 

ทั้งยังเหลือพื้นที่ให้คนอ่านตีความไปได้อีกไกล 

ฝันๆ ฟุ้งๆ บ้าง แต่สนุกดี 

และที่สำคัญ มีความสุขดีด้วย 

ทั้งยังมีหัวเราะเบาๆ ให้กับอารมณ์ขันของบันทึกของพระจันทร์ 

 

ถ้าบันทึกเล่มหนึ่งสามารถมอบความสุขให้กับคนเปิดออกอ่าน ย่อมเป็นหนังสือที่มีคุณค่ามาก ใช่มั้ยครับ? 

 

ดังนั้น ไม่สำคัญหรอกว่า บันทึกการเดินทางไม่ได้เป็นภาพถ่ายจากสถานที่จริง ไม่ได้เป็นรูปวาดเหมือนจริง ไม่ได้บันทึกเป็นตัวอักษร 

หรือว่า มันเป็นบันทึกที่เอนเอียงไปทางโลกสวย ไม่ได้มีความสมจริงเลย 

แต่ถ้า บันทึกนั้นสามารถบอกเล่าเรื่องได้ มอบความสุขให้คนอ่านได้ ทั้งยังให้คนอ่านได้ต่อเติมด้วยจินตนาการของตัวเองอีก เหล่านี้ น่าจะสำคัญมากกว่า 

 

แม้ไม่ได้บันทึกด้วยตัวหน้งสือ 

แต่บันทึกการเดินทางด้วยภาพวาดสีน้ำ 

หนังสือเล่มนี้ให้แรงบันดาลใจกับเราครับ

อ่านบันทึกส่วนตัว

เช้าวันเสาร์ คงมีความเจ็บปวดคงค้างจากความคิดของตัวเอง จากสัปดาห์ผ่านมา

มีแต่ความคิดของเรา ที่ทำร้ายเราได้ 

 

นอนไม่พอ แต่นอนไม่หลับ 

กลับหายใจติดขัด บ้างขาดเป็นห้วงๆ 

ขุ่นมัว ขลาดกลัว กึ่งซึมกึ่งเศร้าเคล้าเซ็ง 

ความเครียดและความเบื่อหน่าย แก่งแย่งกันเสนอหน้าออกมา และแข่งขันกันยึดครองพื้นที่ในความคิด! 

 

เริ่มต้นอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง (แนบที่คั่นหนังสือมาให้ตั้งสามอันแหนะ น่ารักดีนะ) 

#บันทึกส่วนตัวซายูริ 

ข้อความของ #ซายูริ สวยงาม 

เพียงเปิดอ่านไปไม่กี่หน้ากระดาษ ความเจ็บปวดคงค้างคล้ายบรรเทาลงอยู่บ้าง  

บันทึกของเธอมีพลังในการเยียวยา 

 

คิดในใจ ขอให้บันทึกของหญิงน้อย 7ขวบ ได้เยียวยาเรา 

 

พลิกอ่าน 

เปิดพบหน้ากระดาษหนึ่งในบันทึก เธอจดเอาไว้ว่า “ฉันลืมหายใจ” 

จริงสินะ ฉันลืมหายใจ 

ยังหายใจอยู่ แต่กลับหลงลืมหายใจ 

เหมือนอยู่ในกลุ่มผู้คน แต่กลับลืมไปว่ามีตัวตน 

คิดขึ้นได้ ก็พลันได้ยินเสียงลมหายใจ 

อ้อ! ลมหายใจยังพัดอยู่มิได้ขาด แต่ความต่อเนื่องของมันฟังดูพิกลพิการ 

 

เริ่มต้นเปิดอ่านบันทึก เมื่อเริ่มต้นชั่วโมงเรียนเปียโนของลูก 

หวังอาศัยการอ่านหนังสือในเสียงเปียโนของเด็กๆ ปรับโทนสีของความคิด 

ต้องรักษาความคิดก่อน จึงรักษาความเจ็บปวดได้ 

 

ขอบคุณสาวน้อย ที่อนุญาตให้เราได้อ่านบันทึกส่วนตัวของเธอ 

ไม่ใช่แค่ลืมหายใจแล้ว เราหลงลืมกระทั่งความสวยงามของโลกที่ไม่น่าอยู่ใบนี้ 

ฮ้า!!! 

ลืมแม้กระทั่งความน่าอยู่ของโลกใบนี้ เสียด้วยสิ 

เราปล่อยให้ ความยุ่งเหยิงของความคิด และการคิดร้ายข้างๆ หัวใจ ทำร้ายเราถึงเพียงนี้ 

บันทึกนี้ช่วยเตือนสติเรา 

เราช่างร้ายกาจกับการมองโลกยิ่งกระไร 

 

อ่านจบลง พร้อมๆ กับจบชั่วโมงเรียนเปียโน 

เร็วจัง! 

เหมือนได้ชำระล้างอะไรไป 

อาบน้ำฟอกสบู่ให้หัวใจ 

ขัดสีฉวีวรรณ 

เอ๊ะ! ได้กลิ่นสบู่จางๆ ลอยขึ้นมา 

ไม่ใช่แค่หัวใจ ภาพขุ่นๆ ด้วยสายตาคู่เดิมเปลี่ยนไป ตาสว่างขึ้น 

 

อ่านดูเถอะครับ 

ชั่วโมงการเรียนรู้ของผู้ใหญ่จากหนังสือของสาวน้อยอายุ 7ขวบนี้ ชำระล้างฝุ่นออกจากหัวใจ 

 

แล้วหัวใจก็อุ่นขึ้น อ๊ะ! ลมหายใจเริ่มปะติดปะต่ออีกครั้ง 

 

#บันทึกส่วนตัวซายูริ #สำนักพิมพ์ผีเสื้อเด็ก

เดินข้างๆ เขา

หนังสือออกมาตั้งแต่ตอนประมาณปลายปี ’59

หนังสือหนาประมาณ 570 หน้านี้ มีพลังงานบางอย่าง 

 

หิมาลัย คือพื้นที่อันเป็นที่สุดแห่งหนึ่งของโลก 

จากที่เคยเป็นทะเล ก็ถูกดันขึ้นไปเป็นหลังคาของโลกกลมๆ ใบนี้ 

และยังคงขยับตัวสูงขึ้นๆ จากที่คุณหมอ #คุณากร บอกเล่าในหนังสือ คือสูงขึ้นปีละ 5mm 

‘เขา’ สูงขึ้น 1ซ.ม. ทุกๆ 20ปี 

 

เส้นทาง #อันนาปุรณะเซอร์กิต กับ คุณหมอ-เธอ-และ’เขา’ เป็นระยะทางเดินเท้าราว 300km เดินทางด้วยเท้าสองคนข้างๆ ‘เขา’ เดินกันสองคนเป็นเวลาสามสิบวัน 

เดินผ่านจุดสูงสุดของเส้นทางที่ช่องของ ‘เขา’ หรือ Mountain Pass เรียกขานว่า #โธรังลา หรือ #ThorungLa เป็นช่องของกำแพงน้ำแข็งหิมาลัยมหึมา ที่ต้องเดินผ่านด้วยเท้าที่ความสูง 5.4km จากระดับน้ำทะเล 

 

เดินทางบนเส้นทางหลังคาโลกนี้ ไปกับคุณหมอและเธอข้างๆ ‘เขา’ ด้วยตัวหนังสือบน 570หน้า 

 

คือบันทึกการเดินทาง (เท้า) ที่ดีงามมาก คุณหมอเป็นนักเขียนมือดีเลยทีเดียว เขียนเล่าเรื่องให้เราฟังแบบเป็นตัวเอง  

ตัวหนังสือของคุณหมอเล่าเรื่องให้เราฟัง ประหนึ่งเราร่วมเดินเท้าไปด้วย 

อ่านไปทำให้หัวใจเต้นแรงไปตามจังหวะการเดินเท้าในตัวหนังสือ 

ถึงกับรู้สึกหอบหายใจราวว่าออกซิเจนรอบๆ ตัวเบาบางลงระหว่างการอ่าน พร้อมๆ กับระดับความสูงที่เดินสูงขึ้นไปเรื่อยๆ 

ทั้งการเดินทางของคุณหมอและตัวหนังสือของคุณหมอ ทำหัวใจเราเต้นแรง 

รู้สึกหายใจลำบากและหนาวไปด้วยราวกับหนังสือดูดออกซิเจนและลดอุณหภูมิรอบๆ ตัวเราลง 

 

หนังสือพอมีภาพประกอบอยู่บ้างนะ แต่น้อยมากเมื่อเทียบกับการอยากเห็นด้วยตาตัวเองระหว่างอ่าน คล้ายว่าอยากให้เราจินตนาการถึงธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ด้วยตัวเองตามตัวหนังสือ ซึ่งตัวหนังสือของคุณหมอก็เปิดโอกาสดังนั้นให้ด้วยเช่นกัน 

ต่อมอิเมจิ้นทำงานหนักเลยทีเดียว ระหว่างอ่าน 

 

ที่ชอบที่สุดคือการเล่นกับภาษา โยงคำพ้องเสียงพ้องรูป มาขยายเล่าเรื่อง เล่าความคิดอ่านให้เราฟังแบบเพลินๆ แต่ถึงกับต้องเก็บกลับไปคิดต่ออีกที 

คารมคมคายทีเดียวเชียว  

เราติดใจ ชอบการเล่นคำในหนังสือเล่มนี้มาก 

ไม่ยกตัวอย่างนะ ให้กลับไปอ่านเอง จะได้เสพความคมคายนั้นอีก 

 

หนังสือพาเราเดินออกจากจุดเริ่มต้นของเส้นทาง ไต่ความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ออกห่างความสบายไปเรื่อยๆ ยากเข็ญขึ้นไปเรื่อยๆ หนาวขึ้นเรื่อยๆ 

ลากสังขารขึ้นไปสู่จุดสูงสุดด้วยกำลังของตัวเอง 

ยิ่งสูงยิ่งหนาว 

ยิ่งสูงยิ่งทุรกันดาร 

เพื่อไปถึงเป้าหมายที่จุดสูงสุดถึงกับต้องยอมแลกด้วยกำลังทั้งหมดที่มีมา 

อาจถึงกับลืมที่จะมีความสุข! 

 

การ ‘วางแผน’ คือความรอบคอบ 

การ ‘วาง’ แผน คือไม่ยึดติดกับกรอบของความรอบคอบ โอ้ว!  

การเดินทางสามสิบวันบนเส้นทางเท้าทุรกันดารนี้แฝงมาซึ่งสัจธรรมบางอย่างของการเดินทางชีวิต 

หนังสือมีพลังผลักดันให้คิด 

ความสุขอยู่ตรงไหนในการเดินทางชีวิต? จะมีความสุขเมื่อบรรลุเป้าหมายกระนั้นหรือ? เราหลงลืมคนที่เดินข้างๆ เราไปได้อย่างไร? ด่วนตัดสินหรือไม่? เสียดายรึป่าว? เราถูกกักขังด้วยความเคยชิน? ถูกกักขังด้วยความสะดวกสบาย? หรือถูกจองจำด้วยแผนที่เรากำหนดไว้เอง?  … 

ทั้งหมดนี้ เรามีคำตอบที่เป็นของเราเอง และเรามักได้คิดระหว่างการเดินทาง เรามักได้คิดในความไม่มีระหว่างการเดินทาง 

ระหว่างการเดินทางจึงต้องมีเวลาเผื่อไว้บ้าง เผื่อเวลาไว้เพื่อให้ได้คิด 

ระหว่างการเดินทาง ต้องเผื่อเวลาพัก ทั้งพักร่างกายและพักเพื่อให้ได้คิด 

การพักเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทาง 

 

เมื่อผ่านไปครึ่งเล่มหนังสือ การเดินทางก็มาถึงจุดสูงสุดของเส้นทางแล้ว 

ดังนั้น ครึ่งแรกคือการขึ้นไปสู่จุดสูงสุด 

และที่เหลืออีกครึ่ง คือการลงมาจากจุดสูงสุดนั้น 

การลงจากจุดสูงสุดที่เราขึ้นไป คืออีกครึ่งหนึ่งของการเดินทาง 

ขึ้นไปว่าลำบากแล้ว จะพาตัวเองกลับลงมายังไงนั้น ยิ่งลำบากกว่า 

คำถามว่าจากจุดสูงสุดนี้ไปแล้วเอาไงต่อ? กลับตอบยากกว่า ทำอย่างไรจึงจะไปถึงจุดสูงได้? เสียอีก! 

 

หนังสือดีนะครับ 

ในระหว่างที่อ่านพร้อมกันอยู่ 5-6เล่ม เล่มนี้เป็นเล่มที่เกือบจะหนาสุด แต่กลับเป็นเล่มที่ตัดสินใจอ่านให้จบก่อนเล่มอื่น เพราะมันดันเกิดอาการอ่านแล้ววางไม่ลง 

 

#เดินข้างเขา_หนาวข้างเธอ 

#คุณากร_วรวรรณธนะชัย

ทะเลฝากมา

การไม่ลงรอยกันระหว่างความคิดและอารมณ์ ทำให้เฉยชาต่อการลงมือเขียน เบื่อๆ อยากๆ เรื่อยมา กระทั่งได้รับของขวัญมาชิ้นหนึ่ง ของขวัญที่มาจากทะเล 

 

#Gift_from_the_Sea คล้ายๆ การผนึกเอาความคิดและประสบการณ์ทั้งชีวิตของผู้หญิงมหัศจรรย์คนหนึ่งอัดเป็นมวลแน่นบรรจุในกล่องของขวัญเล็กๆ ใบหนึ่ง ส่งมาให้เป็น #ของฝากจากทะเล จากแม่ให้แก่ลูกสาว จากย่าให้หลาน จากเพื่อนฝากให้เพื่อน และจากคนเขียนฝากให้คนอ่าน 

 

อาจสับสนได้จากข้อมูลบนปกในว่าพิมพ์ครั้งที่หนึ่ง ทั้งๆ ที่หนังสือเล่มนี้มีอายุ 60ปีแล้ว 

มันเป็นการพิมพ์ครั้งที่หนึ่งของฉบับครบรอบ 60ปี โดยสำนักพิมพ์ openbooks (เคยมีการพิมพ์ฉบับภาษาไทยมาก่อนแล้วโดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ) 

 

# ผู้หญิงมหัศจรรย์ เป็นนักบินหญิงคนแรกของสหรัฐ ร่วมเดินทางไปกับสามีเพื่อสำรวจเส้นทางบิน เป็นแม่ผู้ทุ่มเทให้ลูกๆ และสามี เป็นนักเขียนนักกวี เขียนบันทึกการเดินทางต่างๆ ทั้งยังเป็นเพื่อนแลกเปลี่ยนประสบการณ์การบินและการเขียนกับ อองตวน เดอ แซง-แต็กซูว์เปรี ผู้เขียนเรื่องเจ้าชายน้อย 

เธอเสียลูกคนแรกไปจากการโดนลักพาตัว-ฆาตกรรม เสียลูกคนที่เจ็ดไปด้วยการแท้งจากภาวะซึมเศร้า 

เพื่อรักษาความบาดเจ็บของจิตใจ เธอตัดสินใจเดินทางไปใช้ชีวิตตามลำพังเพียงคนเดียวบนเกาะแห่งหนึ่ง 

การอยู่กับตัวเองเพียงลำพังบนเกาะทำให้เกิดการตกผลึกความคิดจากประสบการณ์มหัศจรรย์ของเธอ 

จากนั้นความเป็นนักเขียนนักกวีของเธอก็เริ่มทำงาน ได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นหนังสือบันทึกผลึกความคิดที่เธอพบในระหว่างที่ใช้ชีวิตบนเกาะ 

 

บันทึกความคิดของนักเขียนหญิงชาวสหรัฐคนนี้มีความสอดคล้องกับแนวคิดของศาสนาพุทธไม่น้อยเลย 

 

เราไม่อาจอ่านหนังสือเล่มนี้ ด้วยความรีบเร่งได้ เพราะแต่ละบรรทัดนั้นบรรจุแน่นด้วยสารความคิด 

ถ้าคุณหาที่เงียบๆ นั่งลงอ่านมัน คุณอาจยังได้ยินเสียงคลื่นและกลิ่นทะเล 

นักเขียนหญิงมหัศจรรย์ของโลกจริงๆ จึงจะสามารถเขียนหนังสือพิเศษเล่มนี้ออกมาได้ 

 

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายในชีวิต และถูกเร่งความเร็วของความอยากได้และความรอไม่ได้เข้าไปอีก ด้วย internet 4G 

เราสามารถหาความสงบ จังหวะเบาสบายของเกลียวคลื่น ความคิดที่ละเอียดอ่อนมั่นคง ความจริงที่ไล่ความลวงอันเปราะบางออกไป จากตัวหนังสือของเธอในเล่มนี้ 

 

เธอเตือนเราว่า เรากำลังแสดงละครสัตว์อะไรกันในชีวิตทุกๆ วัน ทรงตัวเดินอยู่บนเส้นเชือก โดยมิให้ภาระทุกๆ อย่างที่ทูนหัวเอาไว้ร่วงหล่น เดินตัวตรงๆ เข้าไว้ ทรงตัวเข้าไว้ 

ทั้งๆ ที่ชีวิตไม่ได้ต้องการอะไรมากนัก และความเรียบง่ายนั้นสามารถนำอิสรภาพและความสงบมาให้ 

การปลดเปลื้อง… เรายังสามารถอยู่ได้ด้วยความน้อยแค่ไหนต่างหาก มิใช่ด้วยความมากเพียงใด 

 

ขอบคุณของที่เธอเอามาฝากจากทะเล ของฝากที่บอกเราว่า “ความกลัวทำให้เรายึดติดกับอดีตฯ และพยายามไขว่คว้าหาชั่วขณะต่อไปด้วยความละโมบฯ เมื่อหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก จะไม่มีที่เหลือสำหรับความกลัว ความสงสัย หรือความลังเล เมื่อปราศจากความกลัว เราจะเต้นรำได้ เมื่อผู้เต้นรักคู่เต้นของตนเสียจนลืมถามตนเองว่าจะได้รับความรักนั้นกลับคืนมาไหม” 

 

หนังสือเล่มนี้ ครบรอบ 60ปีแล้วครับ 

เราสมควรฉลองด้วยการอ่านซ้ำสักหกรอบ! 

เชียงใหม่ – พื้นที่อ่านหนังสือ

เชียงใหม่ของใครๆ หลายๆ คนอาจเหมือนกัน หรือต่างกัน ก็ได้ 

เชียงใหม่ในความทรงจำของบางคน อาจคือสงกรานต์สงครามน้ำ 

เชียงใหม่ของใครอีกคน อาจเป็นอากาศเย็นอากาศดี หรืออาจจะเป็นดอกไม้สวย หรือดอยสุเทพ 

หรือสำหรับบางคน เชียงใหม่ก็อาจหมายถึงนิมมานฯ 
แต่ที่เรารู้สึกไปเองว่าเป็นความแท้ของเชียงใหม่แบบเฉพาะส่วนตัวของเราเองคือ สถานที่สงบสุขพร้อมคนเมืองใจเย็นๆ กลายเป็นพื้นที่สำหรับฝังตัวอ่านหนังสือ 


ตั้งแต่จำความได้ ที่พ่อกับแม่พามา เชียงใหม่คือพื้นที่สงบสุข และมักมีร้านหนังสืออิสระอยู่ตามมุมต่างๆ 

(โดยเฉพาะพื้นที่โดยรอบ มช.) 
เมื่อมาถึงเชียงใหม่ 

หากเราไม่ได้หยิบหนังสือติดมาเองจากบ้าน เราก็สามารถไปหาหนังสือจากร้านต่างๆ หรือกระทั่งฝังตัวอ่านอยู่ในร้านขายหนังสือหลายๆ ชั่วโมงได้ 
พอเวลารัดตัวชึ้น เดินทางมากขึ้น เราก็มีโอกาสน้อยลงอย่างมาก ที่จะฝังตัวในพื้นที่สงบในเชียงใหม่สักหลายวัน เพื่อหนังสือสักเล่มหรือหลายเล่ม 
หวังเพียงว่า ไม่ว่าการรุกรานของเมืองจะรุกคืบเข้ามาเพียงใด 

พื้นที่การอ่าน และบรรยากาศการสงบเพื่อการอ่าน เหล่านี้ จะยังอยู่

ทักษะที่หายากแล้ว

วันที่… 
   สามารถดูดายหรือเฉยๆ ความไม่ถูกต้องหรือความลำบาก ของคนข้างๆ ในโลกแห่งความเป็นจริงหรือชีวิตจริง แต่ ไม่สามารถอดที่จะแสดงความเห็นส่วนตัวอย่างจริงจัง โดยแสดงอารมณ์เห็นใจหรือแสดงความไม่เห็นด้วย ที่อาจทำร้ายคนอื่นบนพื้นที่ online สาธารณะ เราพักการแสดงน้ำใจบนโลกเป็นจริงไปแสดงความเห็นอกเห็นใจบนพื้นที่นั้น เราปฏิเสธความเชื่อมโยงกับตัวเราบนความเป็นจริงแต่เราพาตัวเราไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนั้นบนพื้นที่นั้น คล้ายความเห็นอกเห็นใจกันจริงนั้นให้ไปไขว่ขว้าหาเอาบนพื้นที่นั้น การปกป้องตนเองกลายเป็นกลไกหลักที่ผลักดันความเป็นไป 

 

   ความรวดเร็วในการตอบสนองมาแทนที่ความอดทน เราไม่สามารถอดทนได้อีก พรสวรรค์กลายเป็นเรื่องปกติ ในขณะที่ทักษะที่ใช้เวลากลายเป็นสิ่งที่รอไม่ได้ ได้มาสบายๆ เป็นสิ่งที่น่าให้คุณค่ามากว่าอดทน-ฝึกฝน-รอคอยแล้วได้มา คุณค่าของความอดทนถูกบั่นทอน เราเริ่มมีความบิดเบือนจนสับสนว่าเวลาและความอดทนที่ต้องใช้ไปเพื่อให้ได้ผลลัพธ์มานั้นมันสมควรหรือไม่ 
   การทำความเข้าใจผู้คนด้วยกัน ก้าวข้ามจากสามัญสำนึกมนุษย์ ไปสู่เทคโนโลยี เพื่อระบุตัวตน ระบุสถานที่ที่อยู่ขณะนั้น และระบุความเป็นตัวบุคคลจากข้อมูลประวัติศาสตร์ของบุคคลเท่าที่จะสืบค้นได้ในฐานข้อมูลทั้งหมด มาประมวลผลเพื่อเข้าใจบุคคล โดยข้ามสามัญสำนึกมนุษย์ธรรมดาๆ ไป สามัญสำนึกกลายเป็นเรื่องไม่สามารถอ้างอิงได้หรือไม่น่าเชื่อถือ ในที่สุดกลับกลายเป็นสิ่งสาบสูญไป 

 

 

มิได้รณรงค์อะไร มิได้ออกความเห็นเพื่อตำหนิอะไร การเปลี่ยนแปลงย่อมต้องเป็นไป 

เพียงการบันทึก เพื่อสังเกตเป็นการส่วนตัวว่า ทักษะที่จำเป็นและขาดแคลน นับจากวันนี้ไปคือ 

1. การตระหนักที่จะไม่ดูดาย 

2. ความอดทน 

3. สามัญสำนึก 
#เห็นด้วยก็ได้ไม่เห็นด้วยก็ได้