Tag Archives: หนัง

ความทรงจำ ของการมีเวลาร่วมกัน

ความสุข กับ ความรัก มีจุดร่วมกันตรงที่ ความทรงจำ

 หรือที่ถูกคือ… การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

 

การมีช่วงเวลาร่วมกัน 

บางครั้ง อยู่ด้วยกัน 

บางครั้ง อาจห่างกัน 

บางครั้ง ยิ้มหรือหัวเราะพร้อมกัน 

บางครั้ง ผิดใจกัน 

บางครั้ง ร่วมทางกัน 

บางครั้ง สวนทางกัน 

กระทั่ง บางครั้ง จากกันในที่สุด 

 

เราอาจมีวันพรุ่งนี้ เป็นวันเดียวกัน 

หรือเราอาจเพียงแค่ เคยมีวันเมื่อวาน หรือเมื่อวันก่อน เป็นวันเดียวกัน 

วันเดียวกันวันนั้น คือวันสำคัญ 

 

ใช่ความสำเร็จในชีวิตใดๆ ที่ยิ่งใหญ่ 

ใช่ชัยชนะที่ไขว่คว้ามาได้ ที่ยิ่งใหญ่ 

แท้จริงแล้วเพียงแค่วันธรรมดา… 

 

วันธรรมดา อาจเพียงแค่หนึ่งวัน 

อาจเป็นในวันเมื่อวาน 

อาจเป็นวันพรุ่งนี้

หรืออาจจะเป็น วันนี้ 

วันที่… เราใช้จ่ายเวลาร่วมกัน 

ดูเรียบง่ายที่สุด แต่ก็อาจซับซ้อนซึ่งที่สุด ในตัวมัน 

เป็นเพราะ… ด้วยการมีเวลาร่วมกัน นั่นจึงมีความทรงจำ! 
เป็นความมหัศจรรย์ 

ท่ามกลางจำนวนนับไม่ถ้วนของผู้คนบนโลกใบนี้ 

ท่ามกลางสถานที่เกือบจะอนันต์ที่เรารับรู้ว่ามีอยู่ 

ท่ามกลางเวลาที่เดินไปโดยอ้างอิงจากการเคลื่อนที่ของดวงดาวในจักรวาล 

ท่ามกลางความชัดเจนหรือพร่ามัว อันประกอบจากแสงและเงามากมาย 

… เรามาเจอกัน … เรามีความทรงจำ … ในเวลาที่ต่างมีอยู่จำกัด 
ทั้งหมดนี้จึงได้เตือนเราอย่างหนักแน่นว่า ไม่ว่าวันเวลาไหนที่เป็นของเรา หรือเคยเป็นของเรา วันเวลาเหล่านั้นจะเป็นความทรงจำ 

เป็นความรัก หรือ เป็นความสุข ในที่สุด 

จงได้ใช้ชีวิตในวันนั้นๆ วันที่เรามีร่วมกัน 

 

เราไม่ได้แค่สวนกัน แต่เรามีวันเวลาร่วมกัน เรามีความทรงจำร่วมกัน 

ความทรงจำนั้น เชื่อมโยงเราด้วยกันไว้ 

 

 

 

หนังสวยมาก โรแมนติกมาก จังหวะพอดีมาก นางเอกสวยมาก และกระตุ้นการทำงานของต่อมน้ำตามาก 

แต่ก็น้ำตานี่แหละ ที่เป็นสัญญาณบ่งบอกความเป็นมนุษย์ของหัวใจที่เต้นอยู่ 

 

อ่านหนังสือแล้วมีความสุข 

ได้มาดูหนังอีก ก็มีความสุข 

เพราะความสุขก็คือความทรงจำแบบหนึ่ง 

 

#พรุ่งนี้ผมจะเดตกับเธอคนเมื่อวาน 

Advertisements

ถ้าวันหนึ่งต้องจบไป ยังดีกว่า

​ดูจบแล้ว… 6/12/2016 

ไม่เหมือนในหนังสือสักทีเดียว 

หนังดี บทดี แสดงดี ฉากสวย 

ไม่ Perfect แต่พอดี

มีประเด็นชวนคิดรอบๆ แกนกลาง 

“เราออกเดินทางทำไม เพื่อที่เราจะได้หลุดพ้นจากเวลา มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตประเภทเดียวที่กักขังตัวเองด้วยเวลาที่ตัวเองสร้างขึ้น” 

“เราออกเดินทาง เราจะพบว่าโลกนี้มีสิ่งร้ายๆ มากมาย และก็มีสิ่งดีๆ อยู่มากมายเช่นกัน” 
หากการอ่านหนังสือ คือการเดินทางอย่างหนึ่ง 

การดูหนังก็เช่นกัน 
การเดินทางไปกับหนังเรื่องนี้ ในชั่วเวลา เดินทาง 2 ชั่วโมงโดยประมาณ 

ทำให้เราตั้งคำถามกับชีวิตเรา ได้เกือบทั้งชีวิต 

(ส่วนตัว คิดว่าดีแล้วที่เป็นญี่ปุ่นสร้าง ไม่คิดว่าถ้าเป็นฮอลลีวูด จะทำได้ละมุนเท่านี้) 

สาย Dark แน่นอน 

ทั้งเรื่องอยู่กับแกนเรื่องความตาย! 

การหายไป ก็คือความตาย ตายไปจากที่เคยอยู่ 
ความตายนั้นเศร้าจริงหรือไม่? 

หรือความตายคือทุกข์? 

เรามิอาจกล้าตอบคำถามระดับอภิปรัชญานี้ 
แด่ปีแห่งการจากลาที่กำลังจะพ้นไป 

มันบอกเราอย่างหนึ่งว่า 

ในความตายมีการลาจาก 

และแน่ๆ คือ การลาจากย่อมมีความเศร้า และความคิดถึงกันในภายหลังยังอาจขยายมวลความเศร้านั้นได้อีกทวีคูณ 
แต่… 

ถ้าเราเกิดความเศร้าขึ้นเมื่อมีการลาจาก หรือเกิดความคิดถึงตามมาในภายหลังจากนั้น 

นั่นก็เป็นเพราะ เราต่างเคยมีห้วงเวลาแห่งความสุขร่วมกันมิใช่หรือ 

และนั่น คือสิ่งที่มีค่ายากประมาณ 

มันคือความทรงจำ 

แม้ว่ามันเป็นเพียงอดีตให้โหยหา 

แต่เรา จะยอมเอาความทรงจำที่มีค่านี้ไปแลกกับอะไรๆ หรือไม่ 
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่ง เราได้ดำรงชีวิตอยู่ร่วมกัน แม้การลาจากกันในวันหนึ่งมิอาจเลี่ยงได้ 

มิอาจเลี่ยงได้ 

เมื่อมิอาจเลี่ยง ไยต้องกังวลนัก? 

เพียงเราไม่กักขังเราด้วยเวลาที่เราสร้างขึ้น 

เพียงหนึ่งความทรงจำก็มีค่ายิ่งแล้ว 
ขอบคุณที่เกิดขึ้นมา 

แม้วันหนึ่งจะจบไป แม้วันหนึ่งต้องจากกัน 

มันคงยังดีกว่า ไม่จบ ไม่จาก แต่ความทรงจำขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี