Tag Archives: โตมร ศุขปรีชา

น่ารู้? 

ไม่ค่อยเห็นด้วยกับ “รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่า…” 

เพราะบางเรื่องไม่รู้บ้างก็น่าจะดี เช่น “นายกฯ คนที่แล้วเป็นนายกฯ คนที่เท่าไหร่” ยิ่งในวันที่ข้อมูลโถมเข้าใส่โดยไม่ถามเราก่อนว่าอยากรู้มั้ย “เขาไปเป็นแฟนกันเมื่อไหร่”

 มันจะไม่ใช่ รู้ไว้ใช่ว่าฯ แต่เป็น รู้เพื่อ?!? 

บางเรื่องที่มันเป็น รู้ไว้ใช่ว่าฯ จริง มันควรเป็นเรื่องที่ upgrade อะไรบางอย่างในตัว แม้ในวันที่อ่านหนังสือแทบทุกประเภท มันก็ไม่ใช่ว่าจะน่ารู้ไปทุกเรื่อง! 

 

นึกเลยไปเมื่อสมัยก่อน อ่านคอลัมน์ #คุยกับชัยคุปต์ ในวารสาร #รู้รอบตัว ของซีเอ็ด สนุกกับการเปิดกะลาด้วยความรู้วิทยาศาสตร์ อ่านแล้วรู้สึกว่าตัวเองถูก upgrade ขึ้นด้วยวิทยาศาสตร์ ปวารณาเป็น FC รายเดือน ตามกันทุกฉบับ 

เพียงแต่ ยุคสมัยนี้ เพียงความรู้เรื่องวิทยาศาสตร์ด้านเดียว ดูจะกลายเป็นกะลาครอบอันใหม่ กระทั่งวารสารรู้รอบตัวของซีเอ็ดเองก็ยังล้าสมัยไปนานแล้ว 

ช่วงหลังๆ ก็เสื่อมลงไปเองด้วยเรื่องประเภท รู้เพื่อ?!? 

 

การอ่านบทสนทนา Podcast ของสองคนนี้ #โตมร และ #ทีปกร ที่พาเราไปไกลกว่ากะลาอันเดิมอันนั้น 

บทสนทนาระหว่างนักเขียนรอบรู้สองคน กระหน่ำเราด้วยข้อมูลใหม่ๆ 

ไม่เจาะจงแค่เรื่องวิทยาศาสตร์ แต่เจาะไป สังคมศาสตร์ ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม ภาษาศาสตร์ จิตวิทยา และอื่นๆ รวมทั้ง อนาคตศาสตร์ 

นี่เลยเป็นการ upgrade ตัวเองอีกครั้ง 

สนุกสนานไปกับความอยากรู้ 

เสียดายที่บ่ายเบี่ยงการเปิดเข้าไปฟัง Podcast เสียนาน ประจวบเหมาะกับการรวมเล่มมาเป็นหนังสือ มาเข้ากับจริตดัดๆ ของเราพอดี 

 

1. การปะทะกันของเหล่า Generation ต่างๆ นี่เป็นทั้งเหตุและผลลัพธ์ของปรากฏการณ์ในยุคสมัยนี้ เราแน่ใจจริงๆ หรือว่าเข้าใจความหลากหลายทาง Generation กับโครงสร้างประชากรที่พลิกกลับที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ 

 

2. เวลาเป็นเรื่องซับซ้อน แม้ฟิสิกส์ยุคใหม่จะบอกเราไว้นานแล้ว ว่าเวลานั้นเป็นเรื่องสัมพัทธ์ กระทั่งเวลาที่ดูจะเป็นจุดอ้างอิงที่ดีที่สุดในมิติทั้งหลาย แต่ตัวมันเองก็อ้างอิงกับค่าอื่นๆ ไม่น้อย ซึ่งเราก็รู้สึกถึงความสัมพัทธ์ของเวลานี้ได้ด้วย แต่เรามักไม่เชื่อ เช่นนั้น เราอาจหลงผิดกับคำว่า ‘ปัจจุบัน’ อยู่ก็ได้ 

 

3. ปิดตัวกับเปิดเผย ไม่ใช่คนละด้านของเหรียญ ไม่ใช่คนละด้านของปลายทาง แท้จริงแล้ว ล้วนปนเป ในเปิดมีปิด และในปิดมีเปิด และทั้งมวลมีอคติบางอย่างอยู่ 

 

4. การทำงาน ของสามยุคสมัย ยุคที่ต้องทำงานให้ทุกๆ ครั้งที่ถูกสั่ง ยุคที่มีกำหนดเวลางาน-หลังเลิกงานอย่ามาสั่ง และยุคที่ไม่มีขอบเขตระหว่างทำงานกับไม่ได้ทำงาน-เหมือนเล่นแต่ทำงาน/เหมือนทำงานแต่เล่น 

 

5. ภาษา คืออารยธรรมขั้นสูงของมนุษย์ แต่ภาษาก็กลายมาเป็นขอบเขตจำกัดความคิดความอ่านของคนใช้ภาษา เราใช้ภาษา แล้วภาษาก็ปิดกั้นเรา และภาษาก็เป็นเครื่องมือของผู้มีอำนาจในการควบคุมอะไรบางอย่าง 

 

6. ความกลัว และความฝัน เป็นเรื่องพื้นฐานก็จริง แต่เป็นเรื่องพื้นฐานที่มีความซับซ้อน ใครจะบอกว่าเข้าใจ แท้จริงแล้ว กระทั่งความกลัวหรือความฝันของตัวเอง เราอาจยังไม่เข้าใจ 

 

7. ความวิปริตทางเพศ จริงๆ แล้ววิปริตจริง หรือเป็นเพียงเรื่องการสร้างความสอดคล้องให้ตรงกับครรลองเรื่องเพศตามยุคตามสังคม ไม่มีความวิปริตใดที่เป็นเรื่องใหม่ หรือแท้จริงความวิปริตคือความปกติ และความปกติต่างหากที่วิปริต สนุกสนานยิ่งนัก และน่าคิดอย่างยิ่งว่าการพยายามตัดสินว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้คือวิปริต น่าจะนับรวมเป็นความวิปริตด้วย 

 

8. ความโดดเดี่ยวของมนุษย์อยู่ตรงไหน… 

 

หนังสือเล่มบางราคาสองร้อยกว่าบาท คุ้มกับการกระตุกสมอง เป็นรู้ไว้ใช่ว่าอยู่ในกะลาอันเดิม 

 

เมื่อ #อดีตอยู่ข้างหน้า_อนาคตอยู่ข้างหลัง 

Advertisements